WATERGEEST

dagboek van een early vutter

Een trage wintertocht bij landgoed Slangenburg

Een reactie plaatsen

Rita genoot deze week een werkstress-onderbreking, waarin wij o.a. wandelen in de natuur hadden gepland met eventueel een overnachting. Het vooruitziende weer lachte ons echter dermate zuinigjes toe dat wij besloten slechts één dag te gaan, namelijk woensdag 21 januari. De keuze viel op de Trage Tocht Slangenburg. Trage tochten zijn wandeltochten zonder paaltjes, schildjes of merktekens. De route lees je van een beschrijving, wat natuurlijk extra tijd kost, vandaar misschien dat de tochten iets trager zijn. Na een familiebezoek in Zelhem kwamen wij bij het landgoed aan, de heerlijkheid Slangenburg met het bijbehorende kasteel. Ja, zo kan ik het ook heerlijk hebben, wat een prachtig kasteel. En tot overmaat van pret stond onderaan het bordje met versnaperingen in het koetshuis (het enige toegankelijke deel) warme chocolademelk met slagroom. Echt iets om op een lange wandeling als beloning in het vooruitzicht te hebben.
Voor mij was het de eerste trage tocht, Rita had er al meer gelopen met een vriendin. Zij had dus moeten weten dat je de beschrijving beter heel letterlijk kunt nemen en dus niet een paadje naast een sloot moet nemen als die in de beschrijving niet staat genoemd. Evengoed was ook dat een leuk traject en per saldo konden we elders weer een stukje afsnijden zodat we toch op schema bleven voor de chocolademelk. Het landschap van de heerlijkheid en omgeving is heel gevarieerd. Bos, heide, akkers en weiland wisselen elkaar af, zodat er steeds nieuwe vergezichten opduiken. Die heide is er trouwens nog niet zo lang. Staatsbosbeheer is bezig om de oorspronkelijke heide terug te brengen in het gevarieerde landschap door lappen weidegrond af te graven. Gelukkig maar dat die ellendige ponyboer (Henk Bleker red.) niet de kans heeft gekregen om Staatsbosbeheer uit te schakelen. Als je ook maar iets om natuur geeft kun je sowieso beter niet op het CDA stemmen, of op de VVD.
Op de website vind je bij de Slangenburgtocht een foto van een ree. Maar van wild hebben we geen spoor gezien. We moesten het doen met een groepje ganzen in een weiland niet ver van een leuk afgelegen huisje waar we wel zouden willen wonen als het torentje van het kasteel al bewoond bleek. Verder op de wandeling viel ons ook nog een roodborstje ten deel, dat geheel niet bang was uitgevallen. Hadden we nog broodkruimels overgehad, dan was ie misschien op een van onze handen komen zitten. Over het algemeen was het erg stil in veld en beemd. Andere wandelaars hebben we alleen vlakbij het kasteel gezien, waar kortere wandelingen zijn uitgezet. Toen we na zo’n 14 km weer bij het kasteel aankwamen met een gierende trek in warme chocolademelk met slagroom kregen we de domper op de neus. Een aantal verveeld kijkende mensen deed ons vermoeden uitkristalliseren dat het koetshuis afgehuurd was voor iets wat zich daarbinnen afspeelde. Jammer.
Maar verders was het een heel leuke wandeling. Het weer was uitstekend, koud maar windstil met een lage luchtvochtigheid, waardoor de gevoelstemperatuur royaal aan deze kant van de Oeral bleef. Wel moest ik af en toe mijn Siberische muts dragen, om te voorkomen dat mijn oren een doodswens ontwikkelden. Trage tochten kan ik iedereen warm aanbevelen, zelfs in de winterse kou.

Advertenties

Heb je zelf een mening? Geef hem hier!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s