Ten langen leste het Bouwe Hoekstrapad

We zijn niet heel vaak op Schiermonnikoog geweest. Maar wel hebben wij al een paar keer vergeefs geprobeerd een stukje van het Bouwe Hoekstrapad te lopen, dat door de Oosterkwelder naar het Oosten loopt, naar het Willemsduin. Tot nu toe strandde het avontuur altijd op de hoge stand van het grondwater. Het is echt een laarzenpad. Dit jaar gingen we dus eerst laarzen huren bij het Natuurcentrum. Nu bleek het natuurlijk allemaal mee te vallen. Wat wel viel was iets op, namelijk dat het pad op de verkeerde plaatsten is bewegwijzerd. Het eerste het beste kruispunt van sporen liepen wij al de verkeerde kant uit, richting Stuifdijk. Uiteindelijk kwamen wij dankzij een lokale vogelaar mevrouw weer goed uit. Maar het genot was van korte duur. Want er doemde een behoorlijk onoverspringbare kreek op. We konden twee dingen doen. Naar rechts naar het wad om daar te proberen naar de overkant te waden. Maar het was hoog water, dus kozen we voor links. De kreek bleek helemaal door te lopen tot aan de duinen. Met een akelig hoog water zou het zo maar kunnen dat Noordzee en Waddenzee hier elkaar even raken. De totaal indruk die we hebben gekregen is dat Schiermonnikoog het ruigste stuk natuur biedt van alle waddeneilanden. Het eiland is echt overrompelend mooi. Maar je moet wel buiten het broedseizoen komen (15 april tot 15 augustus), want dan is de Oosterkwelder afgesloten en zou je het mooiste stuk van het eiland missen.

Palen in de mist op Schiermonnikoog

Op 2 april lag Nederland te blakeren in de zon, maar op Schiermonnikoog heerste een pittige zeemist. Zicht tussen de 10 en de 50 meter. Deed me denken aan Riddle Of The Sands. Wat is langs het strand wandelen dan geweldig lekker. Je hoort bijna niets, de vochtdeeltjes dempen heel veel geluid. Je ziet ook bijna niets, maar door langs de waterlijn te lopen kun je niet verdwalen. En het gekke is dat je helemaal niemand tegenkomt. Raar eigenlijk, want zo vaak maak je zo’n zware zeemist niet mee.
Het leuke van zo’n dichte mist is dat er van alles uit opdoemt. In de volle zon maak je dat weinig mee, tenzij je te veel gedronken hebt. Zo doemde de strandtent in aanbouw voor ons op. De opbouwwerkers hingen erbij. Vreemd, want je maakt mij niet wijs dat zij hun spijkers niet konden zien. Een eind verderop kwamen we ook een rij palen tegen maar die leken mij eerder bedoeld voor een huisje voor de badwacht. Een heerlijke wandeling met allemaal fijne druppeltjes op ons haar.

Dat hebben wij weer: zandgestraalde zandvakantie

Naar de Wadden moet je voor je rust. Nou, dat zou je niet gezegd hebben als je het afgelopen weekend op Schiermonnikoog was geweest. Het begon zaterdag al toen we de supermarket uitkwamen. Hoorngeschal en een meute jagerachtige oudere mannen bij een hotel. Zondag waren de fietspaden totaal onbegaanbaar vanwege de drommen dagjesfietsers. Maar het zag er naar uit dat het maandag weer lekker stil zou worden.
Niks hoor, ze zijn de vuutoren, waar wij vlakbij zitten (het huisje op de voorgrond), aan het zandstralen. Dat moet misschien eens in de dertig jaar, maar het gebeurt gvd natuurlijk net nu. Hoe zandstralen klinkt? Heb je wel eens terrasreinigende buren gehoord? Denk er twintig tegelijk.
Uiteindelijk viel het nog mee. Dinsdag 1 april waren ze klaar met zandstralen. Woensdag maakten ze net zo veel herrie met schoonspuiten. Donderdag en vrijdag was het rustig omdat ze voorbereidingen moesten treffen voor het weghakken van beton met pneumatische hamers. Blij dat we er dan niet zijn.

