WATERGEEST

dagboek van een early vutter


1 reactie

Van Hon naar Blinkert – Ameland op haar mooist

Wij hebben echt geen smoes nodig om naar Ameland te gaan. Elk jaar proberen we er een weekje te bivakkeren. Het is vrijwel de enige sleur die nooit verveelt. Het tweede bezoek dit jaar viel eind september in een weekje met goddelijk weer. De jas kon meestentijds thuisblijven en dat hebben we toch wel anders meegemaakt. Al vroeg in ons weekje maakten we de wandeling langs natuurgebied Het Oerd aan de zeezijde. Het is een prachtig strand met heel veel groene duintjes (nieuwe duinen). Dat beviel ons uitstekend en toen het weer maar bleef verlokken, besloten we een tweede wandeling te maken. Maar deze keer wilden we proberen helemaal naar de punt van de zandhaak op de Hon te lopen.
Hoe steekt het in elkaar? Aan de oostkant wordt het eiland steeds smaller. Waar het fietspad ophoudt, begint het duinengebied Het Oerd, dat tussen de Noordzee en de Waddenzee in ligt. Als ook de duinen uiteindelijk helemaal ophouden, kom je op De Hon, een enorme, kale strandvlakte met vrij uitzicht op Schiermonnikoog. In de loop der jaren is deze vlakte gegroeid en richting Waddenzee is er een zandreep ontstaan die De Zandhaak wordt genoemd. Het gevolg is dat de droogvallende plaat langs het Oerd ook steeds groter wordt. Deze plaat wilden wij graag eens wandelen, maar dan wel aan de voet van de duintjes van het Oerd, want anders wordt het al snel wadlopen en daar hadden we geen schoeisel voor meegenomen.
Normaal gesproken is die wandeling niet verantwoord. Bij hoog water verblijven er massa’s rustende vogels die je niet wilt verstoren. En bij laag water wordt er dichtbij druk gefoerageerd. Maar dit jaar hadden we geluk, het was extreem laag water, zo laag dat de veerboten soms niet konden varen. Toen we op de uiterste punt van de zandhaak aankwamen, zagen we in de verste verte geen enkele vogel. We besloten het erop te wagen. En inderdaad, tijdens de hele wandeling richting het hoge duin De Blinkert, de westelijke grens van Het Oerd, hebben we geen vogel gehinderd. Ook een groot voordeel van het lage tij was dat we vrij makkelijk langs de uitlopers van de slenken konden komen. Bij een wandeling lang geleden moesten we nog waden, terwijl het toen ook laag water was.
Het werd een van de allermooiste wandelingen die we ooit op Ameland hebben gemaakt. De rust en de ruimte waren overweldigend. We kwamen slechts één persoon tegen, volgens mij was zij een plaatselijke fotograaf. Ze zag en sprak er in elk geval niet toeristisch uit en ze had een bulk van een camera. In de verte zagen we boven de Waddenzee prachtige zwermen van vogels. Een vriendelijke wind fluisterde voortdurend om ons hoofd. In de verte klonk het geruis van de zee. Het zou niet erg geweest zijn om daar afscheid te nemen van het leven. Of ben ik nu te veel beïnvloed door Soylent Green? Maar dat is weer een heel ander onderwerp. Ameland waddendiamant is niet gelogen. Al zijn Schiermonnikoog en Terschelling ook niet te versmaden.

