WATERGEEST

dagboek van een early vutter

De camera-industrie is het spoor bijster | 2. een oorkussen genaamd “luiheid”

Een reactie plaatsen

Wie de overstelpende hoeveelheid camera’s beschouwt, die over de markt wordt uitgestort, zou kunnen denken dat we het wat dat betreft beter hebben dan ooit. Maar niets is minder waar. Meer dan de helft van de camera’s zit vol bizarre foefjes, zit onlogisch in elkaar of wordt gekenmerkt door oplossingen uit een vergeten tijdperk. Deze tweede aflevering kijk ik naar de objectieven, in de volksmond lenzen genoemd. En wel speciaal naar de vast brandpunt objectieven, ook wel “primes” genoemd. Denk aan het 50 mm standaard objectief voor kleinbeeld camera’s. Toen de digitale fotografie opkwam, raakten deze objectieven in vergetelheid. Met uitzondering van de professionele fotografen, was iedereen blij over een mooie zoomlens te kunnen beschikken. Maar door het volwassen worden van de digitale fotografie ontstond een nieuwe roep om vast brandpunt objectieven. De reden daarvoor is dat de moderne sensoren de scherpte van zoomlenzen ver overtreffen. De ouderwetse vaste brandpunt objectieven scoren wat dat betreft veel beter (in dezelfde kwaliteitsklasse), dus daarmee valt nog wat te winnen. Maar de fabrikanten hadden kannelijk geen zin om daarin te investeren. Dus hebben ze zonder uitzondering de oude objectieven van stal gehaald, opgepoetst en aangeboden voor de kleinere aps-c sensor. Daardoor echter wordt het brandpunt van die objectieven met een factor 1.5 vergroot, de zogenaamde cropfactor. Een 50 mm objectief wordt zo een 75 mm objectief. Zeg eens eerlijk: waren er in de jaren tachtig 75 mm objectieven? Ik kan me alleen 85, 90 en 100 mm objectieven herinneren. Aan de telekant van het spectrum is het overigens geen ramp. Echt verdrietig word ik als een fantastische 20 mm groothoek door de cropfactor verandert in een gewone 30 mm.
Als het gebruik van vaste brandpunt objectieven een issue zou zijn voor camerafabrikanten, dan zou je nu deze brandpunten-reeks veel moeten zien: 14 mm, 18 mm, 24 mm, 33 mm, 70 mm, 90 mm, 135 mm en 200 mm. En die objectieven zouden dan natuurlijk een stukje kleiner moeten zijn dan dertig jaar geleden. Pentax is een van de weinige fabrikanten die de oude ontwerpen herberekent en in een nieuw jasje stopt. Maar het zijn nog steeds de oude maten; volgens mij hebben ze geen 14 mm. De grote drie (Canon, Nikon en Sony) zijn er ook mondjesmaat aan begonnen, maar alleen als het echt niet anders kan is mijn indruk. Het beeld zal denk ik snel moeten veranderen. Met de komst van kleinere camera’s zoals de Nex van Sony zijn de oude modellen niet meer te handhaven; het werkt gewoon niet handig als een vast brandpunt objectief veel groter is dan de camerabody.

Advertenties

Heb je zelf een mening? Geef hem hier!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s