WATERGEEST

dagboek van een early vutter


Een reactie plaatsen

Toe, denk nog eens aan de eenzame postzegelverzamelaar

kinderguldenzegels 1997Eerder in dit leven riep ik op om vooral mooie of leuke postzegels te plakken, je weet wel, die waarvan je de achterkant moet likken. Dit alles tot heil ende glorie van de eerzame postzegelverzamelaar, die niets meer te lachen heeft tegenwoordig. Want welke idioot stuurt er spontaan nog een brief naar een andere idioot. Vroeger ja, dan stond je bijna dagelijks in je korte broek voor de fluitketel. Maar nu, het is sappelen. En dan heb ik het nog niet over de gemakshalve nepzegels met zelfverkleving. Tot overmaat van ramp kondigde Postnl, de huidige PTT, aan dat Guldenzegels, de echte dus, vanaf 1 november niet meer mogen. Want je mocht alle Guldenzegels van na 1977 gewoon nog plakken als je maar het eurobedrag maal 2.2 deed. Ik wist wat me te doen stond. Al die velletjes kinderzegels die hooguit nog 5 eurocent opbrengen, ga ik lekker op plakken tot 1 november. Dat is nog zuinig in de portemonee ook. En je doet er de rechtgesnaarde verzamelaar een plezier mee. Zet hem op, leeg die albums, vol die brieven.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Goede voornemens 2013: noem dit jaar twintig-dertien

Ik ben geen typische meedoener of meedeiner, maar aan goede voornemens doe ik wel elk jaar. Zij het enigszins halfslachtig, want voor alle zekerheid schrijf ik ze maar niet op. Er is namelijk nooit iets van terecht gekomen. Dit jaar besloot ik het anders aan te pakken en stak ik de hand eens in eigen boezem. Wat bleek, de voornemens waren eenvoudig te hoog gegrepen. Wat heeft het voor zin om je voor te nemen te stoppen met roken als je niet rookt. Wat heeft het voor zin om je voor te nemen te stoppen met drinken, als dat je enige ondeugd is. Als je jezelf dingen gaat voornemen die tegen de haren der evolutie instrijken, dan moet je wel falen bij het naleven ervan. Daarom heb ik dit jaar gekozen voor een eenvoudige, enkelvoudige en haalbare doelstelling. Het verbaasde me namelijk dat we van negentienachtennegentig spreken, maar na 2000 overgestapt zijn op het uitspreken van het gehele duizendtal: tweeduizenddertien. Ik heb me dus voorgenomen om van twintigdertien te spreken. Moet haalbaar zijn.


2 reacties

De zoveelste zielige hondjes club?

Vandaag bonsde er een partij post op de mat die helemaal uit ongenode reclame bleek te bestaan. Zelfs de envelop, die nog als lichtpuntje in het postbezorgersbestaan had kunnen fungeren, bleek reclame. Op de envelop stonden twee trouwhartige viervoeterogen die mij aankeken, terwijl ik toch de jager niet ben (bij gebrek aan embedded muziek denke men hier “twee reebruine ogen keken de jager aan” van de zusjes Vittibaldi). Het was uiteraard een oproep om ruimhartig een bijdrage te storten op de rekening van onderhavig goed doel, de in nood verkerende viervoeters op aarde.
Naarmate er meer enveloppen voor zielige hondjes op de mat vallen, bekruipt mij steeds vaker een gevoel van wantrouwen. Want wat heb ik zelf al eens bedacht in mijn permanente staat van werkloosheid? Juist, een goed doel oprichten met vrouw, neef en buur in het bestuur en zelf de rol van directeur vervullen. Tegen een aanvankelijk sympathiek, maar voldoende salaris, dat niet betaald hoeft te worden als er geen inkomsten zijn. Eerlijk als goud, zo ben ik. Bij voorkeur had ik dat doel gericht op zielige poesjes, maar hondjes doen het ook prima. Ik vraag mij wel eens af of er in de wereld meer gasten zijn die deze waard niet vertrouwt. Kortom, ik geef dan toch maar gewoon aan het asiel en aan het Liliane fonds, want daar zijn volgens de overlevering de strijkstokken niet met lijm ingesmeerd.


Een reactie plaatsen

Openlijk kindermisbruik op gravure van Bruegel?

Alles is van alle tijden, dus ik kijk er niet van op. Maar de gravure van Bruegel over het onderwijs geeft toch wel te denken. Deze afbeelding is het centrale deel van de gravure en toont de leraar middenin de klas. Hij stroopt de kleding van een leerling op waarvan het hoofd zich ergens bij het kruis van de leraar bevindt. Verdacht. Als het is wat ik denk dat het is dan heb ik het bange vermoeden dat men dit toen de gewoonste zaak van de wereld vond en dat Bruegel het daarom ook zonder blikken of blozen kon weergeven. Kortom, alles is van alle tijden, maar het heeft niet altijd hetzelfde gewicht.


2 reacties

Hoe sterk is de eenzame postzegelverzamelaar?

Postnl geeft tegenwoordig postzegelvelletjes uit van beroemde elpees uit de jaren 60. Omdat ik de laatste tijd nogal wat boeken verkoop die per post verzonden worden, heb ik veel postzegels nodig. Dus kocht ik de zegels van Golden Earring en Boudewijn de Groot. Gewoon omdat het voor de ontvanger leuker is als hij/zij een niet-standaard zegel op de envelop vindt, die vervolgens weer doorgegeven kan worden aan de ouderwetse vezamelaar die de zegels nog van de brieven afweekt met stoom. Of doen ze dat niet meer? Ik deed het vroeger wel in mijn zelfgehouden postzegelalbum. Maar toen was het niet moeilijk, er waren veel brieven en weinig zegels, dus je kreeg de boel makkelijk bij elkaar. Maar nu ligt dat allemaal anders. Bedrijven plakken nooit meer postzegels. Kerstkaartjes zijn verpest door die rottige zelfplakrommel. En hoeveel post krijgt een gemiddeld mens nog van andere gemiddelde mensen? Ik bedoel post met een gelikte zegel erop. Aldus alles overdenkend kreeg ik ineens een diepgeworteld medelijden met de echte postzegelverzamelaar in deze tijd van virtuele berichten en mediaal spektakel. Plechtig besloot ik op brieven uitsluitend nog verzamelwaardige zegels te plakken om zo de eenzame verzamelaar een riem door het hart te steken. Aljeblieft, doe dit na. Voor er weer iemand uitsterft.
Tip: het postzegelkopen is nog niet zo makkelijk als je denkt. Ga naar de site van Postnl en je vindt ze niet. Hier is de link: collectclub.postnl.nl. Klik links in het menu op Postzegels, dan op Nederland (alsof we hier Franse zegels verkopen) en dan op een jaar (bijv 2012 voor de nieuwste zegels). Succes, mede namens de eenzame verzamelaar.