Advertenties


1 reactie

Ameland in panorama’s | 5: afscheid van De Bonte Piet

Klik op een plaatje om de grote versie te zien.
We hebben pakweg zes jaar achter elkaar het huisje Bonte Piet gehuurd toen Elvin nog jong was. Het staat in het duingebied tussen Nes en Buren. Alle huisjes in dat gebied hebben rieten daken. Da’s natuurlijk duur, maar wel sfeervol. Het bijzondere van de Bonte Piet is dat er een vlak speelveldje bij ligt wat redelijk zeldzaam was in die tijd. Later hebben patsers bij het neerzetten van hun kapitale vakantiehuizen de duinen meteen flink laten egaliseren zodat je je bij sommige huizen gewoon in Bergen aan Zee waant. We bewaren fijne herinneringen aan de Bonte Piet. We hebben er zelfs nog eens een zonsverduistering meegemaakt, kejje nagaan. Binnenin was het best gezellig ingericht, alleen niet helemaal handig. Een ramp was de letterbak, waar alles uitviel als de deur door de tocht dichtklapte. Gelukkig heeft de eigenaar nooit gemerkt dat alle schelpjes op een andere plek stonden. Prettig waren de twee terassen, op de noordoostkant voor het ontbijt en op de zuidoostkant voor de rest van de dag.
Twee jaar geleden vernamen we dat de Bonte Piet verkocht zou worden. Als zo’n ouderwets huisje uit de tijd van “allemaal de schouders eronder” verkocht wordt dan gaat het geheid tegen de vlakte om plaats te maken voor een wanstaltige villa met inpandig zewmbad of jacuzzi en sauna. Dat soort huizen doet minstens 2000 euro per week in het seizoen, voor ons niet op te brengen. Dus besloten we er nog een keer heen te gaan. Dat was vorig jaar. Net op tijd want het huisje ging uit de verhuur. Maar deze zomer zagen we dat het ineens weer verhuurd werd. Het bleek nog niet gelukt om de proletenvilla van twee miljoen te verkopen, zodat de projectoplichter het nog maar een tijdje te huur aanbood. En nog een tijdje langer hebben we inmiddels gezien, want kennelijk heeft ook niemand 1.5 miljoen over voor een vakantiehuis op Ameland. Daardoor hebben we er dit jaar nog een weekje kunnen vertoeven om definitief afscheid te nemen.
Van de Bonte Piet liepen we in pakweg vijftien minuten naar het strand, hoewel met een kleine jongen duurde het misschien iets langer. De strandopgang lag precies tussen de twee strandtenten in waar iedereen zat, zodat het op ons plekje altijd vrij rustig was. Geen Zandvoortse taferelen, maar dat zie je sowieso niet op de eilanden. Het enige minpunt waren de groepen kansarme Duitse jongeren die in kerkelijk verband van betaalbaar strandvertier werden voorzien. Iets dat in eigen land ofwel niet is toegestaan ofwel twee keer zo duur. Gezien het enorme aantal Duitsers op Ameland vermoed ik het laatste. Van mij mogen ze Ameland autovrij maken, net als Schiermonnikoog en Vlieland. Het zou de opmars van patserige vakantieverblijven misschien afremmen. De Belgische kust is het nog niet, maar er staan wel elk jaar nieuwe huizen en hotels.


