WATERGEEST

dagboek van een early vutter


4 reacties

De Almeerse plantsoenen in tijden van marktwerking

Afgelopen maandag liepen er twee mannen met bladblazers door de straat. Ik ben inmiddels aan de herrie gewend. Pakweg honderd dagen per jaar dwingt de efficiency ons te luisteren naar allerlei wijkopruimende machines die onveranderd teringherrie maken. Zonder die efficiency zou het overigens nauwelijks stiller zijn, want dan zou de handmatige aanpak massa’s oeverloos wauwelende medemensen vergen, wat bij elkaar ook nog aardig op kan lopen (qua volume). Maar dit terzijde. De twee mannen bliezen ijverig alle losse bladeren, die de natuur nu eenmaal met zich meebrengt, op een hoop midden op het grasveld. Zij liepen daarna verder zonder dat er iets in het verschiet lag qua opruimgebeurtenissen. Dat leidde bij mij al snel tot stijgende onvrede en kloppende slapen. Want als de hoop bleef liggen, dan stonden er slechts twee wegen open. Ofwel het zou gaan stormen en alles lag gewoon weer door de wijk verspreid. Ofwel het zou blijven liggen en dan was het gras onder de bladeren in het voorjaar dood.
Ik had moeten wachten tot twee dagen verderop. Toen was er opnieuw een luid mechanisch geraas te horen, dat me overigens een tijdje in staat van paraatheid bracht. Want men wil hier nog wel eens het riool onder hoge druk schoonblazen, waardoor de spetters poep door de wc omhoog tegen het plafond vliegen. Maar dit terzijde. Er denderde een giga traktor met dito aanhanger door de straat. Hij rausde gelukkig bij mij voorbij en ging een grasveld verderop de bladeren opzuigen. Dat werkte boven verwachting goed. Alleen leende het veld zich door de bandensporen niet direct meer voor een partijtje grasvelden, van welke aard dan ook. Bij mij voor de deur verscheen een bladblazermeneer die alle bladeren van de eerder geblazen hoop de straat op blies. Daarna kwam de traktor met aanhanger, desgevraagd een maaizuiger genoemd, bedoeld voor autosnelwegen, die de straat min of meer schoonveegde. Want het ding bleek beter te werken op gras dan op betonnen klinkers.
Alles bij elkaar maakte het geheel een weinig efficiente en doeltreffende indruk. Als de bladeren op maandag direct voor een aanstormende traktor waren geblazen hadden zij woensdag niet terug hoeven te komen. En als de marktwerking niet had geleid tot een knuppel van een aannemer die voor het marginale budget een beroep moest doen op een werkeloze snelwegmaaier, dan was de straat met een gewoon bezemwagentje veel schoner geweest. Kortom ja, de vraag moet wel zijn: Heeft men bij de gemeente zaagsel in het hoofd? De makken van deze tijd: er zijn geen doelstellingen meer, organisaties weten niet meer waarvoor zij werken, en dat geldt voor overheid en bedrijfsleven. We gaan met z’n allen naar de verdommenis. En niemand legt het luisterend oor bij mij. Maar dit terzijde. Nee, ik heet niet Van der Laak.

Advertenties


1 reactie

Nieuwjaarskaartje komt dit jaar niet van MultiCopy

Al zo’n twintig jaar maak ik zelf mijn nieuwjaarskaartjes, soms ook voor de kerst als ik op tijd ben. Die liet ik altijd kopiëren bij Multicopy omdat zij konden snijden. De kaartjes zijn namelijk A5 formaat, een doorgesneden velletje A4. Maar toen ik dit jaar de prijs opvroeg, schrok ik toch wel: 54 euro voor 50 A5-kaartjes. Dus moest ik op zoek naar een alternatief. Waar vroeger echter op elke straathoek een kopieerwinkel zat, moet je ze nu met een kaarsje zoeken. Uiteindelijk vond ik er een, Rijnja Repro, op een bedrijventerrein. Alles bij elkaar was ik nu 8,50 kwijt. Volgens de kopieermeneer van Rijnja is het bij Multicopy zo duur, omdat zij geen particuliere klanten meer willen, alleen bedrijven. Een treffende illustratie van de marktwerking: eerst werk je goedkoop om de concurrentie uit de markt te drukken, en als dat gelukt is, reken je astronomische prijzen om alsnog dik te verdienen.