WATERGEEST

dagboek van een early vutter


2 reacties

Het kerstkaartje van dit jaar is niet gekopieerd

Toen ik dit jaar klaar was met het tekenwerk voor mijn kerst- en nieuwjaarskaartje, vroeg ik mij af of ik het misschien zou kunnen printen in plaats van laten kopiëren. Geen gemakkelijke afweging, mocht je dat denken. Ik heb namelijk een inktjet printer en de inkt die daarin moet, vlekt als ie nat wordt. Ook nu nog, ruim twintig jaar na de introductie van de inktjet techniek. Het beste bewijs dat fabrikanten de consument aan hun laars lappen. Kopieermachines werken met toner die min of meer op het papier gebrand wordt en niet vlekt. Dus met verregende postbezorgers en overgeëmotioneerde ontvangers in gedachten is iets dat kan vlekken niet de meest voor de hand liggende keuze. Maar een proefje pakte meteen zo mooi uit dat ik besloot alles in eigen hand te nemen. Hier een verslag van het proces.
De tekeningen heb ik na het scannen naar hoog contrast omgezet om de vage potloodstrepen weg te werken. De laatste restjes heb ik weggegumd met Corel Paint Shop Pro. Eventuele open vakjes heb ik gesloten zodat ik later makkelijk kleur zou kunnen aanbrengen. En tenslotte heb ik een tekst in het ballonetje gezet. Daarna heb ik de tekening ingelezen in Fireworks omdat dat pakket lekker veel rastermogelijkheden heeft. Want als ik de kleuren niet zou rasteren, zouden mijn inkttanks leeglopen waar ik bijstond. Een dikke inktlaag is bovendien gevoeliger voor vlekken. Na een hele reeks kleurexperimenten kon ik het definitieve plaatje exporteren als jpg-bestand. Tenslotte heb ik het totale kaartje, voor- en achterkant, opgemaakt in Corel Draw. En toen kon het naar de printer. Het inktgebruik was inderdaad minimaal. Maar volgende keer gebruik ik toch maar een fijner raster, dit zie je wel erg goed. Het glanzende papier tenslotte komt van de Action en is goedkoper dan het gekleurde papier van vorige jaren. Maar ja, het is nu eenmaal crisis, hè.
Hoe het er uitziet? Dat zie je heel binnenkort hier. Kijk in afwachting daarvan bij het foldermuseum, waarvoor ik ook een kerstkaartje heb gemaakt.

Advertenties


3 reacties

Houten bureau van todo lijst afgevoerd

Sinds het overlijden van mijn ouders heb ik het oude bureau van mijn vader in huis. Elvin heeft het een poosje gebruikt, maar toen hij tijdelijk uithuizig was, is het een beetje in onbruik geraakt. Mijn vader had iets met dat bureau. Toen iedereen op zijn werk al een nieuw stalen bureau had, bleef hij halsstarrig vasthouden aan zijn houten bureau. Geen wonder natuurlijk dat hij dat reeds lang afgeschreven bureau bij zijn pensioenering mee naar huis kreeg. Hij heeft het nog jaren gebruikt als knutselbureau. Het linoleum blad zat dan ook vol gaatjes en brandplekken van het solderen.
Begin dit jaar vroeg ik mij af of mijn bureau ergonomie-technisch wel hoog genoeg was. Het bureau van mijn vader is 4 centimeter hoger. Ik besloot het oude houten bureau weer in gebruik te willen nemen. Maar er moest iets gebeuren aan het lelijke blad. Ik heb nog geprobeerd om de linoleumlaag er af te halen, maar dat was onbegonnen werk. De onvermijdelijke conclusie was om een nieuw blad te maken. Met stoute schoenen kocht ik achtereenvolgens een plaat multiplex en een coupon marmoleum. Na veel ontwijkende manoeuvres heb ik er uiteindelijk een blad van weten te maken. En het ziet er uit als op de tweede foto. Als ik over 3 maanden nog geen schrijnende rsi heb, is het een verbetering. Met een bladmaat van 170 x 90 cm heb ik in elk geval wel genoeg ruimte.


