WATERGEEST

dagboek van een early vutter

Het Leuvenschepad bij Brummen is de moeite waard

Een reactie plaatsen

Vorig jaar viel het klompenpad “Het Leuvenschepad” net buiten onze prijzen. Maar er komt gelukkig altijd weer een jaar en dat was 2015. Het vertrekpunt is de oude school in Leuvenheim, tegenwoordig het buurthuis. Maar eerst gingen we langs kasteel Engelenburg voor een kop koffie, nadat we onze zoon in Brummen hadden gedropt alwaar hij een jarige vriend ging bezoeken.We hadden Engelenburg gekozen omdat zij de folder van de wandeling zouden verkopen. Helaas, dat was veruit te min voor ze. Bij binnenkomst werden we direct al geconfronteerd met drie mens personeel in strakke kledij van het type livrei. Een beschrijving van een klompenpad, nooit van gehoord. Maar we konden desgewenst wel een versnapering nuttigen op het terras. Blijmoedig bestelden we een cappucino met een kwarktaartje. Het was erg lekker en de prijzen waren ook netjes in overeenstemming met de ambiance van een deftige golfclub, want dat was het in feite.

In Brummen kochten we vervolgens bij de wereldwinkel de routebeschrijving. Die hadden we overigens nauwelijks nodig want het pad was goed gemarkeerd, zij het dat de bordjes erg klein waren. Maar dat is waarschijnlijk om het lokale jachtgespuis geen aanleiding te geven de bordjes aan flarden te schieten, wars als zij zijn van alle van bovenhand opgelegde duiding van de omgeving. De wandeling loopt eerst door de uiterwaard van de IJssel, zo dicht langs de winterdijk dat je de rivier niet te zien krijgt. Maar er is al snel een leuk omwegje langs de Geldersche toren, die vlakbij de rivier ligt. Statige oprijlanen en een omvangrijke woontoren waarvoor ik mij geen moment zou schamen. Daarna doet de wandeling de klompen een tijdje lang geen eer aan, want je loopt kilometers over een asfaltweggetje. Dat overigens wel aangenaam rustig is. Als je dan voor de verlengde versie van de wandeling kiest (2 km extra) loop je zoals je zou verwachten door het gras langs de Leuvenheimsche beek, een stukje dat alleszins de moeite waard is.

Uiteindelijk pik je de hoofdroute weer op bij huis Den Bosch dat in de oorlog door Seyss Inquart gevorderd was om er “anständige mädchen” onder te brengen, wat bij mij in het licht van de geschiedenis associaties oproept met een gruwelijk nazi bordeel vol minderjarige meisjes. Als je huis Den Bosch ook echt wilt zien, kun je beter in voorjaar of winter gaan, want een hoge rietkraag laat je achter met een verlangen naar meer. De laatste etappe na de verlengde route was voor ons (wij lopen altijd een beetje raar) landgoed De Wildbaan. Verlangend naar rustieke horeca waar een lokaal biertje viel te drinken, kwamen we weer aan bij het buurthuis. Zonder alcoholische versnapering reden we huiswaarts en misschien was dat maar beter ook.

Advertenties

Heb je zelf een mening? Geef hem hier!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s