WATERGEEST

dagboek van een early vutter

Muziek

Met elpees heb ik altijd een moeizame verhouding gehad. Meestal stonden er een paar goede nummers op en de rest was bagger. Deze ervaringen brachten mij al jong bij dat het niet om de kwantiteit gaat maar om de kwaliteit. Beter één goede plaat in de vijf jaar dan elk jaar een pakket troep met twee leuke nummers. De situatie veranderde helaas niet met de komst van de cd. Als gevolg hiervan kan ik alle top popalbums uit mijn leven makkelijk kwijt in deze rubriek.
De meest recente ontdekking staat bovenaan.

Colour Green – Sybille Baier

Het gebeurt me maar zelden dat er een echt leuke cd voorbij komt. Nog zeldener grijpt een cd me vierkant bij de strot, excuté le cliché. Dat gebeurde me dus met Colour Green van Sibylle Baier. Een dame waar ik nog nooit van gehoord had, maar dat is meestal zo met artiesten die je met sokken en al uit je schoenen blazen. Een dame ook, waar we helaas niets meer van zullen horen, verwacht ik. Ruik je nu een verhaal? Dat klopt dan, want er zit een prachtig verhaal achter deze cd.
Eind zestiger jaren zat de zangeres in een knoop. Zij beleefde vervolgens dankzij een vriendin een persoonlijke roadmovie, waarvan zij opgefrist terugkeerde. Daarover schreef zij een liedje, dat zij begin jaren zeventig samen met een reeks andere liedjes opnam met een gewone bandrecorder. Iemand moet die band gehoord hebben, want er is ook een studio-opname met orchestratie. Zij heeft vast een aanbod gehad voor een platencontract, dat kan gewoon niet anders. Maar wat deed Sibylle? Zij bedankte voor de eer en het bandje verdween in een la. Gelukkig kwam haar zoon, Robby Baier, het bandje later tegen. Hij liet de kwaliteit oppoetsen en bracht de cd in 2005 op de markt. Daar verdween ie weer in de lade van de muziekgeschiedenis. Om dankzij Spotify in december 2013 in mijn oren op te duiken. DANK, DANK, DANK, Robbie Baier, dat je dit juweeltje met ons hebt willen delen.
Want een juweeltje is het. Superingetogen liedjes, met originele, wat zwaarmoedige tektsten en eenvoudig, maar zeer indringend gitaarspel. “It is a gem of an album that will blow your mind” staat binnenin de hoes. Geen woord te veel gezegd. In al zijn ongepolijstheid van een thuis opgenomen album heeft het een zeggingskracht die bijna niet in woorden is uit te drukken. Het laatste nummer is de studiodemo. Dan hoor je wat de platenbazen met haar talent gedaan zouden hebben; verkrachting is te vriendelijk uitgedrukt. Daardoor begrijp ik best dat Sibylle voor de eer bedankt heeft. Zij vond haar liedjes mooi zoals zij ze speelde. En dat was genoeg voor haar. En GELUKKIG, GELUKKIG, GELUKKIG nu ook voor ons.
Je kunt de cd o.a. beluisteren op Spotify als je lid bent. Maar ook op Grooveshark.

