Voort met DAZ 3D en Bryce

De opdrachtjes die ik had om iets te ontwerpen met Bryce en DAZ 3D zijn afgerond. De in Bryce gebouwde oase die ik al eerder liet zien, heb ik met Genesis poppetjes uit DAZ afgerond. Het was licht hoofdpijnverwekkend, maar het is min of meer gelukt, als je tenminste niet te veel op uitstekende kniesoren let.
De opdracht om een robot in een ruimteschip af te beelden was andere koek. Er is geen traject denkbaar waarbij ik binnen een jaar een ruimteschip of een robot zou kunnen ontwerpen, laat staan allebei. Maar gelukkig kun je veel kant-en-klaar kopen voor een prikkie. Ik kocht dus een robot en onderdelen voor een ruimteschip. De robot dacht ik in DAZ te doen en het ruimteschip in Bryce. Maar het lukte me niet om aan Bryce te vertellen waar de textures voor de draadmodellen te vinden waren. In DAZ kon dat wel en nu blijkt dat DAZ zich ook veel beter leent voor binnenhuis (binnenscheeps) weergaven. Na een dag hard werken had ik de basis rond. Daarna nog een beetje stoeien met de maatvoering en andere bijzaken, die op zich al migrainewaardig waren, en de boel was klaar. Pffft, voorlopig ben ik er weer even klaar mee. Maar het resultaat is wel erg leuk.

Bestandsconversie Foldermuseum voltooid

Vandaag 12 november, precies 3 maanden nadat tests hadden uitgewezen dat PageFlip5 de nieuwe bladersoftware zou worden, ben ik klaar met de conversie van alle bestanden naar het nieuwe format. Tegelijk heb ik de presentatie van alle vouwbladfolders aangepast en de nieuwste versie van Lightbox geïnstalleerd. Toevallig is het ook nog eens de dag dat Rosetta-lander Philae poogt op de komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko te landen. Ik hoop dat het daar net zo goed gaat als hier. En tenslotte is het de dag na 11 november, waarop ons is gebleken dat lollies niet populair meer zijn.
Op het eerste gezicht is de nieuwe bladersoftware een enorme verbetering. De ontwerper heeft kennelijk de goede API gebruikt om de plaatjes te downloaden, want het gaat razendsnel in vergelijking met de oude software en de concurrentie. Daardoor kan ik de plaatjes groter maken, wat nodig is in verband met de komst van de 4K schermen (3840 x 2160 pixels in plaats van 1920 x 1080 pixels). Een minpuntje is dan weer dat het nieuwe scherm minder mogelijkheden biedt. De achtergrond met logo’s moest ik weglaten en de kleurrijke balken waren ook een probleem. Voordeel is dan weer dat alle aandacht uitgaat naar de folder. Het verschil is goed te zien op de afbeeldingen.
Toch is nog niet alles botertje tot de boom. Als je een folder al hebt bekeken met de oude software en je hebt browsercache geactiveerd (die staat standaard aan), dan staan de oude versies gewoon nog op schijf en zie je niks van de nieuwe. Nog erger wordt het als een folder ergens op een proxyserver staat. Want dan kan bijvoorbeeld een hulpbestand weggegooid zijn, waardoor de browser op zoek gaat naar de missende delen die er niet allemaal meer zijn. Het regent nu foutmeldingen in mijn Webmaster Tools van Google. Er zit helaas niets anders op dan wachten tot alle ouwe zooi verdwenen is. Wie durft nog te zeggen dat het internet zo modern is?

Een vloot van duizend zeilen

Ergens hangt er een boektitel in mijn hoofd over een vloot van heel veel zeilen. Die zagen wij toen we op 20 september naar Terschelling togen aan boord van de Spathoek, het schip van de voormalige EVT. De hele overtocht naar Terschelling zagen wij ons omringd door oude zeilschepen. Logisch dat we dachten dat er zo’n internationale manifestatie van het zeilschip aan de gang was. Maar later ontdekten we dat het de gewoonste zaak van de wereld is. Iedere zaterdag vaart heel oud-zeilend Nederland Harlingen en het bijbehorende zeegat uit. Het zag niet zwart van de zeilen, het zag wit. Aan boord van al die schepen waren heel veel mensen. Ook dat schijnt normaal te zijn. Je kunt tegen betaling mee met zo’n tocht. Op 20 september was het mooi weer, vandaar misschien dat alle schepen ook ei-vol zaten. Maar de lucht boven de Waddenzee was erg heiig. Het gaf wel een speciale sfeer aan het geheel, maar fototechnisch was het niet altijd even fraai licht. Nevel kan heel mooi zijn, maar de meeste van mijn foto’s ogen een beetje vuil. Toch heb ik er nog een paar mooie uitgepikt. Ook een beetje geëxperimenteerd, daar neem ik eindelijk eens de tijd voor. Naast panorama’s is er namelijk nog zo veel meer te beleven.