Een reactie plaatsen

Ameland in panorama’s | 4: langs het wad

Klik op een plaatje om de grote foto te zien.
Een van de grootste troeven van Ameland is het buitendijkse fietspad langs de Waddenzee. Je kunt vanaf de westpunt tot aan de kwelder in het oosten kilometers lang ongestoord langs de waterkant fietsen. De Waddenzee biedt door de getijden altijd een andere aanblik, net als de vogels die zich aanpassen aan het getij. Bij eb foerageren zij op de slikplaten, bij vloed rusten zij voor een deel op de dijk. Dat is dan ook het enige minpuntje, je verstoort in het koude seizoen de eidereenden nogal. Dit jaar konden we de fietstocht echter niet maken. Rijkswaterstaat is namelijk begonnen met het versterken van de dijk en het aanpassen van de uitwateringssluizen. Zelf heb ik nooit een storm meegemaakt die de dijk kon bedreigen, maar het is inderdaad voorstelbaar dat golven tot boven het fietspad in de zuivere klei terechtkomen. En de aanpassing van de sluizen zal wel nodig zijn vanwege de verwachte zeespiegelstijging. Als het water in de Waddenzee nooit meer zo laag komt te staan dat het overtollige water in de slootjes vanzelf kan wegvloeien dan zijn er pompen nodig. Gezien de enorme damwanden die om de natuurlijke afvoerpunten zijn gebouwd, zal dat inderdaad wel de oplossing worden.
Het haventje in de Ballumerbocht, waar voor de bouw van de veerdam de vracht werd gelost, was gelukkig wel bereikbaar. Tegenwoordig ligt de reddingsboot hier. Tevens is er een klein reddingsbootmuseumpje, maar de boten waren nu weggehaald. De kade zal dus ook wel opgehoogd worden, mede in verband met het belang van een gegarandeerde bereikbaarheid van de reddingsboot.
Aan de oostkant van Ameland, tussen het dorp Buren en natuurgebied het Oerd, ligt een kwelder die door twee grote slenken wordt doorsneden. Vanaf het einde van het buitendijkse fietspad kun je een wandeling over de kwelder maken. Jammer genoeg is de brug over de kleine slenk vervangen door een dam. In de kwelder graast het nodige vee. Het is een gemeenschappelijke zomerweide voor een aantal boeren. Je kunt langs de kwelder fietsen als je naar de Oerder Blinkert gaat. Let wel op, er zijn twee fietspaden, één aan elke kant van de kaarsrechte stuifdijk. Als je het noordelijke fietspad neemt, zie je niets van de kwelder en dat zou jammer zijn. De kwelder is aan alle kanten omgeven door duinen, dus ik hoop dat men het gebied niet hoeft te verpesten door langs de Waddenzee een dijk te leggen.


1 reactie

Ameland in panorama’s | 3: binnen de duinen

Let op: klik op de kleine afbeelding om een grote foto te zien.

Aan de binnenkant van de duinen is natuurlijk ook van alles te zien, maar deze keer heb ik alleen foto’s van duinen en een paar bekende plekjes. Het bekendste duin van Ameland is de Oerder Blinkert, een duin van 24 meter hoog. Vanaf dit duin kun je alle kanten op een heel eind weg kijken. Aan de oostkant kun je het einde van de duinenrij goed zien en bij helder weer zelfs de vuurtoren van Schiermonnikoog. Aan de zuidkant overzie je de Waddenzee en de Friese kust, die helemaal niet zo ver weg is. Je kunt bijna de veerdam van Holwerd met het blote oog zien liggen. Kijk je naar het westen dan zie je minstens de veerdam bij Nes nog. Aan de noordkant ligt vanzelfsprekend de Noordzee met duidelijk zichtbaar het boorplatform voor gaswinning. In de duinen ligt een oudere winput die nog steeds operationeel is, maar dankzij de opmars van de natuur is dit landplatform nauwelijks meer zichtbaar.
Helemaal aan de andere kant van het eiland, op de westpunt, staat de beroemde rood-witte vuurtoren van gietstaal. Mijn camera bleek ook in verticale richting panorama’s te kunnen maken, wat een echt groothoekeffect geeft. Vlakbij, richting de plaats Hollum, ligt het pannenkoekhuis Onder De Vuurtoren. Wij gingen hier elke vakantie minstens één keer met onze zoon pannenkoeken eten. In die tijd was er een overweldigend aanbod van soorten pannekoeken, meer dan 300 geloof ik. Ik at daar dan wel eens combinaties als artisjokken, uien, aardappeltjes, champignons en broccoli op een pannenkoek. Zwaar, maar erg lekker. In het kader van de rationalisatie die de oprukkende markt met zich meebrengt, is het aantal soorten gereduceerd tot een dertigtal die je in elk willekeurig pannenkoekenrestaurant kunt bestellen. Nog wel lekker gelukkig en daar gaat het bij kinderen voornamelijk om. Bij het maken van de panoramafoto kwam net de bus voorbij, wat een exotisch effect geeft. Tijdens het voorbijrijden heb ik de scansnelheid veranderd, vandaar misschien dat er twee bussen te zien zijn. Het is echter een-en-dezelfde bus.
In Ballum heb ik nog een foto van het beroemde hotel Nobel gemaakt. Lang geleden was dat een gezellig allemanshotelletje waar je op een klein terrasje of binnen iets kon versnaperen. Nobel was met name beroemd vanwege het zogenaamde nobeltje, een soort rumpunch die ook in handige meeneemflessen werd verkocht. De laatste jaren is Nobel meer-en-meer een pleisterplaats geworden voor kapsonesvolk met beter betaalde eisen, waartoe het gezellige zitje buiten werd opgeleukt tot een buitenlounge met een onprettige prijskaart. De lunch was echter kwalitatief dik en in orde. Het enige minpuntje op het loungeterras was het uitzicht op Europa’s poenigste patserbakken met hun onvermijdelijke sjoemelsoftware.


