WATERGEEST

dagboek van een early vutter


Een reactie plaatsen

Derde fotoalbum van 2015 gereed: Gite Le Rose bij Lac de Guerledan

Het duurt even misschien, maar dan heb je ook wat. Namelijk een fotoalbum van de vorige zomervakantie. Het is het eerste album van ons tweewekelijks verblijf aan de noordkant van het Lac de Guerledan. Dat meer vormt de grens tussen twee provincies, namelijk Cotes-d’Armor in het noorden en Morbihan in het zuiden. Het gebied is vrij toeristisch, maar ons huisje lag aan een stil weggetje, dat nog stiller was omdat het in verband met de verwachte drukte voor het drooggevallen meer in beide richting afgesloten was. Het huisje was tweepersoons, met een etra slaapbank zodat er vier mensen kunnen verblijven. Zou ik overigens niemand aanraden. De ramen zaten alleen maar aan de zuidkant wat geen probleem was omdat er aan de noordkant niets was te zien. Vanaf onze ruime veranda keken we vrij uit over de landerijen van de eigenaar. In het grasland liep het Friese paard met artritis dat we Nelly gedoopt hebben. Het beest werd altijd vergezeld door een kraai die we Karel gedoopt hebben. Qua veranda en uitzicht was dit een van de leukste huisjes ooit. En erbij kregen we de verhalen van eigenaar Steve Francis die musicus was. Hij trad nog af en toe op in clubs en op festivals in de buurt.
Klik hier voor het album of kijk bij Fotoalbums in het menu.

Advertenties


Een reactie plaatsen

2e Fotoalbum Cantal met o.a. La Transhumance (wandelen met schapen)

Het tweede album van onze 2013 vakantie in de Cantal is voornamelijk gewijd aan de pastorale wandelingen. Omdat het bergachtig gebied is, gaan wandelpaden erg op en neer. Maar je wordt beloond met de prachtigste paden die door weinig bezochte gebieden slingeren. Wie van rust houdt en niet zo nodig meutes sjokkende medemensen om zich heen hoeft, zit hier op rozen. Op een van de wandelingen zagen we eekhoorntjes die zich redelijk goed lieten fotograferen. Niet van dat zenuwachtige heen-en-weer geren, maar gewoon een stukje werkoverleg. “Hoe bedoel je, waar zijn de beukenootjes? Die zou jij toch meenemen.” Dat soort dingen.
Na zo’n wandeling op ons zonnige terras gezeten hoorden we gefluit, geklets en geblaat. Het deed ons denken aan schapen hoeden, maar dan met meer hoeders dan schapen. Beneden in het dal liep een hele troep schapen over een paadje. Daarachter een paar herders met hondjes (vandaar dat gefluit). En daar weer achter een menigte mensen die met verhitte koppen probeerde het moordende marstempo bij te houden. Het paadje leidde naar het punt waar de toegangsweg naar ons huisje aftakte van de hoofdweg (wat trouwens de Route des Crêtes was, voor degenen die dat iets zegt). Daar waren we precies op tijd om de schapen een weitje ingedreven te zien worden. Eromheen stonden luidkeels fotograferende toeristen, die een beetje gebelgd leken dat ik foto’s kon maken zonder het hele eind te hoeven meelopen. Een gesprekje met de hoofdhoeder leerde mij dat het hier om een goedbetaalde re-enactment ging van de traditionele trek van mens en dier naar de zomerweiden bovenop de heuvels (en terug natuurlijk): la transhumance. Zo leer je nog eens wat op je vakantie.
Klik hier om het album te bekijken of ga naar de pagina Fotoalbums (in het menu).


