WATERGEEST

dagboek van een early vutter


Een reactie plaatsen

Konikpaarden lopen te hoop in het Horsterwold

Al vaker groepen paarden gezien in het Horsterwold, maar zoveel als afgelopen zondag nog nooit, toch al gauw zo’n tachtig tot honderd dieren. Vrijwel alle paarden liepen lekker te grazen, behalve sommige jonge hengsten die een beetje aan het dollen waren.  Maar de meesten waren heel relaxed. We konden gewoon tussen hen door lopen op aanraakafstand zonder dat ze ons een blik waardig keurden (met uitzondering van de jonge dieren, die waren wel nieuwsgierig). Vermoedelijk betrof het hier een ontbijt of een brunch na een wilde groepsorgie waarin de veulentjes voor volgend jaar aangemaakt worden.

De grootte van de groep riep visioenen op van de wantoestanden in de Oostvaardersplassen. Maar gelukkig hier geen schuimbekkende gekkies die gillend met balen hooi de dieren komen redden. Laat het Horsterwold in vredesnaam vrij blijven van populisme.







1 reactie

Hunne paardheden, de Konik en de Konikin, in de Oostvaardersplassen

Gisteren zouden we langs de IJssel gaan fietsen.
Maar na een aanrijding met een verwarde ree lag de auto met fietsdragermogelijkheid nog in de lappenmand. De vervangende auto kon ons wel naar de oostkant van de Oostvaardersplassen brengen, waar we nog niet in de zomer waren geweest. Het weer zette zijn beste beentje in om het kleurenpalet met prachtige wolkenluchten en schitterend licht te omlijsten. Al snel kwamen we Konikpaarden tegen die dicht tegen het pad aan stonden en lagen. We besloten om te lopen om de beesten niet te storen. Had niet gehoeven want na ons liepen anderen er langs zonder dat ze zelfs maar met hun staarten zwaaiden. Kennelijk zijn de oorspronkelijk halfwilde Koniks hier al halftam geworden. Toch vind ik dat je altijd voorzichtig moet zijn. Op de plek waar we net nog gelopen hadden stonden ineens twee hengsten te stoeien. Je zou er maar tussen staan. Bovendien was er nog een erg jong veulen waarvan de moeder misschien toch wat sneller in de verdedigingsmodus schiet. Behalve de paarden hebben we weinig van de beestenboel gezien.
De wandeling blijft mooi. Toen we er voor het eerst kwamen, zo rond 2000, was dit deel van het gebied nog een echt broekbos van wilgen en elzen. Doordat de dieren in strenge winters boombast moesten eten, stond het stuk bij de uitkijkhut na een aantal jaren vol met dode bomen. Tijdens stormen zijn die grotendeels omgeblazen en de rest rot gewoon weg.Struiken en rietland zullen overblijven. Jammer, want ik vond het wel iets sinisters hebben met al die dode bomen. Tegenwoordig is de wandeling vergroot. Je kunt onder het spoor door naar het overloopgebied, waar nu het hele jaar paarden zitten volgens mij. Maar eerlijk gezegd heb ik ze niet gezien. Al met al blijven de Oostvaardersplassen een schitterend natuurgebied. Ik hoop dat er nooit meer zo’n rund als Henk Bleker aan de macht komt, die het gebied in een ponypark wil veranderen met kavels voor rijke patsers. Laat dit gebied nu eens van ons allemaal blijven.