WATERGEEST

dagboek van een early vutter

Oude auto’s tieren niet meer zo welig in Frankrijk

Een reactie plaatsen

Dit jaar spendeerden we een groot deel van juni in respectievelijk de Franse departementen Nièvre en Haute-Saône. In beide departementen hebben we gefietst langs zogenaamde voies vertes. Dat zijn oude spoorwegtracés en jaagpaden langs kanalen die tot fietspad zijn getransformeerd. Vooral daar zagen we oude auto’s, meest afgedankt en verroest, maar voor een deel ook rijdend. Het zijn er echter veel minder dan aan het begin van deze eeuw, toen je je nek nog brak over de eenden en de renaultjes 4. Van beide typen hebben we wel een paar exemplaren gezien, allemaal nog in gebruik als gebruiksauto en bepaald geen verzamelobjecten, die gedurende levenslange renovatietrajecten weer als nieuw worden verklaard.
Aan de roestige kant zagen we een trieste Rover P6, ooit de allereerste auto van het jaar, met daarachter ondefinieerbare voortweedewereldoorlogse modellen, die er nog verrassend uitzagen. In de Vogezen zagen we uiteraard geen oude auto’s, want dat laat de onberispelijke Duitsachtige volksaard niet toe. Wel zagen we bij een dwarsligger in de tuin een roestig kraanwagentje, waarvoor vermoedelijk vergunning is verleend in het kader van een kunstuiting of omdat de tuin aan een autosloperij grensde. Tijdens boswandelingen kwamen we af en toe gedumpte wrakken tegen. Ook Frankrijk kent zijn eigen rapalje, waarvan men terecht zegt: “eigen rapalje eerst”.

Advertenties

Heb je zelf een mening? Geef hem hier!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s