WATERGEEST

dagboek van een early vutter


Een reactie plaatsen

Een nevelige najaarswandeling in het Wendelbos.

Op 26 november deden we een ons nog niet bekende wandeling in een bekend gebied, het Waterloopbos. Daar hadden we al vaker gewandeld, maar voor Rita is het nadeel dat er altijd veel te fotograferen valt. Vandaar dat we deze keer voor het aanpalende Wendelbos hadden gekozen, mede om Rita’s nieuwe wandelschoenen in te lopen. De wandeling begint gewoon in het Waterloopbos, waar Natuurmonumenten nu zichtbaar bezig is om de oude waterloopkundige modellen schoon te maken. Tot nu toe was alles overgroeid geweest, deels zelfs helemaal dichtgegroeid. Nu is het waterpeil op een aantal punten verlaagd en zijn de lagen modder, bladeren en waterplanten weggehaald. Jammer genoeg verdwijnt daardoor ook de prachtige sfeer van teloorgang. Maar vanuit geschiedkundig oogpunt zal het dan wel weer interessant zijn.
De Wendelboswandeling is niet lang, iets van 7 kilometer. Maar het is wel gevarieerd bos, deels jong ook, iets heel anders dan de Veluwe met zijn oude woudreuzen. Het eerste deel gaat door het oude Waterloopbos, daarna komt nieuwe aanplant die aan landbouwgrond grenst. Een gedeelte loopt langs een vaart, waar dankzij de mist een mystieke sfeer hing. Daarna weer een pad dat tussen de bomen slingert. Natuurmonumenten heeft erg zijn best gedaan om het uiterste uit de wandeling te halen. Soms heb je het gevoel in een kringetje te lopen. Maar op zo´n klein stukje grond kan het moeilijk anders. En als je rustig wilt wandelen maakt het niet zo veel uit wat het parcours is. Zolang het maar rustig is.

Advertenties


1 reactie

Van Hon naar Blinkert – Ameland op haar mooist

Wij hebben echt geen smoes nodig om naar Ameland te gaan. Elk jaar proberen we er een weekje te bivakkeren. Het is vrijwel de enige sleur die nooit verveelt. Het tweede bezoek dit jaar viel eind september in een weekje met goddelijk weer. De jas kon meestentijds thuisblijven en dat hebben we toch wel anders meegemaakt. Al vroeg in ons weekje maakten we de wandeling langs natuurgebied Het Oerd aan de zeezijde. Het is een prachtig strand met heel veel groene duintjes (nieuwe duinen). Dat beviel ons uitstekend en toen het weer maar bleef verlokken, besloten we een tweede wandeling te maken. Maar deze keer wilden we proberen helemaal naar de punt van de zandhaak op de Hon te lopen.
Hoe steekt het in elkaar? Aan de oostkant wordt het eiland steeds smaller. Waar het fietspad ophoudt, begint het duinengebied Het Oerd, dat tussen de Noordzee en de Waddenzee in ligt. Als ook de duinen uiteindelijk helemaal ophouden, kom je op De Hon, een enorme, kale strandvlakte met vrij uitzicht op Schiermonnikoog. In de loop der jaren is deze vlakte gegroeid en richting Waddenzee is er een zandreep ontstaan die De Zandhaak wordt genoemd. Het gevolg is dat de droogvallende plaat langs het Oerd ook steeds groter wordt. Deze plaat wilden wij graag eens wandelen, maar dan wel aan de voet van de duintjes van het Oerd, want anders wordt het al snel wadlopen en daar hadden we geen schoeisel voor meegenomen.
Normaal gesproken is die wandeling niet verantwoord. Bij hoog water verblijven er massa’s rustende vogels die je niet wilt verstoren. En bij laag water wordt er dichtbij druk gefoerageerd. Maar dit jaar hadden we geluk, het was extreem laag water, zo laag dat de veerboten soms niet konden varen. Toen we op de uiterste punt van de zandhaak aankwamen, zagen we in de verste verte geen enkele vogel. We besloten het erop te wagen. En inderdaad, tijdens de hele wandeling richting het hoge duin De Blinkert, de westelijke grens van Het Oerd, hebben we geen vogel gehinderd. Ook een groot voordeel van het lage tij was dat we vrij makkelijk langs de uitlopers van de slenken konden komen. Bij een wandeling lang geleden moesten we nog waden, terwijl het toen ook laag water was.
Het werd een van de allermooiste wandelingen die we ooit op Ameland hebben gemaakt. De rust en de ruimte waren overweldigend. We kwamen slechts één persoon tegen, volgens mij was zij een plaatselijke fotograaf. Ze zag en sprak er in elk geval niet toeristisch uit en ze had een bulk van een camera. In de verte zagen we boven de Waddenzee prachtige zwermen van vogels. Een vriendelijke wind fluisterde voortdurend om ons hoofd. In de verte klonk het geruis van de zee. Het zou niet erg geweest zijn om daar afscheid te nemen van het leven. Of ben ik nu te veel beïnvloed door Soylent Green? Maar dat is weer een heel ander onderwerp. Ameland waddendiamant is niet gelogen. Al zijn Schiermonnikoog en Terschelling ook niet te versmaden.