Een reactie plaatsen

Saaie meterkast verandert in high-tech machinekamer

Op 6 maart vorig jaar berichtte ik dat onze inductiekookplaat klaboef deed. Kortsluiting, nog maar twee pitten te gebruiken. Omdat het ding 11 jaar oud was en er al een keer voor 400 euro aan gerepareerd was, besloot ik de handdoek op het keukenkastje te gooien en een nieuwe te kopen. Bij de voorbereidingen ontdekte ik echter dat het kookstopcontact nog steeds slechts twee groepen telde, terwijl het er officieel drie moesten zijn. Toen moest er een treintje in werking worden gezet om te achterhalen waarom het voorbereidende werk nooit was uitgevoerd. Wat bleek: het stond niet in de opdracht van de keukenboer aan de elektricien. Het stond wel op het lijstje dat de keukenboer aan mij gestuurd had, maar dat heb ik in goed vertrouwen niet meer gecontroleerd. Dit alles kwam in november vorig jaar boven tafel, dus wist ik dat ik de omschakeling naar drie fasen helemaal zelf moest betalen. Opdracht gegeven en deze week was het zover. Op de ene dag kwam de elektricien, de volgende dag Liander, de netwerkbeheerder. Waardoor we op de eerste dag ’s avonds uit eten moesten, want er was geen kookstroom. Dat was mooi meegenomen. Tussen de bezoeken van de elektramensen door had ik precies genoeg tijd om de aansluitingen van oven en kookplaat in orde te maken. Daar heb ik wel drie keer peentjes over gezweet, want tussen de drie fasen onderling staat geen 230 volt, maar 400 volt. Een foute aansluiting zou onverbiddelijk weer een klaboef opleveren. Zodra Liander de hielen had gelicht, heb ik het stopcontact doorgemeten. Gelukkig, aangesloten volgens voorschrift. En alles doet het.
Hiermee zou de kous af kunnen zijn, maar er zat nog een raar staartje aan. Ik kreeg namelijk ook een slimme meter, die zelf naar huis kan bellen met de meterstanden. En daarbij een nieuwe gasmeter, die signalen kan doorgeven aan de slimme meter. Samen met de veel grotere aansluitkast oogt het geheel nu behoorlijk high-tech. De slimme meter kan zelfs teruggeleverde stroom verwerken. Misschien kan ik naar analogie van een wietplantage stroom uit de lantaarnpaal voor de deur aftappen. Wie weet verdien ik er dan nog op.


Een reactie plaatsen

Afgebroken keukenafvoer gooit water in plannen

Vandaag wou ik het hebben over de marketingblunder van het jaar. Maar een doe-het-zelf alarm gooide water in die plannen. De afvoer van aanrecht en vaatwasser baarde ons al geruime tijd zorgen vanwege slecht doorlopen en een hoop gebubbel. Dus besloot ik via de aftapplug van de sifon met een stalen veer de boel eens gangbaar te maken. Maar bij de eerste bocht brak de hele boel spontaan af, vlak boven de bodem van het keukenkastje. Zag er aanvankelijk niet goed uit, maar er bleek een gelukje in het ongelukje te zitten. De gehaast werkende montageboeren hadden namelijk zo weinig lijm gebruikt, dat ik het stukje pijp alleen maar hoefde te schuren. Voor acht euro nieuwe bochtjes en een potje lijm gekocht, en huppekee, de boel zit weer in elkaar. Van de schrik lekt nu echter de aansluiting van het kabeltje waarmee je de gootsteen afsluit. Er zit niet anders op dan het stuk plastic in zijn geheel te vervangen. Maar misschien probeer ik de boel morgen nog uit elkaar te halen. Wie weet is het toch met een rubber ringetje gepiept. Alleen waar heb ik nou mijn assortiment rubber ringetjes opgeborgen?


Een reactie plaatsen

35 jaar oude Batavus wegracer omgebouwd tot echte klimmer

Afgelopen zomer kreeg ik van de vader van een vriendin een oude fiets om op te lappen. Het was niet zomaar een fiets, maar een echte, lichtgewicht Batavus Sprint racefiets uit pakweg 1975-1980. Overigens wel een racefiets met een heel raar verzet. Het grote kettingwiel voor telde 52 tanden, het kleine nog altijd 42. Als je nu bedenkt dat moderne sportfietsen in het grootste kettingwiel voor hooguit 44 tanden hebben, dan zul je begrijpen dat heuveltje op, heuveltje af met deze fiets alleen voor Jerommeke was weggelegd. Kennelijk was de fiets vooral bedoeld als wegracer. Het vervangen van de voorste kettingbladen door iets geraffineerders bleek een vrijwel onmogelijke opgave. De fiets had oorspronkelijk slechts twee bladen en het schakelmechanisme was daarop ingericht. Maar tweebladige cranksets kun je tegenwoordig wel vergeten. Alles vervangen leek mij een te grote gok. Uiteindelijk heb ik voor een prikkie een Sunrace crankset met drie bladen gekocht. Het grootste blad met 42 tanden gebruik ik niet. De kleinste twee met 24 en 32 tanden bieden me een mooi verzet om een beetje te klimmen.
Verder heb ik de ketting moeten vervangen, eerlijk gezegd omdat ik hem bij het inkorten vernaggeld had. Een kettingscherm ontbrak, dus dat heb ik ook gemonteerd. De spatborden waren te slecht om de handhaven (te sterk verbogen en deels gescheurd, waarschijnlijk omdat het toenmalige plastic niet uitblonk in duurzaamheid). De voorste remblokjes zijn vervangen, maar dat was meer omdat ik nog zo’n setje had liggen. En tenslotte heb ik een eenvoudige dubbele fietstas gemonteerd en een beugelslot dat ik nog had liggen. Deze fiets is klaar voor de zomervakantie in Frankrijk.