Een reactie plaatsen

Weerzien met de Baie des Trépassés in tweede album Bretagne

Zo’n vijftig jaar geleden ging ik met mijn ouders naar Bretagne. We reden dat in één dag met een volgeladen DAF 750. Gaar waren we toen we op de camping bij Mur-de-Bretagne aankwamen. Zelf heb ik er een hekel aan om grote afstanden te rijden tijdens mijn vakantie, maar mijn vader draaide zijn hand niet om voor ritje van 200 km. Zo gingen we dus op een dag naar de Pointe du Raz, het meest zuidwestelijke puntje van Bretagne. Dat is op zich een belevenis. Maar wat echt een verpletterende indruk op me maakte, was de Baie des Trépassés. Je rijdt van beide kanten met een bocht naar de baai toe en dan heb je ineens een schitterend uitzicht over een prachtige baai. Het was winderig en somber weer. En het hotel zag er vervallen en verlaten uit. En dat dan in de baai van de overledenen. Mijn puberale fantasie sloeg op hol en ik had het idee dat ik in een Hitchcock film zat of in een boek over Hercule Poirot of Maigret. Een heerlijke sfeer die altijd is blijven hangen. Tegenwoordig drijft Bretagne op het toerisme. Er staan nu twee flinke hotels die het volgens mij prima doen. Veel overledenen zullen er ook niet aanspoelen vandaag de dag. De naam schijnt trouwens verkeerd uit het Bretons vertaald te zien. Het zou eerder gaan om een punt waar de overleden druïden scheep gingen naar de andere wereld.
Wil je het fotoalbum over de westkant van Bretagne bekijken, klik dan op Fotoalbum vakantie 2015 Plovan deel 2 of ga naar de pagina Fotoalbums (zie het menu).


1 reactie

Eerste fotoalbum van Zuidwest-Bretagne is gereed

Tot de goede voornemens voor dit jaar behoorde het maken van de fotoalbums van onze zomervakantie van 2015. Hoeveel voornemens waard zijn blijkt uit het feit dat ik me vorig jaar had voorgenomen om de albums direct na de vakantie te maken. Er is iets wat me tegenhoudt, kennelijk. Ik vermoed dat het de hoeveelheid werk is. Toen we de foto’s nog analoog inplakten, was het trouwens al een hoop werk. We liepen ongegeneerd een aantal jaren achter. Meestal was de kerstvakantie de tijd om er eens flink aan te trekken. Maar dat is dit jaar dus niet gelukt.
In 2015 waren we in Bretagne, o.a. een week in het zuidwestelijke puntje. Ik had me voorgenomen om niet veel foto’s te maken (weer zo’n voornemen). Maar het bleken er meer dan ooit. Normaal leidt een week vakantie tot één album vol foto’s. Deze keer heb ik twee albums nodig. Er was dan ook veel te zien en het was elke dag mooi weer. We hebben maar één keer regen gehad en dat was aan het eind van de dag. Het eerste album is nu af. Het bevat de foto’s die gemaakt zijn tijdens uitstapjes ten oosten van het plaatsje Plovan, waar we een ruim huis gehuurd hadden. Er liggen daar kustmeren, drasgebieden, stranden met zwemverboden en restanten van de Duitse bezetting, gezellige kerkjes en ruïnes, menhirs en hunnebedden, en natuurlijk de vuurtoren in Penmarc’h. Koereigers waren dit jaar de opvallendste dieren. En niet te vergeten de adder waar ik bijna bovenop ging staan. Die was te snel weg en staat dus niet in het album. Bekijk het album hier of kijk op de pagina Fotoalbums.


Een reactie plaatsen

Snel naar de nieuwste foto’s van NASA

De laatste tijd is er flink bezuinigd op de publieksfuncties bij NASA. Stonden er aanvankelijk dagelijks foto’s op de site van maanwagentje Curiosity, nu mag je blij zijn als er drie keer per maand iets nieuws te zien is. Omdat ik ook de andere Marsmissies volg, bezoek ik de respectievelijke sites vaak voor niks. Gelukkig vond ik een site van Jet Propulsion Laboratory die helemaal gewijd is aan foto’s van alle missies waarbij zij betrokken zijn. Hoef ik alleen nog maar (één keer per maand) apart naar de Europese Marsmissie Mars Express te kijken.