WATERGEEST

dagboek van een early vutter


Een reactie plaatsen

Artur Rosa voert computer graphics naar grote hoogten

Op het kruisvlak van kunst en sf, allebei thuis in mijn interessegebieden, bevindt zich het verschijnsel van de computer graphics, plaatjes gemaakt met de computer. Algemeen bekend op dit vlak zijn de koddige poppetjes van Toy Story. Maar met computer graphics kan heel wat meer. Sterker nog, in handen van een kunstenaar kan de computer de mooiste kunstwerkjes tevoorschijn toveren. Wat nog wel een rijdrovende bezigheid is, overigens, maar schilderen gaat ook niet vanzelf. Een van mijn favorietste digitale kunstenaars is Artur Rosa, een Portugees, die in 2006 voorzichtig begon met het maken van tekeningen op de computer, als hobby. Zijn huidige werk is van een adembenemende schoonheid. En omdat hij grijpt naar droom en verbeelding voor zijn onderwerpen, hebben zijn platen vaak iets dat niet helemaal van deze wereld is. Uit zijn oude werk stamt “Old Land of Giant Gods”. Veel moderner is “The Sky is the Limit”. Wil je meer van hem zien? Vrijwel al zijn werk staat op de site van deviantart, waar hij de naam Arthur Blue voert. De link staat hier rechts onder het kopje “Kunst.”

Advertenties


Een reactie plaatsen

Met een schilderij van Ineke ten Kaate op weg naar het mecenaat?

We voelden ons altijd heel wat, met een echt schilderij aan de muur. Mecenassen voelden we ons dankzij het originele doek van Najah waar we in 2002 per ongeluk tegenaan liepen bij de galerie in Almere Haven. Nou ja, het was eigenlijk een ander schilderij waar we tegenaan liepen, maar dat bleek al op geniepige wijze aan een ander verkocht. Het schilderij dat we wel kochten was nog vrij en net zo leuk. Het stelt ons inziens een cosmopolitische stad voor, waar alle geloven zusterlijk naast elkaar kunnen gedijen, zonder achterbakse belastingen voor andersgelovigen.
Met het eerste schilderij was echter slechts de helft van de kale muurplekken bedekt. Dus keken wij vol goede hoop uit naar een volgende aanwinst. Maar net als één keer een beetje winnen in de loterij geen enkele garantie op toekomstige herhalingen biedt, bood ook het eerste doek geen houvast voor het vinden van een volgend. Er kwam wel eens wat voorbij, maar dan was het net niet helemaal wat we ervan dachten of we kregen buikpijn van de prijs. Tot we een mailing van onze galerie kregen waarin een aardig plaatje stond. Ter plekke kijkend wisten we het natuurlijk weer niet, maar gelukkig bleek het een serie. En het derde schilderij in de reeks was raak. Het doek van Ineke ten Kaate moet een Forêt Inspirée Rouge voorstellen. Persoonlijk denk ik eerder aan de Kristallen Aarde van schrijver J.G. Ballard. Het hangt op de lege plek boven de bank.
Nu voelden we ons pas echt mecenassen, meetellend in de wereld der kunsten. Maar ons mecenasdom was van korte duur. Want al snel leerden we via via dat in bepaalde kringen één schilderij een lege dop is. Twee schilderijen zijn een half ei en je begint pas voorzichtig mee te tellen als beschermheer der kunsten vanaf drie kunstwerken. Helaas zitten er geen kale plekken meer op de muren, dus zullen we halfweg ons mecenaat blijven steken.


Een reactie plaatsen

Jan Hendrik Verstegen en Danielle Kwaaitaal in het Nijenhuis te Heino

het nijenhuisWie? Wat? Waar? Jan Hendrik Verstegen is vooral bekend vanwege zijn schilderij “Tyrannie der stalen helmen”, dat hem stevig in de (magisch-)realistische school uit de eerste helft van de vorige eeuw plaatst. Maar verder is er weinig van hem bekend. Museum “De Fundatie” uit Zwolle, waartoe ook kasteel “Het Nijenhuis” behoort, wilde daar met de overzichtstentoonstelling “Adembenemende ruimtelijkheid” verandering in brengen.pet of the year Niet alles is even indrukwekkend, maar het is beslist een leuke tentoonstelling. Net zo mooi vond ik de tentoonstelling “Hidden series” van fotografe Danielle Kwaaitaal. Zij heeft vrouwen gefotografeerd in merkwaardig statische poses, waarbij een groot deel van het lichaam bedekt is door ruwe stoffen, juten zakken bijna. De houding van de vrouwen deed me denken aan de standaard houding in het softwarepakket Poser.plafondschildering in het nijenhuis Daanaast zijn er portretten van jonge meisjes (ca 12 jaar) te zien, waarbij zij een soort masker op de gezichten heeft aangebracht. Deze foto’s vond ik nog mooier, van een surrealistische schoonheid welhaast.
Niet alleen de tentoonstellingen zijn leuk, ook het kasteeltje zelf is mooi om te zien, van binnen en van buiten. Let op de terloopse plafondschildering in een van de kamers op de bovenverdieping. Om het kasteel heen ligt een fraaie beeldentuin. Jammer dat beelden die gevoelig zijn voor vorst (zachte steensoorten) nu zijn ingepakt. We komen nog eens terug in de zomer, denk ik. Ben je in de buurt van Zwolle, ga dan eens langs het Nijenhuis. Het is de moeite waard.


Een reactie plaatsen

Liquid Art – vloeibare sculpturen op adembenemende wijze bevroren

liquid art van markus reugelsDeze foto’s ken ik al een tijdje, maar blijkbaar ben ik vergeten de wereld deelkundig te maken. Tijd om de omissie achterwege te laten. Wat nog best moeilijk is want er zijn heel veel plekken waar macrofotograaf Markus Reugels zijn magistrale werk toont. De meeste foto’s vind je volgens mij op de Flickrsite. De link staat rechts onder het kopje kunst en hier: Liquid Art. Leuk om even te ontsnappen aan de saaie feestdagen.


Een reactie plaatsen

Zegt een plaatje meer dan duizend woorden?

Bladerend door onafgebroken rijen met plaatjes op mijn geliefde pc kwam ik er één tegen die keihard aan de bel trok. Ik moest vanaf het eerste moment heel erg ergens aan denken, alleen wist ik niet wat. Een vriend verzekerde mij dat dit plaatje een verhaal bevatte, als je het maar op zou kunnen schrijven. Halstarrig doorzoekend hield ik uiteindelijk de waarheid tegen het licht. Het plaatje blijkt niet zozeer een verhaal te bevatten als wel ernaar getekend te zijn. Het heet namelijk Perdido Street Station, getekend door Alberto Gordillo, en dat is ook de titel van een boek van een van de meest bijdetijdse sf-schrijvers van deze tijd, China Miéville. Het mooie van dit plaatje is dat het net zoveel atmosfeer oproept als China Miéville dat doet in zijn boeken. Het zegt dus inderdaad meer dan duizend woorden. Verder heb ik nog gelezen Armada, dat ook gebukt gaat onder prachtige sfeertekening. Onthoud die naam, China Miéville. Je kunt je er geen buil aan vallen, zelf als je niet van SF houdt. Alleen zul je zijn boeken met een kaarsje of twee moeten zoeken, want in Kikkerland is hij helaas niet aangeslagen. Misschien in de Bieb: Armada en Perdido Station.