WATERGEEST

dagboek van een early vutter


Een reactie plaatsen

Film De Surprise uit 2015 blijkt een heerlijke verrassing

Misschien is het onterecht, maar ik kijk vrijwel geen films meer op teevee. Soms is dat uit irritatie vanwege de reclames, maar vaak ook gewoon omdat ik een beetje geblaseerd ben. Ik heb het gevoel dat ik de films die ertoe doen al gezien heb. Als ik ze goed vond, dan wil ik ze niet nog eens zien, bang als ik ben dat het tegen zal vallen. Met andere woorden, ik wil niet stoken in mooie herinneringen, vooral als die van mijzelf zijn. En als ik ze slecht vond, nou ja dat spreekt vanzelf. Veel van wat er de laatste jaren is verschenen, kan me ook niet meer boeien. Het accent is zo vreselijk verschoven naar actie en trucage.
Aangenaam verrast was ik dus, om maar eens een cliché uit de kast te laten komen, toen ik het begin van De Surprise zag. Ik was meteen geboeid door het spel van Van Koningsbrugge. Toen Elysium in beeld kwam, moest ik heel erg denken aan een SF verhaal, waarvan de naam me nu nog steeds niet te binnen is geschoten. Ik dreigde daardoor even af te haken, maar meteen dacht ik: wat de hek. En ik ben blij dat ik de film heb uitgezeten.
De film staat te boek als een romantische komedie. Gelukkig is het geen typische onderbroekenlol komedie zoals helaas meestal het geval is. En evenmin was het onderbroekenromantiek, integendeel. De opbouw en het spel (ook van Georgina Verbaan) deden me veel meer denken aan de betere Franse cinema (Amélie uit 2001 bijvoorbeeld). Dat het verhaal sterk is, mag niet verbazen, want het heet gebaseerd te zijn op een verhaal van Belcampo. Daar herinner ik me dan weer niets van; zou dat het SF verhaal geweest zijn? Evengoed is het knap dat een verhaal van Belcampo niet verpest is. Hulde aan de regisseur, Mike van Diem. Ik ben niet scheutig met sterren, maar deze keer geef ik er vijf. Als is dat dan misschien mede omdat ik nu ook eens iets moderns heb gezien.


Een reactie plaatsen

Kuifje en het geheim van de Eenhoorn | Indiana Jones ontmoet Avatar

Het zal vroeg in de zomer van 1998 geweest zijn dat ik voor het eerst geruchten hoorde over de verfilming van Lord Of The Rings. Mijn eerste reactie was dat ik mijn hart moest vasthouden. Hoe kon je nu zo’n fantastisch werk verfilmen zonder het kapot te maken? Maar de toen nog onbekende Peter Jackson wist het voor elkaar te krijgen. En hoe, het resultaat was zonder meer indrukwekkend. De verfilming gaf echt een gezicht aan de boeken, zonder die geweld aan te doen.
Vorig jaar las ik voor het eerst over de plannen die Steven Spielberg had met de verhalen van Kuifje. Wat hij precies van plan was wist ik niet, maar het feit de Spielberg Kuifje zelf wilde verfilmen betekende volgens mij dat hij er geen potje van wou maken. Dat hij het in deze live-animation vorm zou gieten was echter een totale verrassing voor me. En nu ik de film gezien heb kan ik alleen maar concluderen dat een andere techniek gewoon niet mogelijk was geweest.

Kuifje: Het Geheim Van De Eenhoorn is een schitterende film. Niet alleen voor fans. Kijkers die Kuifje nooit gelezen hebben, kunnen toch veel plezier aan de film beleven. Zij zien een soort Indiana Jones film met de technieken van Avatar, een spannende avonturenfilm met een hoog actietempo. Maar voor de Kuifjefans is er grote toegevoegde waarde. Dat begint al met het unieke eerbetoon van Spielberg aan Kuifjeschepper Hergé direct aan het begin van de film. Verder zit de film barstensvol met kleine en grote verwijzingen naar de boeken van Kuifje. Het zijn er zoveel dat ik ze bij eerste beschouwing niet eens allemaal ontdekt heb. Fans moeten deze film alleen daarom al meer dan één keer zien. De techniek is geweldig. Met uitzondering van de Jansen(s)s vond ik iedereen goed uit de verf komen. Alleen zij beiden zijn naar mijn smaak te gewoontjes neergezet, hun motoriek had nog veel stunteliger gemoeten. Een aanrader voor het hele gezin, deze film. Hulde aan Spielberg en Jackson (die de techniek verzorgde).