__________________________________________________________________________________________________

The Lion’s Roar – First Aid Kit

Soms sta ik wel eens te kijken bij mijn eigen muzieksmaak. Want die is af en toe wel anders. Vroeger, tijdens mijn ontwaken als mens, in het begin van de pubertijd dus, luisterde ik nog naar de Veronica mainstream. Maar die deden zelf de deur dicht met nummers als “kom uit de bedstee mijn liefste” en “pappie loop toch niet zo snel”. Achteraf weet ik dat ik de toenmalige omroep MAX had ontdekt. Inderdaad, Veronica was een bejaarden omroep avant-la-lettre en daar wil je als tiener niet bijhoren. Gelukkig was er Radio London (“go more to the church of your choice” of hoe gingen die geweldige jingles). In de loop der jaren is mijn muzieksmaak almaar verder afgedwaald van het rechte pad. Dat is ook de reden dat ik niets meer van de top 2000 wil horen. Mij maak je niet blij met door- en doodgezaagde nummers die elke godverlaten dag op de radio te horen zijn. Daarbij komt nog dat in mijn gehoor vrijwel alle muziek als meer van hetzelfde klinkt. Vast een afwijking, maar ik zit er maar mee.
Hondsblij ben ik dan ook als ik per ongeluk tegen iets afwijkends aanloop. Afgelopen zomer zag ik op tv toevallig First Aid Kit op Glastonbury met het nummer Emmylou. Wat een prachtige stemmen, licht ongepolijst, maar recht door het hart. Wat een mooi, folky gitaarspel. Ik besloot meteen het nieuwste album van de twee Zweedse zusjes voor mijn verjaardag te vragen. En ik kreeg hem nog ook. Niet alle nummers zijn van hetzelfde kaliber als de twee openingsnummers “The Lion’s Roar” en “Emmylou”, maar eigenlijk stelt alleen het laatste nummer teleur. Daarmee is het een dijk van een album. Ken je ze niet, luister dan op Spotify naar Klara en Johanna Söderberg. Een indicatie hoe ze klinken? Denk aan een vlottere versie van de Fleet Foxes.

__________________________________________________________________________________________________

Dead Dog On A Highway – Dad Horse Experience

Laat ik beginnen met een waarschuwing: als je meent bij The Voice Of Holland nieuwe geluiden te horen, dan is de muziek die ik hier ga bespreken vast niet aan jou besteed. Want The Dad Horse Experience is beslist geen mainstream te noemen. Zelfs het volprezen Almeerse platenhuis Het Oor had er nog nooit van gehoord. Nu zijn het ook geen eenvoudige meezingers die herr Otten (?) produceert. Achter The Dad Horse schuilt een Duitse singer-songwriter met een volstrekt eigen idioom. Zijn stem doet af en toe denken aan Tom Waits in zijn jonge jaren, en in de uithalen aan een jonge John Watts. De muziek doet me nog het meest denken aan “A Man Of Constant Sorrow” uit het filmische meesterwerk “Oh Brother, Where Are’t Thou?” van de Coen Brothers. De laatste studioplaat van The Dad Horse Experience heet “Dead Dog On A Highway”. Het is voor mij de meest verrassende plaat van de afgelopen jaren. Ik was al begonnen te wanhopen. Was er van hogerhand een oekaze uitgegaan die originele muziek na 2010 verbood? Gelukkig niet dus. Kijk op zijn site om een paar nummers te bluisteren. Je kunt natuurlijk ook Spotify inschakelen of een andere streamer. Leukste nummer vind ik “Kingdom It Will Come”. Ja, het zijn gospels, maar wel uit de kelder.
Ik geef een paar stukjes tekst als voorbeeld uit het nummer “Kingdom It Will Come”

An iron hall it’s full of light
And all the people that once died
They are dancing and having fun
They know the Kingdom it will come
Ah dead babies singing in the sky
A song of marshmallow and apple-pie
There is no way to put them down
I see them dancing through the town

Nogmaals: fantastische muziek met een herinnering aan het begin vorige eeuw, maar met het idioom van nu. Origineel tot op het bot. Maar je moet er van houden.
Ga naar Spotify om alles van hem te beluisteren of luister hier.

Advertenties

3 thoughts on “Muziek

  1. Kwam via googelen op achtergrondinfo Vader en Zoon – Dudok de Wit bij je uit. Dus de zakdoek had ik al…
    Dank uit de grond van mijn hart voor het delen van Colour Green van Sybille Baier zo puur, zo goed dat ze er geen studioversie van heeft laten maken, zo 100% waar jouw commentaar…. Nogmaals dank ook namens mijn 💚 Mir Anda

Heb je zelf een mening? Geef hem hier!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s