WATERGEEST

dagboek van een early vutter


Een reactie plaatsen

2e Fotoalbum Cantal met o.a. La Transhumance (wandelen met schapen)

Het tweede album van onze 2013 vakantie in de Cantal is voornamelijk gewijd aan de pastorale wandelingen. Omdat het bergachtig gebied is, gaan wandelpaden erg op en neer. Maar je wordt beloond met de prachtigste paden die door weinig bezochte gebieden slingeren. Wie van rust houdt en niet zo nodig meutes sjokkende medemensen om zich heen hoeft, zit hier op rozen. Op een van de wandelingen zagen we eekhoorntjes die zich redelijk goed lieten fotograferen. Niet van dat zenuwachtige heen-en-weer geren, maar gewoon een stukje werkoverleg. “Hoe bedoel je, waar zijn de beukenootjes? Die zou jij toch meenemen.” Dat soort dingen.
Na zo’n wandeling op ons zonnige terras gezeten hoorden we gefluit, geklets en geblaat. Het deed ons denken aan schapen hoeden, maar dan met meer hoeders dan schapen. Beneden in het dal liep een hele troep schapen over een paadje. Daarachter een paar herders met hondjes (vandaar dat gefluit). En daar weer achter een menigte mensen die met verhitte koppen probeerde het moordende marstempo bij te houden. Het paadje leidde naar het punt waar de toegangsweg naar ons huisje aftakte van de hoofdweg (wat trouwens de Route des Crêtes was, voor degenen die dat iets zegt). Daar waren we precies op tijd om de schapen een weitje ingedreven te zien worden. Eromheen stonden luidkeels fotograferende toeristen, die een beetje gebelgd leken dat ik foto’s kon maken zonder het hele eind te hoeven meelopen. Een gesprekje met de hoofdhoeder leerde mij dat het hier om een goedbetaalde re-enactment ging van de traditionele trek van mens en dier naar de zomerweiden bovenop de heuvels (en terug natuurlijk): la transhumance. Zo leer je nog eens wat op je vakantie.
Klik hier om het album te bekijken of ga naar de pagina Fotoalbums (in het menu).

Advertenties


Een reactie plaatsen

Een huisje als een space shuttle in de Cantal

Om nog even te oefenen met het opzetten van een online album, wat een gepriegel op de vierkante pixel kan zijn, besloot ik een ouder album onder handen te nemen. Dat moest namelijk toch nog een keer. Het is het eerste album van 2013 geworden. Toen zaten we o.a. in de Cantal, een schitterend gebied met oude vulkanische bergen. Het huisje was heel bijzonder, een oude schuur die verbouwd was tot een modern strak vakantiehuis dat me aan de neus van een space shuttle deed denken. En toch viel het in tegenstelling tot moderne architectuur helemaal niet uit de toon in het landschap. Nog nooit hebben we zo’n indrukwekkend uitzicht gehad. Jammer is alleen dat de ramen rondom niet op zithoogte zitten, je moet gaan staan om van het uitzicht te kunnen genieten. Maar we konden vrijwel iedere dag buiten op het terras eten, dus het was geen probleem. Op de begane grond zijn twee slaapkamers en een badkamer. Dat daar vroeger de stal was, kon ik nog een klein beetje ruiken. Er hing een eigenaardige geur, niet direct vies, maar wel een beetje landelijk, zoals in een oude wijnkelder. Dankzij de dikke muren was de stilte ’s nachts overdonderend.
Bergen zijn niet mijn ding. Als je gaat wandelen ga je de helft van de tijd omhoog, wat heel vermoeiend is, en de andere helft kost me meestal mijn knieën. Toch vond ik het zonder meer de moeite waard. Het is een schitterend gebied. Alleen de hoogste toppen heb ik gemeden. We hebben nog geprobeerd de Puy Mary te beklimmen, maar mijn hoogtevrees won het dik van de uitdaging. Qua dieren waren de bijzondere Salers koeien opvallend en de Rode Wouw die daar prettig dik gezaaid is. Op een dag reden we parallel aan een dal en een wouw zweefde op ooghoogte met ons mee. Ik was zo verbijsterd dat ik vergat mijn camera te pakken. Dat zit me nog dwars.
Klik hier om het album te bekijken of ga naar de pagina Fotoalbums (in het menu).