Nieuw project op Europa SF

Een tijdje terug hebben lezers en schrijvers van SF uit met name Oost-Europa een Europese site opgericht om SF uit Europa aan de wereld te presenteren. Als taal voor de site heeft men Engels gekozen, omdat Engels, zoals de oprichters zelf melden, de “lingua franca” van de SF is. Helaas heeft men alweer toegestaan dat Fransen en Spanjaarden in hun eigen taal berichten mogen plaatsen. Typisch Europa, waar altijd alle aanwezige nationalistische gevoelens gerespecteerd moeten worden en men nooit eens welke doelstelling ook maar volledig kan realiseren. Het zij zo.
Linker helft header Europa SFZelf ben ik begonnen aan een systematische presentatie van Nederlands(talig)e schrijvers die boeken in het Engels publiceren. Ik hoop dat anderlandige Europeanen die het Engels redelijk beheersen dit voorbeeld willen volgen zodat je als SF lezer een beetje een idee kunt krijgen wat er te koop is uit Europa. Hieronder voor de liefhebbers de links naar de bijdragen, die bij dit project horen.
The Dutch are coming 1: Mike Jansen
The Dutch are coming 2: Tais Teng
Book review: Ophelia In My Arms

Is de lente ook vroeg in Almere?

Vorig jaar kwaakten de bruine kikkers zich op 9 april de lente in, dit jaar deden zij dat al op 14 maart. Dus het is inderdaad waar dat de lente bijna een maand voorloopt op de kalender. Ik heb de grote schoonmaak nu maar even gelaten voor wat ie is, namelijk stomvervelend, en ben begonnen aan het voorjaarklaar maken van de tuin. Dat is overigens de enige zinvolle opruimactie van het jaar; winterklaarmaken is alleen leuk voor tuincentra en andersoortige tuinhaters. Alles dat uit begint te lopen kan nu veilig worden gesnoeid. De stengels van vaste planten die nog lang zaadjes boden aan vogels kunnen worden weggehaald. En er kan op grondniveau worden uitgedund, want er hoeven nu geen kleine (onge)diertjes meer te schuilen.
Toen ik bij de rozenzuil aankwam, aarzelde ik. Moest ik die wel snoeien? Afgelopen jaar heb ik vrijwel geen bloem gezien in de rijkbloeiende doorbloeiers van rozenkweker De Wilde. Ik besloot eens lekker korte metten te maken. Alle rozen eruit, grond goed omgespit en gemest. Daarna op naar ranzig konijn om te zien wat die voor rozen aanbood. Er stonden klimrozen voor een tientje. Niet het soort rozen dat ik graag in mijn tuin heb, de enkelbloemige, botanische rozen. Maar daarvan heeft er tot nu toe niet één goed gebloeid. Dan maar gewone, gevuldbloemige rozen, in mijn jargon janboerenrozen. Mooi vind ik ze niet, maar als schoonheid niet naar mij wil komen, moet ik maar naar de schoonheid toe. Met andere woorden: ik bekijk botanische rozen voortaan wel in de natuur. In mijn tuin doe ik dan maar net als iedereen. Al kost dat me moeite.
Op de foto’s mijn nieuwe aanplant in de rozenzuil en het fris geschilderde mezenkastje bij de buren, waar ik overigens nog geen mees naar heb zien kijken. Terwijl er alle voorgaande jaren in gebroed is. Zouden ze die verflucht niet prettig vinden? Misschien staat het kastje dit jaar dan leeg. Jammer, het zijn van die gezellige beestjes.

200.000 inwoners en geen boekhandel | het kan in Almere?

