Experimenteren met panorama’s op Terschelling

De laatste hele week van september zaten we op Terschelling met zijn wezenloos grote stranden. Een ideale plek om eens lekker met panoramafoto’s te experimenteren. Photomerge van Adobe plakt foto’s aan elkaar op basis van een overlappende zone aan de rand van de foto. Dus ik dacht, als Rita nou steeds in het midden staat, ziet de overlapper haar niet en staat zij dus tig keer op de foto. Zij liep een rondje op gepaste afstand en ik probeerde haar knippend bij te houden. Kennelijk heb ik haar een paar keer uit het midden genomen, want het is niet helemaal gelukt. Maar het resultaat is grappig genoeg om hier te tonen, al zeg ik het zelf.

150ste folder in het Foldermuseum is een Triumph TR4 uit 1962

Een nieuwe mijlpaal in het foldermuseum. Niet dat er oude mijlpalen bestaan, maar zo wil de volksmond het. De collectie is vandaag aangegroeid tot maar liefst 150 folders, waarvan het grootste deel bladerbaar is. Dat wil zeggen dat je op het scherm de bladzijden kunt omslaan. De niet bladerbare folders worden getoond als een diashow in een lightbox weergave. Beide manieren van weergeven zijn afgelopen zomer vernieuwd. De bladersoftware van MyPageFilp is vervangen door PageFlip5, waardoor nu ook gebladerd kan worden op Android toestellen. Overigens moeten nog veel brochures worden geconverteerd naar de nieuwe software. En van Lightbox heb ik versie 2.7 geïnstalleerd, waarin de automatische aanpassing aan de schermgrootte veel beter werkt. Kortom, het museum is klaar voor de toekomst.

Een volgende stap in de wereld van Bryce

Het vorige bericht over werken met Bryce dateert alweer van 22 december vorig jaar. Al die tijd heb ik er niets aan gedaan. Stom natuurlijk, want de enige manier om dit soort complexe software onder de knie te krijgen, is er heel veel mee oefenen. Gelukkig heb ik nu een stokpaardje achter de deur: de belofte om eens te kijken of ik een plaatje kan maken dat als voorplaat voor een boek kan dienen. Het onderwerp is een scene in een oase. En verdomd, na twee dagen ploeteren heb ik de basis, een simpele oase. Intussen heb ik iets meer van Bryce begrepen. Helaas heb ik ook begrepen dat ik nog helemaal niets begrepen heb. Zo is daar de splinternieuwe Image Based Lighting, een mix van ambient lighting en de klassieke methode, voor zover ik het begrijp. Een hele stap moeilijker lijkt me de Deep Texture Editor, die veel meer instellingen toont dan ik bevatten kan. En ronduit maagpijnverwekkend is het Materials Lab, waarin het begrip Color zowat het enige is dat me bekend voorkomt. Dat wordt nog een paar jaartjes aanmodderen. Een voordeel van zulke lastige materie is wel dat de bevrediging bij elk klein succesje recht evenredig is met de moeilijkheidsgraad.

Waarom Micro Four/Thirds het concept voor de toekomst is

De laatste jaren groeit mijn verbazing tot buitenissige proporties. Tenminste wanneer ik op het oog volslagen amateurfotografen met full-frame of aps-c spiegelreflexen plus gigazware objectieven zie rondzeulen. Ho even, zal je zeggen, full-frame, aps-c, waar hebben we het over? Ja sorry, vergat ik even, niet iedereen weet waar ik het over heb. Vroeger, in de tijd van de kleinbeeldfilms, was het beeldformaat 24×36 mm. Dat is nu full-frame, al is dat net iets kleiner, 23×35 mm. Het meest gangbare formaat is aps-c: 23×15 mm. Nog iets kleiner is mft, 17×13 mm. Grofweg is het oppervlak van aps-c tweederde van full-frame, terwijl mft de helft van full-frame is.
Hoe kleiner een sensor, des te kleiner kunnen ook de objectieven worden. Voor de groothoeken en de standaard zoomlensjes maakt het weinig uit of je een aps-c of een mft systeemcamera hebt. Maar ga je naar telelenzen, dan wordt het een andere zaak. Kijk eens naar het plaatje. Ik heb het uit een artikel van fotograaf Kevin Raber, die zich terecht afvraagt of je dat gewicht wel mee wilt zeulen. Terwijl uit zijn artikel blijkt dat hij meer dan uitstekende resultaten bereikt met zijn Olympus OM-1, een mft-formaat (spiegelloze) systeemcamera. Het bevestigt wat ik al lang weet, mft is het formaat van de toekomst. Tenminste als je een camera niet koopt om mee te pronken, maar om er plezier van te hebben.

