WATERGEEST

dagboek van een early vutter

Dark Fall 2: Lights Out is chaotisch maar sfeervol

Een reactie plaatsen

De afgelopen tijd heb ik een aantal spelletjes proberen te starten, maar ze stonden me tegen omdat ze meer van hetzelfde waren, saai dus. Het tweede spel in de Dark Fall reeks, getiteld Lights Out, wist me echter op een of andere manier te verleiden om door te zetten. Misschien omdat er een vuurtoren in voorkomt, want dan ben ik snel verkocht. Het speelt in 1912 in het plaatsje Trewarthan aan de kust van Cornwall. De vuurtoren op het eilandje Fetch Rock is uitgevallen en de dorpsdokter, de belangrijkste man in het dorp, vraagt jou om een kijkje te nemen.
Als je aankomt blijkt de driekoppige bemanning spoorloos verdwenen. De soep staat nog te dampen in de keuken, maar er is niemand meer. Je hoort allerlei geluiden, waardoor je op onderzoek gaat. Uiteindelijk blijkt dat de baas van het drietal zich vreemd gedroeg; er is sprake van lang ronddolen in een grot. Volop engheid en griezelsfeer hier. Als je in de grot bent aangekomen, gebeurt er iets raars. Je ziet vreemde kleuren en als je uit de grot komt is het 2004. Wederom is het eilandje, nu een soort museumpje, verlaten net als de vuurtoren. Je gaat opnieuw op onderzoek uit. In het winkeltje van het museum lees je wat er gebeurd zou zijn in 1912: de drie mannen en jijzelf zijn spoorloos verdwenen.
Geleidelijk ontdek je meer en uiteindelijk vind je een soort paranormale bril, waarmee je verborgen dingen kunt zien. Via een foto kom je dan in 2090 terecht. Je zit aan boord van een soort ruimtestation (op een andere planeet?) waar net een feestje is geweest. Ook hier is iedereen verdwenen. Door alles wat los en vast zit te lezen, ondek je dat er experimenten zijn geweest met tijdreizen. De laatste tijdreiscapsule is verdwenen en de suggestie wordt gewekt dat die half-intelligente machine verantwoordelijk is voor de verdwijningen. Maar het hoe en waarom blijft volledig in nevelen gehuld. Na hinderlijk heen en weer gereis lukt het je de machine te vinden in de steentijd en hem weer op gang te helpen. Het laatste beeld is dat van een werkende vuurtoren in 1912, hetgeen suggereert dat alles weer bij het oude is. Maar echt bevredigen doet het einde niet.
Van een sterke plot moet dit spel het niet hebben. Maar de plaatjes zijn oké en de sfeertekening is uitstekend. Af en toe heb je bijvoorbeeld best wat remmingen om een duister vertrek in te stappen. Een hoge waardering verdient het spel niet. Maar ik geef wel een punt extra voor de inspanning. Het spel is namelijk door één man gemaakt, Jonathan Boakes. En ik heb al slechtere spellen van een complete studio gezien. Jammer dat iemand met zoveel talent niet samenwerkt in een klein team met een goede scenarioschrijver. Evengoed een leuke ervaring.

Advertenties

Heb je zelf een mening? Geef hem hier!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s