WATERGEEST

dagboek van een early vutter


Een reactie plaatsen

Saaie meterkast verandert in high-tech machinekamer

Op 6 maart vorig jaar berichtte ik dat onze inductiekookplaat klaboef deed. Kortsluiting, nog maar twee pitten te gebruiken. Omdat het ding 11 jaar oud was en er al een keer voor 400 euro aan gerepareerd was, besloot ik de handdoek op het keukenkastje te gooien en een nieuwe te kopen. Bij de voorbereidingen ontdekte ik echter dat het kookstopcontact nog steeds slechts twee groepen telde, terwijl het er officieel drie moesten zijn. Toen moest er een treintje in werking worden gezet om te achterhalen waarom het voorbereidende werk nooit was uitgevoerd. Wat bleek: het stond niet in de opdracht van de keukenboer aan de elektricien. Het stond wel op het lijstje dat de keukenboer aan mij gestuurd had, maar dat heb ik in goed vertrouwen niet meer gecontroleerd. Dit alles kwam in november vorig jaar boven tafel, dus wist ik dat ik de omschakeling naar drie fasen helemaal zelf moest betalen. Opdracht gegeven en deze week was het zover. Op de ene dag kwam de elektricien, de volgende dag Liander, de netwerkbeheerder. Waardoor we op de eerste dag ’s avonds uit eten moesten, want er was geen kookstroom. Dat was mooi meegenomen. Tussen de bezoeken van de elektramensen door had ik precies genoeg tijd om de aansluitingen van oven en kookplaat in orde te maken. Daar heb ik wel drie keer peentjes over gezweet, want tussen de drie fasen onderling staat geen 230 volt, maar 400 volt. Een foute aansluiting zou onverbiddelijk weer een klaboef opleveren. Zodra Liander de hielen had gelicht, heb ik het stopcontact doorgemeten. Gelukkig, aangesloten volgens voorschrift. En alles doet het.
Hiermee zou de kous af kunnen zijn, maar er zat nog een raar staartje aan. Ik kreeg namelijk ook een slimme meter, die zelf naar huis kan bellen met de meterstanden. En daarbij een nieuwe gasmeter, die signalen kan doorgeven aan de slimme meter. Samen met de veel grotere aansluitkast oogt het geheel nu behoorlijk high-tech. De slimme meter kan zelfs teruggeleverde stroom verwerken. Misschien kan ik naar analogie van een wietplantage stroom uit de lantaarnpaal voor de deur aftappen. Wie weet verdien ik er dan nog op.


Een reactie plaatsen

Klaboef deed de inductie kookplaat

Vrijdagavond tijdens het kookuurtje wilde ik een pannetje water verwarmen en draaide daartoe een derde pit in actie. Klaboef was ongeveer het geluid en onder het zwarte glas van de kookplaat zag ik de weerschijn van een bliksemflits. Alles viel uit. Behalve wijzelf van de schrik, gelukkig. In de meterkast bleek dat de aardlekschakelaar en een naastliggende zekering in de uitstand stonden. Dat was gauw verholpen. Maar toen werd de schade pas zichtbaar. Alleen de achterste twee kookplaten deden het nog. Het ovengedeelte van het inbouwfornuis was helemaal dood. De kookplaatbediening op zich deed het gelukkig nog wel. Het grote balen begon. Kortsluiting in mijn inductie kookplaat en hup, het aanpalende ovendeel deelt mee in de ellende. Hoe ben ik toch ooit zo stom geweest om me een fornuis aan te laten praten. Immers bij een losse plaat en een losse oven gaat er altijd maar een ding tegelijk kapot. Maar toegegeven, het oogt wel erg mooi dat de bedieningsknoppen op het overfront zitten.
Na enige dagen zoeken op het internet en de maagzweertrekkende prijsstelling van de door mij gewenste combinatie verwerkend, keek ik de elektrische kant van de zaak nog eens na. Want op basis van de aansluitwaarde van het fornuis concludeerde ik dat er drie zekeringen bij betrokken moesten zijn. En verdomd, verderop in de schakelkast zaten de andere twee zekeringen, waarvan er een uit was. Na die aangezet te hebben deed het ovengedeelte het weer. Nu heb ik dus alleen nog maar een kookplaat nodig. Want ik ga hem niet meer laten repareren, het ding is 11 jaar oud (voor inductie kookplaten schijnt dat al heel wat te zijn). Drie jaar geleden kostte een reparatie me al 400 euro. Voor 550 euro heb ik een nieuwe met garantie. Het is dat koken op inductie zo fantastisch werkt, anders ging ik op gas over.