WATERGEEST

dagboek van een early vutter


2 reacties

Digitale camera’s | Olympus lanceert spuuglelijke retrostyle OM-D

Met de Pen was Olympus al de weg van de nostalgie ingeslagen. En gek genoeg trappen mensen met te veel geld op zak er nog in ook. Gek, want al dat nabouwen van camera’s uit de jaren zestig is net zo onnozel als het nabouwen van auto’s uit de jaren zestig. Ze zijn door de nostalgische looks veel duurder, maar je krijgt eigenlijk de techniek van een veel goedkoper produkt. Nep dus, een hype. Nu brengt Olympus eindelijk de tegenhanger van de G-serie van Panasonic uit. En dat doen ze dan niet in een normaal, eigentijds jasje, maar in de verpakking van de beroemde OM-spiegelreflexen uit de jaren zeventig en volgende. Het resultaat is een gewone spiegelloze systeemcamera met prima eigenschappen (wat geen wonder is want volgens kenners is het gewoon een E-5 zonder spiegel), maar ook met een paar zuperonnozele vondsten. Om te beginnen is daar de volstrekt overbodige bult bovenop van een imitatie prismazoeker. Die zit er niet in, het is gewoon een EVF. De enige reden voor de opbouw is dat de LCD veel te groot is gemaakt, zodat de zoeker omhoog moest. Verder zijn er de retro uitstulpingen die de camera mijns inziens nodeloos lelijk maken. Als je geen ruimte hebt voor de berg elektronica die er in moet, maak dan de hele body ietsje dikker, maar laat die walgelijke randjes weg. Kortom een wanprodukt, hoe goed hij technisch ook mag zijn. Ik hoop dat de industrie dit voorbeeld niet volgt, maar eens een keer nadenkt over wat echt handig zou zijn.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Top 2000 – weer tweeduizend keer diezelfde muziek als de vorige jaren

Vorig jaar keek ik nog met een schuin oog naar de top 2000 op tv. Maar dit jaar heb ik er echt moeite mee. Het is namelijk allemaal over- en overbekende muziek. Hits, dus stukgedraaid op radio en tv. Het gaat eigenlijk alleen nog om de wedstrijd. Wie staan er bovenaan? En klopt die selectie met de mijne? Zodat ik weet dat ik Jan Doorsnee ben? Of hoe zit dat? Zo langzamerhand begrijp ik het niet meer. Zelf ben ik altijd op zoek naar nieuwe muziek of toch minstens onbekende oude. Want het bekende werk ken ik nu wel. Wat beweegt mensen om zo in de oude muziek te blijven hangen? Ik heb het in elk geval niet. Een ding weet ik wel, de oudere jongeren die straks bij Matthijs van Nieuwkerk in de uitzending zitten, zijn de MAX-kijkers van morgen. Dat zijn ook mensen die in het verleden zijn blijven hangen. Soms begrijp ik dat wel een beetje. Ik verlang nog wel eens heel erg naar de tijd dat je op de tv aan een grote knop moest draaien om van Nederland 1 naar Nederland 2 te switchen. Maar zelf hang ik eigenlijk meer in de toekomst. Je hoort mij overigens niet zeggen dat dat normaal is.