2 reacties

Het jaaroverzicht 2013 van het Foldermuseum

Begin 2013 was de samenwerking met Free Car Brochures al begonnen. Free Car Borchures, ook bekend als Autominded, is eveneens een foldermuseum, maar dan alleen voor autofolders. Het toont de bladzijden uit folders als losstaande afbeeldingen die je meestal kunt vergroten en makkelijk op je eigen computer kunt opslaan. Voor bezoekers heeft de samenwerking alleen betekenis voor de folders die in beide musea staan; in het foldermuseum kun je bladeren, bij FCB kun je de bladzijden in hogere resolutie bestuderen.
Het museum was oorspronkelijk geheel tweetalig, Nederlands en Engels. Met de groei van het aantal pagina’s begon dat een probleem te worden; ik moest alles twee keer doen. Dat probleem probeerde ik te omzeilen door alleen de info pagina’s tweetalig te maken en de rest Engelstalig te houden. Dat kon makkelijk omdat rond april nog geen 5% van de bezoekers uit Nederland kwam. Maar daarnaast was er nog een probleem dat veel werk opleverde, de navigatiemenu’s. Die zaten in de pagina ingebouwd, wat betekende dat ik bij toevoeging van een nieuwe pagina minstens tien pagina’s moest wijzigen. Daar moest dringend een oplossing voor komen. In juli en augustus ontwierp ik een nieuw menusysteem dat als zelfstandig bestand maar één keer op de server staat. Bij toevoeging van een pagina hoef ik dus maar één bestand te wijzigen. De info pagina’s, die voorheen in een aparte sectie stonden, werden meteen een integraal deel van dit nieuwe menu. In de praktijk werkt het prima, behalve bij mensen die echt geen woord Engels begrijpen. Die kunnen niet lezen dat zij de muiscursor naar het woord MENU moeten bewegen om het menu op te roepen. Ik ga er maar vanuit dat zij ook niet geïnteresseerd zijn in oude folders.
Begin september meldde Pieter zich om folders voor het museum te scannen. Pieter is een geweldige bron voor folders, vooral omdat hij ook veel uit de periode 1945-1970 heeft. We zijn begonnen met het uitbreiden van de DAF collectie in DAF maand oktober. Elf nieuwe folders heeft dat opgeleverd, waardoor het museum al een redelijk compleet overzicht van DAF biedt. Ik hoop van harte dat Pieter folders blijft leveren. Zoals ik ook hoop dat er andere mensen opduiken die folders van camera’s, speelgoed, motorfietsen e.d. willen scannen.
Sinds oktober is er een kentering in het museumbezoek opgetreden. Veel minder bezoekers die de hele collectie bekijken en veel meer bezoekers die af en toe eens langskomen om de aanwinsten te bekijken. Kennelijk heb ik fans gekregen. Gek genoeg zijn er ook veel meer bezoekers die meteen bij de deur rechtsomkeert maken. Vaak zie ik dat zij als zoekargumenten “museum” en “brochure” hebben ingetikt. Een relatief nieuw verschijnsel is dat mijn domeinnamen “www.foldermuseum.nl”, “www.brochuremuseum.nl” en “www.1link.nl” intensief, d.w.z. bijna dagelijks, gecheckt worden door sites van domeinnaamopkopers uit Frankrijk, Duitsland en de VS. Zou er iemand zijn die deze namen wil hebben? Ik hoop maar dat er niet morgen ineens negen advocaten op de stoep staan om te eisen dat ik stop met inbreuk maken op de belangen van een nog op te richten bedrijf (met veel poen).
De afbeeldingen laten zien dat folders een prima beeld geven van de tijd waar zij uit stammen. Bekijk vooral de tekst bij het laatste plaatje van de Panhard 24B eens.