WATERGEEST

dagboek van een early vutter

De wederkeer van Beer

Een reactie plaatsen

Al sinds het overlijden van mijn moeder woont Beer weer bij mij. Zij bleek hem al die tijd in een doosje bewaard te hebben. Ooit was Beer mijn beste vriend. Al kort na mijn geboorte deelde ik lief en leed met hem. Aanvankelijk door op zijn oren te sabbelen, later door hem mijn traumatische ervaringen toe te vertrouwen. En die laatste waren er genoeg. Ik woonde immers in een wederopbouwwijk waar het wemelde van het tuig. Dit ondanks het feit dat normen en waarden er toen nog met de paplepel ingegoten werden door dominee en pastoor. Bij mij klop je dus echt vergeefs aan met verhalen dat de mens zonder religie tot barbarij zal vervallen. Behalve Beer had ik ook nog een totem die ik op een toen nog legale vuilstort had gevonden. Het was een kronkelende hagedis van messing. Dankzij dit magische wezen kon ik mij direct tot God wenden, als ik eens moest bidden dat mijn ouders ’s avonds laat weer heelhuids zouden terugkeren van een van hun spaarzame uitjes. Dat gebeurde gelukkig altijd zodat ik gesterkt werd in mijn idee dat de hagedis geheime krachten had. De buren uit Indonesië hadden er trouwens ook een en die deden volgens mijn moeder veel met stille krachten.
Toen ik op de rand van het verlies van mijn jeugdige onschuld begon te komen, ontdekte ik dat je op die leeftijd niet meer met je beer sliep. Beer ging dus na wederzijds overleg wonen op een plank in de kast, maar niet nadat ik een sjaal voor hem gebreid had. In de loop der tijd is hij kleiner gaan wonen in een schoenendoos, samen met dingen als de vooroorlogse potlodendoos, het horloge van mijn opa en de hagedis. Dat kon allemaal, omdat ik intussen had geleerd dat je met goede scholing dingen kon bereiken, die je niet eens aan God had durven vragen, zoals spoetniks lanceren en koude oorlogen beginnen. Weer later ging ik het huis uit om echt te gaan studeren en bij gezelligheid in bed dacht ik toen aan heel andere dingen. Tijdens een verhuizing van mijn ouders kwam Beer nog wel boven water, maar mijn moeder en ik besloten dat hij op zijn oude dag beter bij hun kon blijven wonen.
Zoals gezegd kwam Beer uiteindelijk toch weer bij mij terug. Hij kreeg een plekje in de boekenkast met uitzicht op de tuin. Vlak naast zijn lievelingsboek “Elberia”, dat gaat over een wereld waarin beren hun Mensen niet vergeten en verwaarlozen als zij volwassen worden. Zijn sjaal heb ik niet meer, maar het huis is nu centraal verwarmd. Dat is maar goed ook, want Beer is een beetje kaal geworden in de loop der jaren. Kennelijk is ie niet helemaal op de berenmanier in elkaar gezet. Wat de vraag bij me oproept of beren in die tijd nog op bon waren vanwege de na-oorlogse schaarste. Ik had tenslotte maar één beer. Mijn zoon had er wel twintig, maar die heeft nooit echt een band opgebouwd met zijn knuffels. Een beetje zoals facebook, dat ik ook nooit gemist heb.

Advertenties

Heb je zelf een mening? Geef hem hier!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s