WATERGEEST

dagboek van een early vutter


5 reacties

Pimpandoer nog aan toe zeg, een Smelleken in de tuin

Een gedenkwaardige eerste paasdag was dit. Want terwijl het licht dankzij de zomertijd nog niet tanende was, zag ik een glimp van vleugels in de tuin, terwijl ik eigenlijk bezig moest zijn met het voorbereiden van de tweede gang. De wijze lessen van mijn schoolvriend Wim deden in mij de overtuiging postvatten dat het hier om een Smelleken ging, een klein soort Slechtvalk naar mijn idee, maar niet minder indrukwekkend. Twee weken geleden had ik hem ook al gezien, nerveus heen en weer vliegend, terwijl ik toch echt dacht dat hij bij eerste indruk in het bezit was van een prooi. Aan de andere zijde van de tuin drukte een verfomfaaide mus zich vol overgave tegen een muurtje daarbij pogend de ingeboren aandrang tot hippen te onderdrukken. Zie voor de betekenis van het mussengehip overigens de weergaloze film Uccellacci e Uccellini van Pasolini, de enige film die ik drie keer heb gezien, en dat zonder een zweem van verveling te voelen. Het onnatuurlijke mussengedrag combinerend met een verzenuwd heen en weer vliegend Smelleken resulteerde in het vermoeden dat het musje ongelooflijk mazzel had gehad, iets wat beter tot zijn recht was gekomen op eerste paasdag, maar dat was natuurlijk teveel gevraagd. Een andere keer wellicht meer over een minder fortuinlijke muis.

Advertenties


1 reactie

25 juli storm velt flink wat bomen aan de Groene Meridiaan in Almere

Op 26 juli deden we een rondje fietsen, waarbij we over de Groene Meridiaan reden. Dat is een kaarsrechte sloot met belendende paden die van de Lage Vaart naar het IJsselmeer loopt. Toen bleek ons dat de kern van de storm ook Almere Buiten had aangedaan. In onze wijk waren al een paar bomen geknakt. Maar op het fietspad langs de Meridiaan werd het pas echt serieus, de ene wegversperring na de andere. De gemeente had nog niet veel meer kunnen doen dan met linten aangeven dat het pad onbegaanbaar was. Gelukkig bleek het mee te vallen. Je kon altijd wel om de ravage heenlopen en soms zelfs rijden. Het grappige was dat alle ratelpopulieren (of zijn het grauwe abelen?) eerder van een antiknaagkraag zijn voorzien, omdat de bever actief is in het gebied. Tegen storm blijkt geen kraag gewassen.
Het randbos langs de Oostvaardersplassen, dat bedoeld is om ’s winters onderdak en voedsel te bieden aan paarden en herten, leek aanvankelijk weinig schade te hebben opgelopen, maar enige pedaalslagen verder kantelde het beeld, en wel in dezelfde richting als de stammen. De foto laat zien dat er aardig wat bomen zijn omgegaan. En dit stukje bos had het toch al niet breed, omdat edelherten de bast afknagen als er geen ander voedsel meer te vinden is. Natuur of niet, als het Staatsbosbeheer ernst is met de overloopfunctie van de randbossen, dan wordt het hoog tijd voor nieuwe aanplant.