Muizenplaag nu ook in Almere?

Twee jaar geleden doken de berichten op over muizenplagen in het noorden van het land. Grasland in Friesland zou zo ondermijnd zijn dat koeien in de wei wegzakten. Weer een reden om de koeien binnen te houden, denk ik dan. Maar onlangs liep onze poes Wiezel met een muis in haar bek. Dat is heel raar, want ik vermoed dat zij een soort kattensyndroom heeft dat op Down lijkt. Zij is inmiddels al een jaar of negen, maar zij gedraagt zich vaak nog als een kitten. Instinctmatig zou zij dan evengoed een muis kunnen vangen, maar gezien haar onhandigheid denk ik toch dat de muizen voor het oprapen moeten liggen, wil het lukken.wiezel met muis
Zij wilde natuurlijk met haar buit naar binnen. Maar daar begin ik niet aan. Straks blijkt de muis springlevend en zie hem dan nog maar eens buiten te krijgen. Op een gegeven moment ontsnapte de muis waarna hij pardoes in de vijver sprong. Wiezel liep heen en weer te rennen om de muis bij het aan land gaan weer te pakken. Maar de muis was zo slim om onder het plankier langs de vijver aan land te gaan. Niet zo slim was dat het beestje zich vervolgens ging wassen zodat Wiezel het met een graai van haar poot weer kon pakken. Daarna was het muisje snel dood.
Het doet je natuurlijk wat als je zo’n klein muisje ziet vechten om te overleven. Maar ingrijpen doe ik niet meer. Niet alleen omdat het de natuur is, maar vooral omdat er sinds een aantal jaren ‘s nachts muizen tussen het dakbeschot en de binnenbetimmering actief zijn. En daar worden we dan wakker van. Wat mij betreft vreet Wiezel ze allemaal op. Scheelt mij weer een klusactie met purschuim.

Pimpandoer nog aan toe zeg, een Smelleken in de tuin

Een gedenkwaardige eerste paasdag was dit. Want terwijl het licht dankzij de zomertijd nog niet tanende was, zag ik een glimp van vleugels in de tuin, terwijl ik eigenlijk bezig moest zijn met het voorbereiden van de tweede gang. De wijze lessen van mijn schoolvriend Wim deden in mij de overtuiging postvatten dat het hier om een Smelleken ging, een klein soort Slechtvalk naar mijn idee, maar niet minder indrukwekkend. Twee weken geleden had ik hem ook al gezien, nerveus heen en weer vliegend, terwijl ik toch echt dacht dat hij bij eerste indruk in het bezit was van een prooi. Aan de andere zijde van de tuin drukte een verfomfaaide mus zich vol overgave tegen een muurtje daarbij pogend de ingeboren aandrang tot hippen te onderdrukken. Zie voor de betekenis van het mussengehip overigens de weergaloze film Uccellacci e Uccellini van Pasolini, de enige film die ik drie keer heb gezien, en dat zonder een zweem van verveling te voelen. Het onnatuurlijke mussengedrag combinerend met een verzenuwd heen en weer vliegend Smelleken resulteerde in het vermoeden dat het musje ongelooflijk mazzel had gehad, iets wat beter tot zijn recht was gekomen op eerste paasdag, maar dat was natuurlijk teveel gevraagd. Een andere keer wellicht meer over een minder fortuinlijke muis.

2e Fotoalbum Cantal met o.a. La Transhumance (wandelen met schapen)