Lekker panorama in eigen tuin

Tijdens een gesluierde dag besloot ik mijn tuin eens in groothoek te schieten teneinde een leuk panorama te maken. Dat viel nog niet mee. Ik weet nu hoe belangrijk de horizon lijn is en dat ie exact in het verticale midden moet staan. En dan nog. Maar goed, het resultaat is wel dat mijn tuin veel weidser lijkt dan de 8.50 meter die hij in werkelijkheid is. Ik ben erg benieuwd wat er zou gebeuren als je met een 180 graden fish-eye zo’n panorama maakt. Toch maar weer dromen van een prijsje in de lotto, denk ik.

Een bijna leeg panorama van de Oostvaardersplassen

Afgelopen zondag fietsten we weer eens langs de Almeerse kant van de Oostvaardersplassen. Geen hert, paard of rund, respectievelijk Edel, Konik of Heck, te zien. Slechts eenmaal ooit waanden wij ons op safari, toen de runderen met dreigende horens aan de overzijde van het afgebeelde water stonden. Dus kom nou niet aan met verhalen dat het gebied overbevolkt is, want je ziet geen ene moer. Alleen “1 Vandaag” ziet kans om massa’s stervende dieren te tonen, door hetzelfde beest vanuit 18 verschillende standpunten te filmen, alvorens hem in het water te gooien.
Op een van de uitkijkheuvels starend in de leegte viel mij op dat het best een mooi panorama was. En omdat ik nog nooit een panorama had gemaakt, besloot ik dat nu eens te proberen. Ik schoot uit de hand zes overlappende opnamen in 28mm groothoek om een overzicht van ongeveer 160 graden te krijgen. Photomerge deed vervolgens heel netjes de rest, inclusief het balanceren van de belichting. Ik vind het resultaat eigenlijk wel geinig. Misschien ga ik er toch eens wat meer mee doen.

