WATERGEEST

dagboek van een early vutter


1 reactie

Van Hon naar Blinkert – Ameland op haar mooist

Wij hebben echt geen smoes nodig om naar Ameland te gaan. Elk jaar proberen we er een weekje te bivakkeren. Het is vrijwel de enige sleur die nooit verveelt. Het tweede bezoek dit jaar viel eind september in een weekje met goddelijk weer. De jas kon meestentijds thuisblijven en dat hebben we toch wel anders meegemaakt. Al vroeg in ons weekje maakten we de wandeling langs natuurgebied Het Oerd aan de zeezijde. Het is een prachtig strand met heel veel groene duintjes (nieuwe duinen). Dat beviel ons uitstekend en toen het weer maar bleef verlokken, besloten we een tweede wandeling te maken. Maar deze keer wilden we proberen helemaal naar de punt van de zandhaak op de Hon te lopen.
Hoe steekt het in elkaar? Aan de oostkant wordt het eiland steeds smaller. Waar het fietspad ophoudt, begint het duinengebied Het Oerd, dat tussen de Noordzee en de Waddenzee in ligt. Als ook de duinen uiteindelijk helemaal ophouden, kom je op De Hon, een enorme, kale strandvlakte met vrij uitzicht op Schiermonnikoog. In de loop der jaren is deze vlakte gegroeid en richting Waddenzee is er een zandreep ontstaan die De Zandhaak wordt genoemd. Het gevolg is dat de droogvallende plaat langs het Oerd ook steeds groter wordt. Deze plaat wilden wij graag eens wandelen, maar dan wel aan de voet van de duintjes van het Oerd, want anders wordt het al snel wadlopen en daar hadden we geen schoeisel voor meegenomen.
Normaal gesproken is die wandeling niet verantwoord. Bij hoog water verblijven er massa’s rustende vogels die je niet wilt verstoren. En bij laag water wordt er dichtbij druk gefoerageerd. Maar dit jaar hadden we geluk, het was extreem laag water, zo laag dat de veerboten soms niet konden varen. Toen we op de uiterste punt van de zandhaak aankwamen, zagen we in de verste verte geen enkele vogel. We besloten het erop te wagen. En inderdaad, tijdens de hele wandeling richting het hoge duin De Blinkert, de westelijke grens van Het Oerd, hebben we geen vogel gehinderd. Ook een groot voordeel van het lage tij was dat we vrij makkelijk langs de uitlopers van de slenken konden komen. Bij een wandeling lang geleden moesten we nog waden, terwijl het toen ook laag water was.
Het werd een van de allermooiste wandelingen die we ooit op Ameland hebben gemaakt. De rust en de ruimte waren overweldigend. We kwamen slechts één persoon tegen, volgens mij was zij een plaatselijke fotograaf. Ze zag en sprak er in elk geval niet toeristisch uit en ze had een bulk van een camera. In de verte zagen we boven de Waddenzee prachtige zwermen van vogels. Een vriendelijke wind fluisterde voortdurend om ons hoofd. In de verte klonk het geruis van de zee. Het zou niet erg geweest zijn om daar afscheid te nemen van het leven. Of ben ik nu te veel beïnvloed door Soylent Green? Maar dat is weer een heel ander onderwerp. Ameland waddendiamant is niet gelogen. Al zijn Schiermonnikoog en Terschelling ook niet te versmaden.

Advertenties


1 reactie

Ameland in panorama’s | 3: binnen de duinen

Let op: klik op de kleine afbeelding om een grote foto te zien.

Aan de binnenkant van de duinen is natuurlijk ook van alles te zien, maar deze keer heb ik alleen foto’s van duinen en een paar bekende plekjes. Het bekendste duin van Ameland is de Oerder Blinkert, een duin van 24 meter hoog. Vanaf dit duin kun je alle kanten op een heel eind weg kijken. Aan de oostkant kun je het einde van de duinenrij goed zien en bij helder weer zelfs de vuurtoren van Schiermonnikoog. Aan de zuidkant overzie je de Waddenzee en de Friese kust, die helemaal niet zo ver weg is. Je kunt bijna de veerdam van Holwerd met het blote oog zien liggen. Kijk je naar het westen dan zie je minstens de veerdam bij Nes nog. Aan de noordkant ligt vanzelfsprekend de Noordzee met duidelijk zichtbaar het boorplatform voor gaswinning. In de duinen ligt een oudere winput die nog steeds operationeel is, maar dankzij de opmars van de natuur is dit landplatform nauwelijks meer zichtbaar.
Helemaal aan de andere kant van het eiland, op de westpunt, staat de beroemde rood-witte vuurtoren van gietstaal. Mijn camera bleek ook in verticale richting panorama’s te kunnen maken, wat een echt groothoekeffect geeft. Vlakbij, richting de plaats Hollum, ligt het pannenkoekhuis Onder De Vuurtoren. Wij gingen hier elke vakantie minstens één keer met onze zoon pannenkoeken eten. In die tijd was er een overweldigend aanbod van soorten pannekoeken, meer dan 300 geloof ik. Ik at daar dan wel eens combinaties als artisjokken, uien, aardappeltjes, champignons en broccoli op een pannenkoek. Zwaar, maar erg lekker. In het kader van de rationalisatie die de oprukkende markt met zich meebrengt, is het aantal soorten gereduceerd tot een dertigtal die je in elk willekeurig pannenkoekenrestaurant kunt bestellen. Nog wel lekker gelukkig en daar gaat het bij kinderen voornamelijk om. Bij het maken van de panoramafoto kwam net de bus voorbij, wat een exotisch effect geeft. Tijdens het voorbijrijden heb ik de scansnelheid veranderd, vandaar misschien dat er twee bussen te zien zijn. Het is echter een-en-dezelfde bus.
In Ballum heb ik nog een foto van het beroemde hotel Nobel gemaakt. Lang geleden was dat een gezellig allemanshotelletje waar je op een klein terrasje of binnen iets kon versnaperen. Nobel was met name beroemd vanwege het zogenaamde nobeltje, een soort rumpunch die ook in handige meeneemflessen werd verkocht. De laatste jaren is Nobel meer-en-meer een pleisterplaats geworden voor kapsonesvolk met beter betaalde eisen, waartoe het gezellige zitje buiten werd opgeleukt tot een buitenlounge met een onprettige prijskaart. De lunch was echter kwalitatief dik en in orde. Het enige minpuntje op het loungeterras was het uitzicht op Europa’s poenigste patserbakken met hun onvermijdelijke sjoemelsoftware.