Experimenteren met panorama’s op Terschelling

De laatste hele week van september zaten we op Terschelling met zijn wezenloos grote stranden. Een ideale plek om eens lekker met panoramafoto’s te experimenteren. Photomerge van Adobe plakt foto’s aan elkaar op basis van een overlappende zone aan de rand van de foto. Dus ik dacht, als Rita nou steeds in het midden staat, ziet de overlapper haar niet en staat zij dus tig keer op de foto. Zij liep een rondje op gepaste afstand en ik probeerde haar knippend bij te houden. Kennelijk heb ik haar een paar keer uit het midden genomen, want het is niet helemaal gelukt. Maar het resultaat is grappig genoeg om hier te tonen, al zeg ik het zelf.

150ste folder in het Foldermuseum is een Triumph TR4 uit 1962

Een nieuwe mijlpaal in het foldermuseum. Niet dat er oude mijlpalen bestaan, maar zo wil de volksmond het. De collectie is vandaag aangegroeid tot maar liefst 150 folders, waarvan het grootste deel bladerbaar is. Dat wil zeggen dat je op het scherm de bladzijden kunt omslaan. De niet bladerbare folders worden getoond als een diashow in een lightbox weergave. Beide manieren van weergeven zijn afgelopen zomer vernieuwd. De bladersoftware van MyPageFilp is vervangen door PageFlip5, waardoor nu ook gebladerd kan worden op Android toestellen. Overigens moeten nog veel brochures worden geconverteerd naar de nieuwe software. En van Lightbox heb ik versie 2.7 geïnstalleerd, waarin de automatische aanpassing aan de schermgrootte veel beter werkt. Kortom, het museum is klaar voor de toekomst.

Een volgende stap in de wereld van Bryce

Het vorige bericht over werken met Bryce dateert alweer van 22 december vorig jaar. Al die tijd heb ik er niets aan gedaan. Stom natuurlijk, want de enige manier om dit soort complexe software onder de knie te krijgen, is er heel veel mee oefenen. Gelukkig heb ik nu een stokpaardje achter de deur: de belofte om eens te kijken of ik een plaatje kan maken dat als voorplaat voor een boek kan dienen. Het onderwerp is een scene in een oase. En verdomd, na twee dagen ploeteren heb ik de basis, een simpele oase. Intussen heb ik iets meer van Bryce begrepen. Helaas heb ik ook begrepen dat ik nog helemaal niets begrepen heb. Zo is daar de splinternieuwe Image Based Lighting, een mix van ambient lighting en de klassieke methode, voor zover ik het begrijp. Een hele stap moeilijker lijkt me de Deep Texture Editor, die veel meer instellingen toont dan ik bevatten kan. En ronduit maagpijnverwekkend is het Materials Lab, waarin het begrip Color zowat het enige is dat me bekend voorkomt. Dat wordt nog een paar jaartjes aanmodderen. Een voordeel van zulke lastige materie is wel dat de bevrediging bij elk klein succesje recht evenredig is met de moeilijkheidsgraad.

Waarom Micro Four/Thirds het concept voor de toekomst is

De laatste jaren groeit mijn verbazing tot buitenissige proporties. Tenminste wanneer ik op het oog volslagen amateurfotografen met full-frame of aps-c spiegelreflexen plus gigazware objectieven zie rondzeulen. Ho even, zal je zeggen, full-frame, aps-c, waar hebben we het over? Ja sorry, vergat ik even, niet iedereen weet waar ik het over heb. Vroeger, in de tijd van de kleinbeeldfilms, was het beeldformaat 24×36 mm. Dat is nu full-frame, al is dat net iets kleiner, 23×35 mm. Het meest gangbare formaat is aps-c: 23×15 mm. Nog iets kleiner is mft, 17×13 mm. Grofweg is het oppervlak van aps-c tweederde van full-frame, terwijl mft de helft van full-frame is.
Hoe kleiner een sensor, des te kleiner kunnen ook de objectieven worden. Voor de groothoeken en de standaard zoomlensjes maakt het weinig uit of je een aps-c of een mft systeemcamera hebt. Maar ga je naar telelenzen, dan wordt het een andere zaak. Kijk eens naar het plaatje. Ik heb het uit een artikel van fotograaf Kevin Raber, die zich terecht afvraagt of je dat gewicht wel mee wilt zeulen. Terwijl uit zijn artikel blijkt dat hij meer dan uitstekende resultaten bereikt met zijn Olympus OM-1, een mft-formaat (spiegelloze) systeemcamera. Het bevestigt wat ik al lang weet, mft is het formaat van de toekomst. Tenminste als je een camera niet koopt om mee te pronken, maar om er plezier van te hebben.

Lekker panorama in eigen tuin

Tijdens een gesluierde dag besloot ik mijn tuin eens in groothoek te schieten teneinde een leuk panorama te maken. Dat viel nog niet mee. Ik weet nu hoe belangrijk de horizon lijn is en dat ie exact in het verticale midden moet staan. En dan nog. Maar goed, het resultaat is wel dat mijn tuin veel weidser lijkt dan de 8.50 meter die hij in werkelijkheid is. Ik ben erg benieuwd wat er zou gebeuren als je met een 180 graden fish-eye zo’n panorama maakt. Toch maar weer dromen van een prijsje in de lotto, denk ik.