WATERGEEST

dagboek van een early vutter


Een reactie plaatsen

Een nevelige najaarswandeling in het Wendelbos.

Op 26 november deden we een ons nog niet bekende wandeling in een bekend gebied, het Waterloopbos. Daar hadden we al vaker gewandeld, maar voor Rita is het nadeel dat er altijd veel te fotograferen valt. Vandaar dat we deze keer voor het aanpalende Wendelbos hadden gekozen, mede om Rita’s nieuwe wandelschoenen in te lopen. De wandeling begint gewoon in het Waterloopbos, waar Natuurmonumenten nu zichtbaar bezig is om de oude waterloopkundige modellen schoon te maken. Tot nu toe was alles overgroeid geweest, deels zelfs helemaal dichtgegroeid. Nu is het waterpeil op een aantal punten verlaagd en zijn de lagen modder, bladeren en waterplanten weggehaald. Jammer genoeg verdwijnt daardoor ook de prachtige sfeer van teloorgang. Maar vanuit geschiedkundig oogpunt zal het dan wel weer interessant zijn.
De Wendelboswandeling is niet lang, iets van 7 kilometer. Maar het is wel gevarieerd bos, deels jong ook, iets heel anders dan de Veluwe met zijn oude woudreuzen. Het eerste deel gaat door het oude Waterloopbos, daarna komt nieuwe aanplant die aan landbouwgrond grenst. Een gedeelte loopt langs een vaart, waar dankzij de mist een mystieke sfeer hing. Daarna weer een pad dat tussen de bomen slingert. Natuurmonumenten heeft erg zijn best gedaan om het uiterste uit de wandeling te halen. Soms heb je het gevoel in een kringetje te lopen. Maar op zo´n klein stukje grond kan het moeilijk anders. En als je rustig wilt wandelen maakt het niet zo veel uit wat het parcours is. Zolang het maar rustig is.

Advertenties


1 reactie

Tijd en storm slaan toe op Schokland

Zaterdag beloofde mistig maar droog te zijn. Het leek ons leuk om in die omstandigheden op het voormalige eiland Schokland te gaan wandelen. Het basis rondje is zo’n 10 km. en dat is een afstand waar mijn onderstel nog net raad mee weet. Afslaand via een nieuw zijpad naar de gesteentetuin, waar men de Noordoostpolderse zwerfkeien heeft opgeslagen die in 1943 het ploegen verhinderden, zagen wij dat de afgelopen storm er flink ingehakt had. Talloze bomen lagen om, en die aanslag op het bosje kwam dan nog bovenop de omzaagaktiviteiten in het kader van bosvernieuwing. Kortom, lokale belanghebbenden zitten voorlopig niet zonder brandhout.
In het bezoekerscentrum troffen wij dus terecht een verwarmende houtkachel en twee medewerkers, waarvan er een ons kennisniveau wist op te krikken. Zo leerden we dat het eiland constant aan het verzakken was, omdat de onderliggende veenlagen uitdroogden door te lage waterstand. Daarom is men nu al een aantal jaren bezig met het vernatten van de direkte omgeving van het eiland. De 71-jarige verteller droomde er al stilletjes van dat hij het nog mee zou maken dat er weer overal water rondom Schokland zou zijn. Maar zo hard gaat het nou ook weer niet met de opwarming van de aarde. Gevolg van de inklinking van het veen is wel dat bomen die aan de voormalige oevers zijn geplant, nu vaak met de wortels een eindje boven de grond uitsteken.
We vervolgden onze reis naar de haven van Oud Emmeloord aan de noordkaap. Daar was al het eerste bordje verboden toegang verrezen, alsmede een kunstwerk, om het eiland op te stoten in de vaart der volkeren. Het is ons een raadsel waarom dat nodig is, want Schokland staat al naast de Taj Mahal op de werelderfgoedlijst (reken zelf de scrabblepunten maar uit). Na een boterhammoment in het havengebouwtje, gingen wij weer terug in zuidelijke richting. Het museumdorpje Middelstreek lieten we links liggen, om vervolgens even stil te staan bij de waterput op de Zuidert (een terpje). Ook daar waren sporen van de storm zichtbaar, het oud-Zuidertse schuilhuisje was scheef geduwd door de wind. Bij de zuidpunt, Oud Ens geheten, zagen we dat de klimtoren spoorloos was verdwenen. Maar die is vast niet omgewaaid, want er was ook niets meer van het onderstel te zien. Al met al een geslaagd voorbeeld van een dagje “de paden op”.