1 reactie

Ameland in panorama’s | 2: het strand

Let op: klik op een kleine afbeelding om een grote foto te zien.

De zee, met aan de Noordzeekant de prachtige stranden, speelt vanzelf een heel belangrijke rol op Ameland. Hoewel de stranden de laatste jaren steeds smaller zijn geworden, is de term weidsheid toch nog steeds van toepassing. Er is overigens een plek op Ameland waar het strand sinds 1990 steeds breder is geworden: de Balg. Dat is een grote zandvlakte met een lagune, die ontstaan is doordat een zandhaak aan de noorwestpunt zich in oostelijke richting begon te verplaatsen. Ergens rond 1993 maakte deze haak weer contact met het strand ter hoogte van Ballum. Het zo ontstane binnenmeer werd als gevaarlijk voor mensen gezien, mede vanwege mogelijk drijfzand, waardoor Ballum in één klap van zijn badstrand werd beroofd. Deze situatie duurt voort tot vandaag de dag. Rijkswaterstaat schat de totale cyclus van opbouw en afbraak van de Balg op 2 generaties, zo’n 40 tot 50 jaar. Dat betekent dat de Ballumers tot pakweg 2035 moeten wachten voor zij hun strandtoerisme weer kunnen binnenhalen. Geen nood overigens, want voor de natuurliefhebber is de Balg iets speciaals en er staat evengoed een leuke strandtent met prima versnapperingen. Op de westkant van de Balg vindt nieuwe duinvorming plaats, de zogenaamde groene duintjes. Een paar jaar geen zware stormen en het kan zomaar beklijven.
Het echte badstrand vind je vooral bij Nes en Buren. Dit winterseizoen is men volop bezig met het ophogen van het badstrand aldaar, maar ik vermoed dat er in deze periode toch weinig zwemvertier te bespeuren valt. Ook hier staan twee populaire strandtenten. Die van Nes heet “De Buren Van Nes” wat mogelijk op het echte eilandse gevoel voor humor zou kunnen duiden. Het bijzondere van deze tent is de webcam die richting het westen over strand en zee uitkijkt. Niet zo lang meer overigens want in november begint men met de bouw van een nieuwe tent, waarschijnlijk om het geheel stormvaster te maken.
Aan de oostkant van Ameland ligt een ruig natuurgebied, bestaande uit het Oerd met duinen en natte valleien, en de Hon, een aangroeiende zandvlakte met lagere duinen en nieuwe duinvorming. De zee breekt op dit stuk af en toe door richting het wad, maar de overheersende westenwind wist de sporen daarvan vrij snel weer uit. Als je nog goed op goede voet staat, is een wandeling vanaf de laatste strandovergang naar de Hon een belevenis. Zo’n tocht kun je overigens ook op Terschelling en Schiermonnikoog maken. Op Vlieland niet, daar moet je juist in westelijke richting lopen. Je ziet geen kip daar met uitzondering van een dagelijkse lading mensen die door de strandexpres wordt rondgereden. Lang duurt het nooit en daarna heb je het rijk weer alleen. Kort en goed, een en al weidsheid die zich prima in panorama’s laat vastleggen. Klik op de foto’s voor een vergroting.


Een reactie plaatsen

Ameland in panorama’s | 1: de overtocht

Let op: klik op een kleine foto om een grote foto te zien.