1 reactie

Ameland in panorama’s | 2: het strand

Let op: klik op een kleine afbeelding om een grote foto te zien.

De zee, met aan de Noordzeekant de prachtige stranden, speelt vanzelf een heel belangrijke rol op Ameland. Hoewel de stranden de laatste jaren steeds smaller zijn geworden, is de term weidsheid toch nog steeds van toepassing. Er is overigens een plek op Ameland waar het strand sinds 1990 steeds breder is geworden: de Balg. Dat is een grote zandvlakte met een lagune, die ontstaan is doordat een zandhaak aan de noorwestpunt zich in oostelijke richting begon te verplaatsen. Ergens rond 1993 maakte deze haak weer contact met het strand ter hoogte van Ballum. Het zo ontstane binnenmeer werd als gevaarlijk voor mensen gezien, mede vanwege mogelijk drijfzand, waardoor Ballum in één klap van zijn badstrand werd beroofd. Deze situatie duurt voort tot vandaag de dag. Rijkswaterstaat schat de totale cyclus van opbouw en afbraak van de Balg op 2 generaties, zo’n 40 tot 50 jaar. Dat betekent dat de Ballumers tot pakweg 2035 moeten wachten voor zij hun strandtoerisme weer kunnen binnenhalen. Geen nood overigens, want voor de natuurliefhebber is de Balg iets speciaals en er staat evengoed een leuke strandtent met prima versnapperingen. Op de westkant van de Balg vindt nieuwe duinvorming plaats, de zogenaamde groene duintjes. Een paar jaar geen zware stormen en het kan zomaar beklijven.
Het echte badstrand vind je vooral bij Nes en Buren. Dit winterseizoen is men volop bezig met het ophogen van het badstrand aldaar, maar ik vermoed dat er in deze periode toch weinig zwemvertier te bespeuren valt. Ook hier staan twee populaire strandtenten. Die van Nes heet “De Buren Van Nes” wat mogelijk op het echte eilandse gevoel voor humor zou kunnen duiden. Het bijzondere van deze tent is de webcam die richting het westen over strand en zee uitkijkt. Niet zo lang meer overigens want in november begint men met de bouw van een nieuwe tent, waarschijnlijk om het geheel stormvaster te maken.
Aan de oostkant van Ameland ligt een ruig natuurgebied, bestaande uit het Oerd met duinen en natte valleien, en de Hon, een aangroeiende zandvlakte met lagere duinen en nieuwe duinvorming. De zee breekt op dit stuk af en toe door richting het wad, maar de overheersende westenwind wist de sporen daarvan vrij snel weer uit. Als je nog goed op goede voet staat, is een wandeling vanaf de laatste strandovergang naar de Hon een belevenis. Zo’n tocht kun je overigens ook op Terschelling en Schiermonnikoog maken. Op Vlieland niet, daar moet je juist in westelijke richting lopen. Je ziet geen kip daar met uitzondering van een dagelijkse lading mensen die door de strandexpres wordt rondgereden. Lang duurt het nooit en daarna heb je het rijk weer alleen. Kort en goed, een en al weidsheid die zich prima in panorama’s laat vastleggen. Klik op de foto’s voor een vergroting.