1 reactie

Hunne paardheden, de Konik en de Konikin, in de Oostvaardersplassen

Gisteren zouden we langs de IJssel gaan fietsen.
Maar na een aanrijding met een verwarde ree lag de auto met fietsdragermogelijkheid nog in de lappenmand. De vervangende auto kon ons wel naar de oostkant van de Oostvaardersplassen brengen, waar we nog niet in de zomer waren geweest. Het weer zette zijn beste beentje in om het kleurenpalet met prachtige wolkenluchten en schitterend licht te omlijsten. Al snel kwamen we Konikpaarden tegen die dicht tegen het pad aan stonden en lagen. We besloten om te lopen om de beesten niet te storen. Had niet gehoeven want na ons liepen anderen er langs zonder dat ze zelfs maar met hun staarten zwaaiden. Kennelijk zijn de oorspronkelijk halfwilde Koniks hier al halftam geworden. Toch vind ik dat je altijd voorzichtig moet zijn. Op de plek waar we net nog gelopen hadden stonden ineens twee hengsten te stoeien. Je zou er maar tussen staan. Bovendien was er nog een erg jong veulen waarvan de moeder misschien toch wat sneller in de verdedigingsmodus schiet. Behalve de paarden hebben we weinig van de beestenboel gezien.
De wandeling blijft mooi. Toen we er voor het eerst kwamen, zo rond 2000, was dit deel van het gebied nog een echt broekbos van wilgen en elzen. Doordat de dieren in strenge winters boombast moesten eten, stond het stuk bij de uitkijkhut na een aantal jaren vol met dode bomen. Tijdens stormen zijn die grotendeels omgeblazen en de rest rot gewoon weg.Struiken en rietland zullen overblijven. Jammer, want ik vond het wel iets sinisters hebben met al die dode bomen. Tegenwoordig is de wandeling vergroot. Je kunt onder het spoor door naar het overloopgebied, waar nu het hele jaar paarden zitten volgens mij. Maar eerlijk gezegd heb ik ze niet gezien. Al met al blijven de Oostvaardersplassen een schitterend natuurgebied. Ik hoop dat er nooit meer zo’n rund als Henk Bleker aan de macht komt, die het gebied in een ponypark wil veranderen met kavels voor rijke patsers. Laat dit gebied nu eens van ons allemaal blijven.


Een reactie plaatsen

Laatste fotoalbum vakantie 2015 gereed: op de bodem van het meer van Guerlédan

Het is eigenlijk stom toeval dat we bij het Lac de Guerlédan verbleven. Toen we in 2014 naar de Morvan gingen hoorden we van de buurman dat hij het jaar daarvoor het daar gelegen Lac de Pannecière droog had gezien. Leek me machtig interessant, maar pindakaas dus. Tijdens het zoeken van een bestemming voor 2015 keek ik voor de grap eens naar de plaats waar ik heel lang geleden met mijn ouders geweest was, Mur-de-Bretagne. Het eerste wat ik zag was het woord “vidange”, wat drooglegging betekent. Het ging om het Lac de Guerlédan, een groot stuwmeer midden in Bretagne. Al snel vonden we een leuk huisje (wat echt een heel leuk huisje bleek). Nog een weekje aan de kust geprikt en klaar waren we om over de bodem van een meer te lopen.
Het was een onvergetelijke ervaring. Een maanlandschap noemde men het in een folder. Een tikje overdrachtelijk klopte dat wel. Het meest fascinerend vond ik de bomen die er sinds pakweg 1930 nog steeds stonden. Maar wat vooral hielp om de bodem van het meer interessant te maken was het feit dat het kanaal van Nantes naar Brest er ligt. Veel sluisdeuren zijn weggehaald, maar sommige zitten er nog, meters diep in de modder. Het album voert van de stuwdam, na een uitstapje via een zijtak, naar het punt waar het meer begint, waar de restanten van het kanaal van Nantes naar Brest in het meer uitkomen. Een minder interessant stuk hebben we overgeslagen, want op een bepaald moment is droge modder gewoon droge modder. En het was er soms snoeiheet.
Klik hier voor het fotoalbum of kijk bij Fotoalbums in het menu.


1 reactie

Vierde album vakantie 2015 gereed: fietsen langs het kanaal van Nantes naar Brest

Fietsen langs oude kanalen is echt een hobby van ons geworden. Het is lekker vlak en met warm weer lommerrijk en verkoelend. Er is altijd wat te zien, meestal bootjes. Maar in dit geval niet, want het traject dat wij gefietst hebben, was vrijwel geheel onbevaarbaar, doordat de sluizen buiten gebruik waren of zelfs gedeeltelijk ontmanteld, of doordat het kanaal was dichtgeslibd. Toch lagen er soms boten tussen stukken die niet bevaarbaar waren, vermoedelijk vakantieverblijven of gewoon vergeten. In 1923 werd het kanaal afgesloten door de aanleg van de stuwdam voor het meer van Guerledan.
Officieel is het kanaal tussen het meer van Guerledan en Brest bevaarbaar, maar bij één sluis ontbrak zichtbaar al lange tijd een deur, dus dat is verouderde informatie. Van het meer richting Nantes is de situatie tot aan Rohan ronduit beroerd. Dichtgeslibde stukken tot aan Pontivy, compleet drooggevallen trajecten na Pontivy, en overal ontbrekende of defecte sluisdeuren. Verder dan Rohan zijn we niet gefietst, maar daar lag een groot, modern schip aan de kade, dus waarschijnlijk is de rest wel in orde. Zo’n kanaal in verval is wel heel schilderachtig. Dit jaar hopen we er weer een te bezoeken.
Klik hier voor het fotoalbum of kijk bij Fotoalbums in het menu.