Tijdens ons laatste bezoek aan Ameland herinnerde ik mij tijdig dat er een panoramafunctie op mijn nieuwe camera zit. Omdat ik Ameland al vanuit iedere mogelijke hoek heb gefotografeerd in modern klassiek 3:4 formaat besloot ik mij nu eens geheel op het panoramaformaat te storten. Dit ondanks het feit dat de panoramafunctie op de Panasonic FZ200 verre van perfect is. Zo lukt een panorama bij laag contrast niet en zitten er vaak verticale strepen in het beeld. Ik vermoed dat dit laatste te maken heeft met het tempo waarin je de camera rondzwiert. Moet ik nog eens uitgebreid testen. Feit is dat de meeste andere merken camera’s en smartphones op dit punt veel beter presteren. Soms hield de camera voor het einde van de zwaai op. De opnamen die toch goed waren zijn daardoor veel meer breedbeeld dan panorama. Maar evengoed mooi, want bij de weidse wadden horen weidse foto’s. De foto’s zijn allemaal gereduceerd tot een breedte van 1920 pixels. Klik op een foto om de grote versie te zien.
Een reis naar Ameland begint natuurlijk met de overtocht met een veerboot, die Sier of Oerd heet. De regelmatige dekken met veel parallelle lijnen lenen zich uitstekend voor een panorama vanwege de typische vervorming die optreedt. In een landschap zonder dichtbijgelegen objecten is het vervormingseffect veel kleiner. Dat blijkt bijvoorbeeld al uit de foto waarbij je tussen de pijpen door zusterschip de Sier aan ziet komen. Overigens is het verbazend om te zien dat zo weinig mensen aan dek zijn bij zulk fraai weer. Velen blijven zelfs in hun auto zitten. Hoe blasé kun je zijn? Verdienen zulke mensen het geschenk van de wadden wel? Zelf hebben we deze overtocht al minstens twintig keer gemaakt, maar uitkijken over de waddenzee blijft een feest.
Vanuit historisch oogpunt zijn de opnamen van de veerdam op Ameland interessant. Binnenkort start men namelijk met een omvangrijke opknapbeurt, waarbij de pier en de veerdam opgehoogd zullen worden. De kop van de veerdam toont nu al de nodige verzakkingen. En de meerpalen zien er ook bepaald niet meer als nieuw uit. Bij springtij en harde wind staat de boel soms onder water en slaan er golven over de veerdam heen. De veerdam is dan gesloten voor alle verkeer en de veerdienst ligt stil. Eind 2016 moet dat allemaal verleden tijd zijn.


2 reacties

Ameland was deze keer heel anders

“Het wad is nooit hetzelfde” zeggen ingewijden vaak. Een open deur natuurlijk, want het is eb of het is vloed, het regent of het schijnt, het is guur of het is lekker. Maar het blijft toch heel erg water, modder en zand. Geen kwaad woord daarover, want ik vind het mieters. Maar wat ik wil zeggen is dat Ameland toch elk jaar herkenbaar hetzelfde is, met hooguit weer wat meer accommodatie ten behoeve van de altijd maar vrijer wordende markt (tot heel het eiland vol zit, dan ben ik weg). Hetzelfde eiland biedt kort gezegd een wisselende aanblik. Maar zo wisselend als dit jaar zagen we het nooit.
We gingen van 14 tot 21 maart. En meteen werden we al geconfronteerd met een bericht dat de veerboot vertraging had opgelopen door extreem laag water. Nou ja zeg, in 22 jaar niet meegemaakt. En nog wel extreem ook. Toen we later een tocht naar Oerd en Hon maakten, de natuurgebieden op het oostelijk deel van het eiland, zagen we pas wat er aan de hand was. Er woei al dagen een ferme oostelijke wind, waardoor de Waddenzee niet goed meer volliep vanuit het westen. We konden deze keer helemaal de haak van de Hon aflopen, de zandrug die vanaf het Noordzeestrand de Waddenzee insteekt. En zelfs daar voorbij, want de platen aan de Waddenzee kant stonden al een tijd erg droog. Dat bleek bijvoorbeeld uit de verste kreek in het duingebied. Die stond nu vrijwel droog terwijl er anders in elk jaargetijde goed water in stond. De uitgestrektheid van dit deel van het eiland kwam nog meer tot zijn recht dan normaal: een kilometers grote zandvlakte. En geen kip te zien. Een keer zagen we types in een auto. Je mag namelijk in het winterseizoen met je auto het strand op; een tegemoetkoming aan het populistische janhagel waarschijnlijk (we hebben een fourwheeldrive en nou zullen we fourwheeldriven ook, daar doen die linkse natuurbeschermers mooi niks tegen). In het warme seizoen kun je hier wel tot twintig types tegenkomen, dan is het ineens niet zo rustig meer.
De weidsheid inspireerde me tot talloze foto’s die samen een panorama moesten vormen, want de in-camera panoramafunctie werkt niet door het gebrek aan contrast. Maar uit de hand is de kans op succes beperkt zoals het 180 graden panorama vanaf het Pinkegat (tussen Ameland en Schiermonnikoog) laat zien. Toch geeft het een indruk van weidsigheid en dat is mooi. Uitleg van de foto’s zie je zoals altijd door er met de cursor op te gaan staan. Door te klikken krijg je een grotere foto te zien.