WATERGEEST

dagboek van een early vutter


Een reactie plaatsen

De Schrijver en de Dood

Begin jaren negentig maakte ik kennis met Paul Driessen. Dankzij de VPRO, geloof ik, die toen regelmatig Nederlandse animatiefilmpjes uitzond. De film die werd uitgezonden, was “De Schrijver en de Dood”. In de eerste minuten wist ik niet goed wat ik zag, zo priegelig en beweeglijk is zijn stijl. Maar toen begonnen de details in het oog te springen en kreeg ik ook door wat er aan de hand was. De Dood waart rond in het verhaal dat de schrijver schrijft en die moet steeds meer zijn best doen om alles goed af te laten lopen. Maar de Dood waart ook in het werkelijke leven rond. De door de schrijver gecreëerde wereld en de echte wereld lopen in elkaar over. En dat is meteen een typisch kenmerk van Paul Driessen. Schijn en werkelijkheid, dimensies, verhaal en omgeving, alles loopt altijd op een of andere manier in elkaar over, zodat je als kijker even niet precies weet waar je bent. In het geval van “De Schrijver en de Dood” is dat geweldig leuk gedaan. En omdat er op een heleboel plekken in het beeld iets gebeurt, ontdek je bij het opnieuw bekijken steeds nieuwe dingen. Let bijvoorbeeld eens op het hondje van de schrijver. Ik pretendeer niet alles te kennen wat er ooit in Nederland is geproduceerd op animatiegebied. Maar ik denk op basis van wat ik nu gezien heb, dat Paul Driessen echt de grootste animator van ons land is. Ook al heeft hij een groot deel van zijn werk elders gemaakt, bijvoorbeeld in Canada, dat in de jaren zeventig een krachtig stimuleringsbeleid voor (teken)films had.
Zoek op Youtube op zijn naam plus de titel, “The Writer” in het Engels. Het filmpje duurt twaalf kostelijke minuten. Is de film flink korter of langer, dan is er weer eens mee geknoeid. “De Schrijver en de Dood” is hierbij genomineerd voor de tien beste korte tekenfilms.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Animator Gerrit van Dijk overleden

“De grootste tovenaar van de Nederlandse animatie” noemde de Volkskrant Gerrit van Dijk. Maar was hij ook de grootste animator? Ik moet bekennen dat ik weinig films van hem gezien heb. Die ik gezien heb, daar vond ik geen reet aan. Zijn films deden me denken aan de artistieke wanproducten uit het voormalige oostblok (al waren die van Gerrit wel beter). Filmpjes met leuk plak-en-knip werk, maar zonder verhaal of emotie. Vermoedelijk waren die vooral interessant voor de arty-farty kunst-elite, en dan nog alleen na een lijntje gesnoven te hebben. Denk niet dat ik het werk van Gerrit van Dijk hier naar beneden wil halen. Zijn bekroonde film “Pas a Deux” is leuk om naar te kijken. Maar vernieuwend is hij zeker niet en enige emotie roept hij ook niet op. Ik maak daarom bezwaar tegen de jubelkop in de Volkskrant. De grootste tovenaar van de Nederlandse animatie is een titel die eerder toekomt aan Paul Driessen of Michael Dudok de Wit of Borge Ring (al is dat van huis uit natuurlijk een Deen).


Een reactie plaatsen

“The Man Who Planted Trees” is een must voor elke tekenfilmliefhebber

Het was ergens in 1993 dat ik “The man who planted trees” op tv zag. Ik zou hem misschien niet eens uitgekeken hebben, als er niet net in die tijd een populaire clip van een popgroep op mtv was in dezelfde tekenstijl. Nog steeds ben ik mtv dankbaar, want ik zou die film voor geen goud hebben willen missen. De tekenfilm is gemaakt in Canada onder regie van Frédéric Back. Canada voerde in die tijd een krachtig stimuleringsbeleid op het gebied van de kunst en met name ook op het gebied van de tekenfilm. Onze eigen Paul Driessen heeft een tijd onder dat zegenrijke regime gewerkt en zijn beste werk komt daar vandaan. Zoek ook eens op “The cat came back” om een juweeltje te zien dat zonder subsidie misschien niet gerealiseerd zou zijn. Ach, die dagen zijn voorbij (zucht).
“The man who planted trees” is gebaseerd op een boek van de Franse schrijver Jean Giono. Het verhaal gaat over een jongeman die in het begin van de vorige eeuw gaat wandelen in een onherbergzame streek. Als hij geen water kan vinden dreigt het slecht met hem af te lopen. Maar een herder, Elzéard Bouffier, vindt hem en geeft hem water. De jongeman besluit een tijdje bij de herder te blijven. Die heeft als hobby het planten van bomenzaden in de desolate streek: eikeltjes, beukenootjes, kastanjes, noem maar op. Pas na dertig jaar keert de jongen terug in het gebied. Hij ziet dan hoe het kale en verlaten landschap is omgetoverd in een bewoond gebied vol met bossen. Mooi is de uitspraak aan het eind: “De herder bracht in zijn eentje een werk tot stand dat een god waardig was”.
Een ecologische film waarvan het verhaal al uit begin jaren 50 stamt. Jean Giono was een groene schrijver avec les lettres, zou je kunnen zeggen. Er is nooit een dvd voor het europese kleursysteem (PAL) uitgebracht. Er zijn wel tweedehands exemplaren te krijgen in NTSC. Maar de film is gelukkig te zien op Youtube. Hij duurt 30 minuten. Korter of langer betekent dat er mee geknoeid is. Beslist zien. Top tien werk.