Myst V = Myst revisited

Al eerder vertelde ik dat mijn passie voor adventure games driftig tanende was. Het laatste spel dat ik helemaal heb uitgespeeld, was Return to Mysterious Island, geen hoogvlieger , maar wel vol acceptabele puzzels qua moeilijkheidsgraad. Daarna lukte me het niet meer om geboeid te raken. Ik heb de volgende spellen geprobeerd (en de euvels erbij gezet):
Cameron Files 1 – vreselijke trage ontwikkeling
Memento Mori – ik blijk detectivegames te haten
Still Life – idem
The moment of silence – idem
Darkness within – idem
Drawn – te kinderlijk
Fahrenheit – actie elementen, een gruwel, brrrrr
Paradise – grafisch adembenemend, maar te hondsmoeilijke puzzels
So Blonde – leuk, maar te leuk, te veel Monkey Island
Je begrijpt dat ik dacht dat het voor mij helemaal voorbij was met games. Na ooit aan de haak geslagen te zijn door het onovertroffen Myst, beloofden games nu een gepasseerd station te zijn. Ongeveer zoals de Suske en Wiske boeken uit je jeugd in volwassenheid niet meer aanslaan. En toen pakte ik het laatste ongespeelde Myst spel dat nog op de plank stond, Myst V – End of Ages. Lange tijd durfde ik er niet aan te beginnen, enerzijds omdat een tijdperk dan echt voorbij zou zijn, en anderzijds omdat ik bang was dat ik dan niets meer zou hebben voor achter de geraniums. In eerste instantie kreeg ik het spel niet aan de praat onder Windows 7. Dus heb ik het op mijn oude Windows XP pc geprobeerd. Daar draaide het wel op, maar de videokaart vloog gierend uit de bocht. Hij kon de gekozen instellingen niet aan en sloeg af vanwege oververhitting. Nog een paar dagen zoet mee geweest. Gelukkig bleek het probleem onder Windows 7 heel simpel op te lossen. Kopieer een bepaalde map die door de initialisatie van het spel gevuld is onder Windows XP naar Windows 7 en alles werkt perfect. De gast die dat heeft uitgevogeld verdient absoluut de gouden medaille voor uitvogelen.
En toen openbaarde het spel Myst V zich aan mij in al zijn grafische pracht en glorie. Wauw, wauw, wauw, ik dacht dat ik nooit meer die ultieme ervaring terug zou krijgen die ik bij Myst had gehad. Total immersion noemen ze dat, totale onderdompeling. En zo bewijst Myst V dat een meesterverteller een uniek stempel kan drukken. Myst, Riven en Myst V hebben het alle drie, maar Myst III en Myst IV die niet door Rand Miller zijn gemaakt, hebben het niet, hoe goed zij ook zijn. Als ik het uitgespeeld heb, zal ik nog wel eens vertellen hoe het was. Maar ik kan me nu al niet meer voorstellen dat ik teleurgesteld zal worden.

Nieuwe folders in het foldermuseum nu ook voor Android dankzij PageFlip5

Het is gelukt, ik heb nieuwe bladersoftware (in het Engels page flip software). Het gaat om PageFlip5. Dit product had ik vorig jaar ook al eens bekeken, maar toen was het probleem dat het Internet Explorer 8 en ouder niet ondersteunde. Op dat moment gebruikte nog 22% van de bezoekers deze oude versies van IE. Mede door het stoppen van het onderhoud op Windows XP is dat aandeel nu geslonken tot 2%. Terwijl het aandeel van Android is gestegen tot 6%, en dat ondersteunt PageFlip5 wel. Dus kon ik nu de overstap veilig wagen.
PageFlip5 blijkt goed uitgewerkt, in tegenstelling tot veel andere betaalbare producten die ik heb bekeken. Het werkt natuurlijk wel heel anders dan MyPageFlip dat ik tot nu toe gebruikte. Zo kan bijvoorbeeld de museumachtige, grijze informatiefiche niet meer. Logo’s op de achtergrond zijn heel moeilijk te realiseren. En stoeien met kleuren is ook een hele opgave. Het resultaat is echter een erg rustig beeld, de folder staat nu echt centraal. Een niet te verwaarlozen voordeel is bovendien dat het downloaden van de bladzijden veel sneller gaat. Onder Flash was dat soms een ramp. Ook andere pageflip software heeft op dit punt irritante problemen, bijvoorbeeld dat je eerst lege bladzijden te zien krijgt en dat dan pas de afbeeldingen geladen worden. Kansloos.
Een ander prettig voordeel van PageFlip5 is dat de maker goede ondersteuning geeft. De makers van andere producten lieten meestal niets van zich horen of zij haakten af bij de eerste kritische opmerking. Verder is het minder werk qua opbouw van de pagina’s; het voorbereiden van de plaatjes blijft natuurlijk hetzelfde werk. Tenslotte is er nog het vriendelijke prijsje. Omdat mijn site niet commercieel is en ik de software alleen daarvoor gebruik, kon ik een personal license kopen voor slechts 19 euro (excl. btw). Ik ben in mijn nopjes met PageFlip5. Wil je het in werking zien, klik dan hier.