WATERGEEST

dagboek van een early vutter


Een reactie plaatsen

Laatste fotoalbum vakantie 2015 gereed: op de bodem van het meer van Guerlédan

Het is eigenlijk stom toeval dat we bij het Lac de Guerlédan verbleven. Toen we in 2014 naar de Morvan gingen hoorden we van de buurman dat hij het jaar daarvoor het daar gelegen Lac de Pannecière droog had gezien. Leek me machtig interessant, maar pindakaas dus. Tijdens het zoeken van een bestemming voor 2015 keek ik voor de grap eens naar de plaats waar ik heel lang geleden met mijn ouders geweest was, Mur-de-Bretagne. Het eerste wat ik zag was het woord “vidange”, wat drooglegging betekent. Het ging om het Lac de Guerlédan, een groot stuwmeer midden in Bretagne. Al snel vonden we een leuk huisje (wat echt een heel leuk huisje bleek). Nog een weekje aan de kust geprikt en klaar waren we om over de bodem van een meer te lopen.
Het was een onvergetelijke ervaring. Een maanlandschap noemde men het in een folder. Een tikje overdrachtelijk klopte dat wel. Het meest fascinerend vond ik de bomen die er sinds pakweg 1930 nog steeds stonden. Maar wat vooral hielp om de bodem van het meer interessant te maken was het feit dat het kanaal van Nantes naar Brest er ligt. Veel sluisdeuren zijn weggehaald, maar sommige zitten er nog, meters diep in de modder. Het album voert van de stuwdam, na een uitstapje via een zijtak, naar het punt waar het meer begint, waar de restanten van het kanaal van Nantes naar Brest in het meer uitkomen. Een minder interessant stuk hebben we overgeslagen, want op een bepaald moment is droge modder gewoon droge modder. En het was er soms snoeiheet.
Klik hier voor het fotoalbum of kijk bij Fotoalbums in het menu.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Derde fotoalbum van 2015 gereed: Gite Le Rose bij Lac de Guerledan

Het duurt even misschien, maar dan heb je ook wat. Namelijk een fotoalbum van de vorige zomervakantie. Het is het eerste album van ons tweewekelijks verblijf aan de noordkant van het Lac de Guerledan. Dat meer vormt de grens tussen twee provincies, namelijk Cotes-d’Armor in het noorden en Morbihan in het zuiden. Het gebied is vrij toeristisch, maar ons huisje lag aan een stil weggetje, dat nog stiller was omdat het in verband met de verwachte drukte voor het drooggevallen meer in beide richting afgesloten was. Het huisje was tweepersoons, met een etra slaapbank zodat er vier mensen kunnen verblijven. Zou ik overigens niemand aanraden. De ramen zaten alleen maar aan de zuidkant wat geen probleem was omdat er aan de noordkant niets was te zien. Vanaf onze ruime veranda keken we vrij uit over de landerijen van de eigenaar. In het grasland liep het Friese paard met artritis dat we Nelly gedoopt hebben. Het beest werd altijd vergezeld door een kraai die we Karel gedoopt hebben. Qua veranda en uitzicht was dit een van de leukste huisjes ooit. En erbij kregen we de verhalen van eigenaar Steve Francis die musicus was. Hij trad nog af en toe op in clubs en op festivals in de buurt.
Klik hier voor het album of kijk bij Fotoalbums in het menu.