Een reactie plaatsen

Zijn Belgen de leukere Nederlanders?

Soms vraag ik mij dingen af. Zoals of wij Belgen niet bevooroordelen. Jarenlang heb ik door de reclamefilmpjes van Even Apeldoorn Bellen een superioriteitsgevoel op het gebied van reclamehumor gehad. Maar dit weekend zag ik een Belgisch reclamefilmpje dat mij serieus deed twijfelen. Het filmpje toont een uitvaart. De overledene ligt opgebaard in een geopende kist. Er klinkt klassieke muziek, zoals bekend ideaal voor uitvaarten. Dan komt de overledene overeind, terwijl hij iets zegt als: “maar wat een prachtige muziek”. Terwijl de voorganger hem probeert terug te duwen in de kist, krijg je de boodschap: “Klassieke muziek, je kunt er maar beter op tijd mee beginnen”. Op dat moment verslikte ik mij in mijn thee. Toen ik weer bij zinnen was gekomen en de tranen van mijn wangen had geveegd, moest ik denken aan de filmpjes met de boodschap: “It’s smarter to travel in groups”. Die waren voor een organisatie die De Lijn heet, mij niet bekend. Maar wel hilarische tekenfilmpjes. Terugdenkend in de tijd realiseerde ik mij dat ik mij nogal eens vaker in mijn thee verslikt heb bij het zien van Belgische reclame. Misschien waren de Centraal Beheer filmpjes toen de leukste thuis, maar nu verslaan de Belgen ons verpletterend. En daarbij, het Vlaams is ook een gezelliger taal. Tik op Youtube als zoekargument “It’s smarter to travel in groups” en je vindt ze volgens mij allemaal. Behalve die over klassieke muziek, die is kennelijk te nieuw.


2 reacties

Tekenfilm “Vader En Dochter” is een onovertroffen meesterwerk

Een tijdje geleden vroeg één van mijn twee lezers wat ik de mooiste tekenfilm vond. Ik beloofde er te zijner tijd een pagina aan te wijden. Maar voordat ik zo’n pagina ga maken, moet ik wel eerst door mijn geheugen grasduinen om de mooiste tien tekenfilms boven water te krijgen. Eerst moeten er films genomineerd worden, zeg maar. Eén film drong zich direct aan mij op: Vader En Dochter van Michaël Dudok de Wit. Deze film van ruim 8 minuten dateert uit 2000. Hij won diverse prijzen, waaronder een Oscar. Op het eerste gezicht oogt het tekenwerk eenvoudig. Maar als schijn ergens bedriegt, dan is het hier wel. De lading van de tekeningen is overdonderend, ik werd de eerste keer vierkant uit mijn sokken geblazen. En nog steeds biggelen de tranen over mijn wangen als ik deze film kijk. Wat een zeggingskracht, wat een expressie. Nu kan het natuurlijk zijn dat ik een overemotionele sukkel ben, maar ik bevind mij in goed gezelschap. Paul Verhoeven had dit filmpje als uitsmijter bewaard voor zijn optreden bij Jelle Brandt Corstius in Zomergasten 2010. En ziet, de heren zaten na afloop met een heftig brok in de keel.
Het verhaal begint met een vader en een dochter die naar een dijk fietsen. De vader neemt afscheid en vaart met een roeiboot weg. De docher komt telkens kijken of haar vader terugkomt. Je ziet haar daarbij ouder worden. Op een gegeven moment komt zij met man en kinderen. Uiteindelijk blijkt het water ingepolderd. De dochter is dan een oude vrouw. Zij gaat onder aan de dijk kijken bij de plaats waar de roeiboot lag. Dan loopt zij de polder in en komt bij het wrak van een roeiboot. Zij gaat daar liggen. Later hoort zij iets, zij gaat kijken en ziet iemand. Terwijl zij naar die persoon toeloopt, zie je haar jonger worden. Het blijkt haar vader en eindelijk kan zij weer zijn armen om haar heen voelen. Absoluut onovertroffen, een meesterwerk, sterren schieten hier tekort. Je kunt de flm bekijken op Youtube. Doen. Met een zakdoek.
Zoek op Youtube op “vader en dochter dudok de wit” of “father and daughter dudok de wit”, anders krijg je allerlei aangepaste versie te zien. Het filmpje duurt ruim 8 minuten, korter betekent dat ermee geknoeid is.