WATERGEEST

dagboek van een early vutter


Een reactie plaatsen

Van een Berini M21 naar een Puch Skyrider VS50

Mijn eerste brommer was een afgeragde Berini M21, die met gemak meer dan 50 deed. Hij ging vrijwel meteen kapot, wat maar goed was ook, want ik was nog geen 16. Voor het eerst een motorblok uit elkaar gehaald en weer in elkaar gezet; er was een spie van het primaire tandwiel gebroken. Daarna reed hij voortreffelijk, maar de dag dat ik 16 werd, kocht ik een vrij jonge Puch VS50 van het geld dat ik met mijn vakantiebaantje had verdiend. Toen die begon te roesten heb ik hem uit elkaar gehaald, ontroest en overgespoten. Het werd renaultgeel met zwarte accenten (de tank en de kastjes). Nog heel lang plezier van gehad. Gelukkig heb ik van allebei foto’s.
Berini M21
Puch VS50
Puch VS50
Puch VS50
Puch VS50


Een reactie plaatsen

John Lowerson schildert meer dan oude auto’s

Door de facebook pagina van het Brochuremuseum kwam ik op het spoor van John Lowerson.Hij is waarschijnlijk ooit begonnen met het in opdracht schilderen van antieke auto’s, maar tegenwoordig maakt hij fantastisch sfeervolle aquarellen op eigen titel. Wel voornamelijk van klassieke auto’s en motorfietsen, maar hij kleedt de boel nu zodanig aan dat je ook een beetje naar een tijdsbeeld kijkt. Bijzonder vind ik dat Engeland er bij hem uitziet of het altijd regent, ook als de zon schijnt. Dat zal wel komen door het aquareleffect. Want ik heb ook wel eens zulke mooie zomerdagen meegemaakt dat je bijna ging verlangen naar een drupje regen. John zit voor zover ik weet niet op Deviantart of een dergelijke site, maar op zijn facebookpagina kun je heel veel moois bewonderen. Dit is het adres: John Lowerson Watercolours.


2 reacties

De lelijkste auto’s van Australië

In Australië rijden heel wat auto’s rond die wij niet kennen. Niet alleen zijn dat Chinezen zoals de modellen van Chery, maar ook Japanners die hier niet heen komen en bijvoorbeeld de Proton uit Maleisië. Verder hebben zij nog een eigen GM merk, de Holden. Bij de Australische directheid horen uitgesproken meningen over de schoonheid van auto’s. Zo kwam ik op het blog “Between the Axles” (klik op een plaatje) een lijstje met de “ugliest cars on sale today” tegen. Porschelikkers zullen het met sommige keuzes niet eens zijn. Maar andere voorbeelden spreken meteen tot de verbeelding en de maag (die zich dreigt om te keren). Wat te denken van de Ssangyong Rodius hiernaast.


Een reactie plaatsen

Of het ietsje minder kan, vraagt men zich bij General Motors af

Laatst las ik een berichtje dat men zich bij General Motors aan het bezinnen is op de gevolgen van de stijgende olieprijzen. Sommige modellen zouden misschien ietsje kleiner kunnen. Waarschijnlijk denkt men dan aan proletenbakken zoals de Cadillac Escalada. Wat je er ook van kunt zeggen, mooi is ie niet. Dit monster weegt 2600 kilo, is 515 centimeter lang, heeft een 6 liter V8 motor en verbruikt als je het nieuwe rijden toepast 1:5. Waarschijnlijk rijdt ie nog steeds als een badkuip vol met slaolie. Want als de industrie zo behoudend is dat men na een faillissement gewoon weer verder gaat met dezelfde producten, dan zullen de rijeigenschappen ook wel niet verbeterd zijn. Niet iedere Amerikaan rijdt in zo’n auto, gelukkig. Maar meer dan 10% van de verkopen bestaat wel uit auto’s van dit formaat. Ik begrijp nu waarom Amerika in zijn geheel de grootste ecologische voetafdruk heeft.


Een reactie plaatsen

BMW X6 blijkt niet de lelijkste, sportieve PC Hooft-traktor op de markt

Toen ik mij afgelopen week door de verwarrende verkeerssituatie op onze in onderhoud zijnde hoofdverkeersader, de Evenaar, probeerde te worstelen en daarbij te overleven, werd ik bijna van de sokken gereden door een monsterachtige auto die ik nog niet eerder had gezien. Althans niet bewust, want het ding blijkt al jaren op de markt. Ik kan het sinds de dagen dat ik als jongere de meerijtijd doodde door achterop passerende of gepasseerde auto’s te lezen om welk merk, type en variant het ging, niet laten om achterop te kijken om welke auto het gaat. Het bleek een BMW X6. Het was me meteen een raadsel waarom een merk als BMW, dat toch de reputatie heeft om telkens weer te pogen oogstrelende auto’s op de markt te zetten, zich aan zo’n immitatie PC Hooft-traktor had vergrepen. Maar toen ik later op het befaamde web nader zocht, bleek dat het nog vele malen erger kon. Zo brengt het weinig bekende merk Infinity een model dat veel op de BMW lijkt, maar dan totaal verstoken van enige hang naar elegantie. Van beide auto’s toon ik de voorkant met het oog op de zwakkere magen onder ons. Want de achterkant is echt niet om aan te zien.