WATERGEEST

dagboek van een early vutter


Een reactie plaatsen

Plato zie je nog maar weinig op de Agora

In het oude Athene hadden de mensen nog geen AH. Plato en Socrates ontmoetten elkaar op de Agora, waar ook markt werd gehouden. Daar bespraken zij wezenlijke zaken. Kom daar bij Albert Heijn nog maar eens om. Alledaagse beslommeringen, meer wordt het niet. Was dat vroeger anders, vraag ik mij af. Het beeld golft nu even. Vervolgens sta ik als kleine jongen naast mijn moeder bij de Spar. Ik luister en ik probeer te begrijpen. Het gaat over Fiep van Cees die er met een ander vandoor is. De man van twee huizen verderop blijkt een vriendinnetje te hebben, dat wist ik helemaal niet. Maar verder gaat het gesprek ook niet, de zin van het bestaan komt niet voorbij. Weer golft het beeld en gaan we verder terug in de tijd. Mijn bestaan is dan nog slechts een belofte voor de toekomst. Mijn oma staat bij de kruidenier op de hoek en zegt: “het is me tussenbije toch wat”, als zij hoort dat de petroleum weer een cent duurder is geworden. Mysterieuze uitdrukking, dat tussenbije, maar met de zin van het bestaan heeft het niets van doen. Aan de andere kant van de grote plas bespreekt men veel bij de kapper. Maar hier hoor ik slechts koortjes van geknipte mannen harmonieus samenzingen. Ik golf terug naar de tegenwoordige tijd. Eén ding heb ik geleerd, koetjes en kalfjes zijn van alle tijden. Dat ligt nou eens niet aan Facebook.
Ergens toch wel jammer dat je Plato niet bij de AH tegen kunt komen. Ik zou het met hem over de zin van het bestaan kunnen hebben, bijvoorbeeld. Aan de andere kant zou ik dan wel het risico lopen dat ik te lang zou staan lullen. Het ijs in mijn karretje zou gesmolten zijn. Dat had je in Plato’s tijd natuurlijk niet, ijs. Wie weet hoe de geschiedenis er dan uitgezien zou hebben.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Doodsangsten als obese poes over één nacht ijs gaat

wiesopijsGisteren lag het eerste dunne vliesje ijs op de vijver. De niet zo dappere poes Wiezel wilde ondanks de kou toch even buiten kijken. Ze ging haar gebruikelijke snuffelrondje lopen en blies ook nog even naar een kat aan de andere kant van de schutting. Normaal zou die kat zich niet weg laten jagen, maar de plens water van een paar dagen eerder maakte haar voorzichtig. Ik ging zelf maar eens aan de bezigheden. Toen ik later weer keek, was Wiezel bezig om een pootje op het ijs te zetten. Ik heb haar snel binnen geroepen. Want met haar 4,5 kilo was ik er niet zeker van dat het goed zou gaan. En ik had niet zo’n zin om in het ijskoude water naar een poes te moeten graaien. Op de foto zie je Wiezel op meernachtsijs van twee jaar geleden. Toen woog zij ook nog een kilo minder.