WATERGEEST

dagboek van een early vutter

Kling koetje klingelingeling

Een reactie plaatsen

Het eerste dat opviel bij aankomst in de Cantal was het geklingel van koeienbellen. Er zijn in een kudde meestal een paar koeien die een bel om hebben. Ook geiten (en soms zelfs schapen) hebben bellen, kleinere met een hogere toon. De reden is waarschijnlijk dat het landschap de koeien mogelijkheden biedt om zich te verstoppen voor de boer. Nu hoeft hij maar even te luisteren en hij weet waar ze zijn. Eerst was ik bang voor het windgong effect, je weet wel, dat je in de tuin probeert te lezen en dat het geklingel van de windgong aan je hersenen gaat vreten. Maar die Fransen zijn natuurlijk niet gek, dus het geluid van de koeienbellen harmonieert prachtig met de omgeving. Als je er niet op let, verdwijnt het helemaal naar de achtergrond. Vreemd genoeg had geen enkele koe die ik op de foto kon zetten een bel om. Gelukkig vond ik een foto van een herkauwend groepje een voorbeeld van een bel. De afgebeelde koeien zijn trouwens van een speciaal ras dat gekweekt is door iemand uit het plaatsje Salers. Daarom heten zij ook Salers koeien. Vriendelijke beesten en veel minder nieuwsgierig dan de witte koeien uit Puy de Dome.

Advertenties

Heb je zelf een mening? Geef hem hier!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s