WATERGEEST

dagboek van een early vutter


1 reactie

De muziek kent Vreemde Kostgangers

Afgelopen vrijdag gingen we, vooral op aanraden van de Volkskrant, naar het optreden van Henny Vrienten, Boudewijn de Groot en George Kooymans, dat de titel “Vreemde Kostgangers” droeg. Nu hadden we in het verleden al heel veel plezier beleefd aan Henny Vrientens vorige project “Aardige Jongens” (met Henk Hofstede en Frank Boeijen), dus met een positieve recensie in de rug was het een kleine stap naar het theater. Maar hebben we daar weer net zo genoten als de vorige keer? Nee, maar dat lag voor 60% aan het geluid. Dat was namelijk erbarmelijk slecht, het klonk allemaal veel te schel en te blikkerig, en de zang was voor een deel onverstaanbaar. Terwijl we toch bij Aardige Jongens zelfs Frank Boeijen goed konden verstaan. Een ander minpunt was dat de liedjes nogal oppervlakkig waren. Waar de songs van Aardige Jongens stuk voor stuk origineel, rijk, diep, speels en poëtisch waren, hadden we hier het gevoel naar jaren zestig popliedjes te luisteren, alleen dan niet over nieuwe liefdes, maar over voorbije liefdes. Na de pauze was er een gedeeltelijk akoestische set die wat beter uit de verf kwam, mede ook doordat George Kooymans op een akoestische gitaar kennelijk wat meer buiten de gebaande paden durfde te treden. Alles bij elkaar hadden we de indruk dat Henny Vrienten een beetje met heldenverering bezig was in plaats van met gelijkgestemden een project te doen. Dus als de krant dan nu van een supergroep durft te spreken, terwijl Aardige Jongens dat echt was, dan vraag ik mij heel erg af wat er voor nodig is om zo’n baantje van recensent te krijgen. Goede smaak is in elk geval geen vereiste.
*** Update. Het geluid van de tv-registratie die op donderdag 29 december werd uitgezonden, was stukken beter. Had het in Almere maar zo geklonken.

Advertenties


2 reacties

Hoe sterk is de eenzame postzegelverzamelaar?

Postnl geeft tegenwoordig postzegelvelletjes uit van beroemde elpees uit de jaren 60. Omdat ik de laatste tijd nogal wat boeken verkoop die per post verzonden worden, heb ik veel postzegels nodig. Dus kocht ik de zegels van Golden Earring en Boudewijn de Groot. Gewoon omdat het voor de ontvanger leuker is als hij/zij een niet-standaard zegel op de envelop vindt, die vervolgens weer doorgegeven kan worden aan de ouderwetse vezamelaar die de zegels nog van de brieven afweekt met stoom. Of doen ze dat niet meer? Ik deed het vroeger wel in mijn zelfgehouden postzegelalbum. Maar toen was het niet moeilijk, er waren veel brieven en weinig zegels, dus je kreeg de boel makkelijk bij elkaar. Maar nu ligt dat allemaal anders. Bedrijven plakken nooit meer postzegels. Kerstkaartjes zijn verpest door die rottige zelfplakrommel. En hoeveel post krijgt een gemiddeld mens nog van andere gemiddelde mensen? Ik bedoel post met een gelikte zegel erop. Aldus alles overdenkend kreeg ik ineens een diepgeworteld medelijden met de echte postzegelverzamelaar in deze tijd van virtuele berichten en mediaal spektakel. Plechtig besloot ik op brieven uitsluitend nog verzamelwaardige zegels te plakken om zo de eenzame verzamelaar een riem door het hart te steken. Aljeblieft, doe dit na. Voor er weer iemand uitsterft.
Tip: het postzegelkopen is nog niet zo makkelijk als je denkt. Ga naar de site van Postnl en je vindt ze niet. Hier is de link: collectclub.postnl.nl. Klik links in het menu op Postzegels, dan op Nederland (alsof we hier Franse zegels verkopen) en dan op een jaar (bijv 2012 voor de nieuwste zegels). Succes, mede namens de eenzame verzamelaar.