De perikelen rond Polare veronderstel ik bekend; het resultaat van het overnemen van bedrijven door investeerders. Je houdt je hart vast als straks investeerders onze landbouw en veeteelt gaan overnemen, zoals onze liberale regering maar al te graag toestaat. In Almere was Polare de enige boekhandel na het faillissement van De Ark, de oerboekhandel alhier. Als niemand Polare in Almere overneemt ontstaat er een bizarre situatie: een stad van 200.000 inwoners die geen boekhandel heeft. Nu is het literaire gehalte van de inwoners van Almere natuurlijk niet om over te schrijven, niet naar huis noch ergens anders heen. Maar datzelfde kun je met gemak ook van een plaats als Dordrecht zeggen. Toch heeft die stad met 120.000 inwoners maar liefst vijf boekhandels, namelijk drie vestigingen van Libris boekhandel Vos & Van der Leer, De Nieuwe Bengel (een begrip in Dordrecht) en Dekkers. Dus het moet kunnen.
Nu heeft Dordrecht met FC Dordrecht ook een voetbalclub die Almere City met drie vingers in de neus verslaat, dus misschien zitten daar toch meer verzwarende omstandigheden in het drinkwater. Aan de andere kant regent het hier permanent halfverbrande kerosine vanwege de aanvliegroutes naar Schiphol, dus waarom scoort Almere City dan niet. Nee, ik hoop van harte dat Gert Kooijman van voorheen boekhandel De Ark wat centjes bij elkaar weet te schrapen om Polare over te nemen, want anders zie ik het somber in. De laaggeletterdheid zal verder toeslaan, daar helpt geen app of leesloep meer aan.

Snel naar de nieuwste foto’s van NASA

De laatste tijd is er flink bezuinigd op de publieksfuncties bij NASA. Stonden er aanvankelijk dagelijks foto’s op de site van maanwagentje Curiosity, nu mag je blij zijn als er drie keer per maand iets nieuws te zien is. Omdat ik ook de andere Marsmissies volg, bezoek ik de respectievelijke sites vaak voor niks. Gelukkig vond ik een site van Jet Propulsion Laboratory die helemaal gewijd is aan foto’s van alle missies waarbij zij betrokken zijn. Hoef ik alleen nog maar (één keer per maand) apart naar de Europese Marsmissie Mars Express te kijken.

Kronkelwilg wordt knotwilg

Na een telefoontje van mijn verzekeraar viel de kogel door de kerk. Het schadelijk omwaaien van mijn kronkelwilg bleek namelijk niet onder de WA-verzekering te vallen. De reden was dat iedereen al een opstalverzekering heeft, dus die moet er maar voor opdraaien als een boom je huis binnen waait. Op een of andere manier harmonieerde dit standpunt ongunstig met mijn verwachting dat stormen almaar in kracht zullen toenemen. Op een mooie dag in januari voegden we dus de daad bij het woord aangaande het afzagen van de takken. Wat neerkwam op een klim in de boom. Vergeefs overigens, want ik voelde mij niet geheel senang helemaal bovenaan mijn ladder, waar ik evengoed nog niet in de buurt kwam van de beoogde zaagplek. Met beide knikkende knieën weer stevig op de grond ging ik tot opluchting van Rita akkoord met een zagende tuinman. Die heet Sander en woont drie huizen verderop. Hij zag nog wel een haak en een oog, maar hij wilde het toch doen. Vandaag klom hij redelijk optimistisch met een handzaag de boom in, waarin hij hoger kwam dan ik, maar niet veel verder met zagen. Dat was echter omdat de lianen van de boomwurger zich voortdurend in zijn zaag vastgrepen. Hij was snel weer beneden om zijn motorzaag te starten. Vanaf dat moment gleed zijn zaag van een leien dakje door de boter. Binnen een uur lagen alle takken op de grond. En wat nog mooier was, zij waren helemaal nergens op gevallen. Om de prijs binnen de perken te houden had ik aangegeven zelf het afval af te voeren. Dat ligt nu op mijn terras te wachten op droge dagen, die ik zal benutten om in aanvankelijk opperbeste stemming de boel te verzagen en te bundelen. Als het goed is groeien er komend seizoen allemaal nieuwe takjes aan de wilg. Die moet ik dan elke drie jaar afknippen, maar dat is geen probleem want ze zijn dunner en zitten lager, ruim binnen de tolerantiegrens van mijn hoogtevrees. Of is het hoogtenvrees?