Het tweede album van onze 2013 vakantie in de Cantal is voornamelijk gewijd aan de pastorale wandelingen. Omdat het bergachtig gebied is, gaan wandelpaden erg op en neer. Maar je wordt beloond met de prachtigste paden die door weinig bezochte gebieden slingeren. Wie van rust houdt en niet zo nodig meutes sjokkende medemensen om zich heen hoeft, zit hier op rozen. Op een van de wandelingen zagen we eekhoorntjes die zich redelijk goed lieten fotograferen. Niet van dat zenuwachtige heen-en-weer geren, maar gewoon een stukje werkoverleg. “Hoe bedoel je, waar zijn de beukenootjes? Die zou jij toch meenemen.” Dat soort dingen.
Na zo’n wandeling op ons zonnige terras gezeten hoorden we gefluit, geklets en geblaat. Het deed ons denken aan schapen hoeden, maar dan met meer hoeders dan schapen. Beneden in het dal liep een hele troep schapen over een paadje. Daarachter een paar herders met hondjes (vandaar dat gefluit). En daar weer achter een menigte mensen die met verhitte koppen probeerde het moordende marstempo bij te houden. Het paadje leidde naar het punt waar de toegangsweg naar ons huisje aftakte van de hoofdweg (wat trouwens de Route des Crêtes was, voor degenen die dat iets zegt). Daar waren we precies op tijd om de schapen een weitje ingedreven te zien worden. Eromheen stonden luidkeels fotograferende toeristen, die een beetje gebelgd leken dat ik foto’s kon maken zonder het hele eind te hoeven meelopen. Een gesprekje met de hoofdhoeder leerde mij dat het hier om een goedbetaalde re-enactment ging van de traditionele trek van mens en dier naar de zomerweiden bovenop de heuvels (en terug natuurlijk): la transhumance. Zo leer je nog eens wat op je vakantie.
Klik hier om het album te bekijken of ga naar de pagina Fotoalbums (in het menu).

Weerzien met de Baie des Trépassés in tweede album Bretagne

Zo’n vijftig jaar geleden ging ik met mijn ouders naar Bretagne. We reden dat in één dag met een volgeladen DAF 750. Gaar waren we toen we op de camping bij Mur-de-Bretagne aankwamen. Zelf heb ik er een hekel aan om grote afstanden te rijden tijdens mijn vakantie, maar mijn vader draaide zijn hand niet om voor ritje van 200 km. Zo gingen we dus op een dag naar de Pointe du Raz, het meest zuidwestelijke puntje van Bretagne. Dat is op zich een belevenis. Maar wat echt een verpletterende indruk op me maakte, was de Baie des Trépassés. Je rijdt van beide kanten met een bocht naar de baai toe en dan heb je ineens een schitterend uitzicht over een prachtige baai. Het was winderig en somber weer. En het hotel zag er vervallen en verlaten uit. En dat dan in de baai van de overledenen. Mijn puberale fantasie sloeg op hol en ik had het idee dat ik in een Hitchcock film zat of in een boek over Hercule Poirot of Maigret. Een heerlijke sfeer die altijd is blijven hangen. Tegenwoordig drijft Bretagne op het toerisme. Er staan nu twee flinke hotels die het volgens mij prima doen. Veel overledenen zullen er ook niet aanspoelen vandaag de dag. De naam schijnt trouwens verkeerd uit het Bretons vertaald te zien. Het zou eerder gaan om een punt waar de overleden druïden scheep gingen naar de andere wereld.
Wil je het fotoalbum over de westkant van Bretagne bekijken, klik dan op Fotoalbum vakantie 2015 Plovan deel 2 of ga naar de pagina Fotoalbums (zie het menu).

Een huisje als een space shuttle in de Cantal

Om nog even te oefenen met het opzetten van een online album, wat een gepriegel op de vierkante pixel kan zijn, besloot ik een ouder album onder handen te nemen. Dat moest namelijk toch nog een keer. Het is het eerste album van 2013 geworden. Toen zaten we o.a. in de Cantal, een schitterend gebied met oude vulkanische bergen. Het huisje was heel bijzonder, een oude schuur die verbouwd was tot een modern strak vakantiehuis dat me aan de neus van een space shuttle deed denken. En toch viel het in tegenstelling tot moderne architectuur helemaal niet uit de toon in het landschap. Nog nooit hebben we zo’n indrukwekkend uitzicht gehad. Jammer is alleen dat de ramen rondom niet op zithoogte zitten, je moet gaan staan om van het uitzicht te kunnen genieten. Maar we konden vrijwel iedere dag buiten op het terras eten, dus het was geen probleem. Op de begane grond zijn twee slaapkamers en een badkamer. Dat daar vroeger de stal was, kon ik nog een klein beetje ruiken. Er hing een eigenaardige geur, niet direct vies, maar wel een beetje landelijk, zoals in een oude wijnkelder. Dankzij de dikke muren was de stilte ‘s nachts overdonderend.
Bergen zijn niet mijn ding. Als je gaat wandelen ga je de helft van de tijd omhoog, wat heel vermoeiend is, en de andere helft kost me meestal mijn knieën. Toch vond ik het zonder meer de moeite waard. Het is een schitterend gebied. Alleen de hoogste toppen heb ik gemeden. We hebben nog geprobeerd de Puy Mary te beklimmen, maar mijn hoogtevrees won het dik van de uitdaging. Qua dieren waren de bijzondere Salers koeien opvallend en de Rode Wouw die daar prettig dik gezaaid is. Op een dag reden we parallel aan een dal en een wouw zweefde op ooghoogte met ons mee. Ik was zo verbijsterd dat ik vergat mijn camera te pakken. Dat zit me nog dwars.
Klik hier om het album te bekijken of ga naar de pagina Fotoalbums (in het menu).

Eerste fotoalbum van Zuidwest-Bretagne is gereed

Tot de goede voornemens voor dit jaar behoorde het maken van de fotoalbums van onze zomervakantie van 2015. Hoeveel voornemens waard zijn blijkt uit het feit dat ik me vorig jaar had voorgenomen om de albums direct na de vakantie te maken. Er is iets wat me tegenhoudt, kennelijk. Ik vermoed dat het de hoeveelheid werk is. Toen we de foto’s nog analoog inplakten, was het trouwens al een hoop werk. We liepen ongegeneerd een aantal jaren achter. Meestal was de kerstvakantie de tijd om er eens flink aan te trekken. Maar dat is dit jaar dus niet gelukt.
In 2015 waren we in Bretagne, o.a. een week in het zuidwestelijke puntje. Ik had me voorgenomen om niet veel foto’s te maken (weer zo’n voornemen). Maar het bleken er meer dan ooit. Normaal leidt een week vakantie tot één album vol foto’s. Deze keer heb ik twee albums nodig. Er was dan ook veel te zien en het was elke dag mooi weer. We hebben maar één keer regen gehad en dat was aan het eind van de dag. Het eerste album is nu af. Het bevat de foto’s die gemaakt zijn tijdens uitstapjes ten oosten van het plaatsje Plovan, waar we een ruim huis gehuurd hadden. Er liggen daar kustmeren, drasgebieden, stranden met zwemverboden en restanten van de Duitse bezetting, gezellige kerkjes en ruïnes, menhirs en hunnebedden, en natuurlijk de vuurtoren in Penmarc’h. Koereigers waren dit jaar de opvallendste dieren. En niet te vergeten de adder waar ik bijna bovenop ging staan. Die was te snel weg en staat dus niet in het album. Bekijk het album hier of kijk op de pagina Fotoalbums.

Watergeest bestaat 4 jaar (in deze vorm)

Op 21 november 2011 startte ik met Watergeest op WordPress. Daarvoor bestond het al bijna 3 jaar op een ander blogplatform, maar dat is allemaal verloren gegaan toen Sanoma de stekker eruit trok. WordPress zie ik niet zo gauw verdwijnen. Maar misschien verdwijn ik zelf wel een keer. Want sinds ik de mopperberichten over entosorbine, pantene pro 2-in-1 en de action heb verwijderd, is het bezoek flink teruggelopen. En onwillekeurig vraagt een mens zich dan af waar ie het voor doet. Geen zorgen fan, een eventueel einde zal ik netjes aankondigen. Zie je heel lang geen nieuwe berichten, dan ben ik dood. Of erger.

Nu een feestelijk en hoopvol plaatje omdat ik uit ’51 stam.

1951