WATERGEEST

dagboek van een early vutter


1 reactie

Hunne paardheden, de Konik en de Konikin, in de Oostvaardersplassen

Gisteren zouden we langs de IJssel gaan fietsen.
Maar na een aanrijding met een verwarde ree lag de auto met fietsdragermogelijkheid nog in de lappenmand. De vervangende auto kon ons wel naar de oostkant van de Oostvaardersplassen brengen, waar we nog niet in de zomer waren geweest. Het weer zette zijn beste beentje in om het kleurenpalet met prachtige wolkenluchten en schitterend licht te omlijsten. Al snel kwamen we Konikpaarden tegen die dicht tegen het pad aan stonden en lagen. We besloten om te lopen om de beesten niet te storen. Had niet gehoeven want na ons liepen anderen er langs zonder dat ze zelfs maar met hun staarten zwaaiden. Kennelijk zijn de oorspronkelijk halfwilde Koniks hier al halftam geworden. Toch vind ik dat je altijd voorzichtig moet zijn. Op de plek waar we net nog gelopen hadden stonden ineens twee hengsten te stoeien. Je zou er maar tussen staan. Bovendien was er nog een erg jong veulen waarvan de moeder misschien toch wat sneller in de verdedigingsmodus schiet. Behalve de paarden hebben we weinig van de beestenboel gezien.
De wandeling blijft mooi. Toen we er voor het eerst kwamen, zo rond 2000, was dit deel van het gebied nog een echt broekbos van wilgen en elzen. Doordat de dieren in strenge winters boombast moesten eten, stond het stuk bij de uitkijkhut na een aantal jaren vol met dode bomen. Tijdens stormen zijn die grotendeels omgeblazen en de rest rot gewoon weg.Struiken en rietland zullen overblijven. Jammer, want ik vond het wel iets sinisters hebben met al die dode bomen. Tegenwoordig is de wandeling vergroot. Je kunt onder het spoor door naar het overloopgebied, waar nu het hele jaar paarden zitten volgens mij. Maar eerlijk gezegd heb ik ze niet gezien. Al met al blijven de Oostvaardersplassen een schitterend natuurgebied. Ik hoop dat er nooit meer zo’n rund als Henk Bleker aan de macht komt, die het gebied in een ponypark wil veranderen met kavels voor rijke patsers. Laat dit gebied nu eens van ons allemaal blijven.

Advertenties


1 reactie

25 juli storm velt flink wat bomen aan de Groene Meridiaan in Almere

Op 26 juli deden we een rondje fietsen, waarbij we over de Groene Meridiaan reden. Dat is een kaarsrechte sloot met belendende paden die van de Lage Vaart naar het IJsselmeer loopt. Toen bleek ons dat de kern van de storm ook Almere Buiten had aangedaan. In onze wijk waren al een paar bomen geknakt. Maar op het fietspad langs de Meridiaan werd het pas echt serieus, de ene wegversperring na de andere. De gemeente had nog niet veel meer kunnen doen dan met linten aangeven dat het pad onbegaanbaar was. Gelukkig bleek het mee te vallen. Je kon altijd wel om de ravage heenlopen en soms zelfs rijden. Het grappige was dat alle ratelpopulieren (of zijn het grauwe abelen?) eerder van een antiknaagkraag zijn voorzien, omdat de bever actief is in het gebied. Tegen storm blijkt geen kraag gewassen.
Het randbos langs de Oostvaardersplassen, dat bedoeld is om ’s winters onderdak en voedsel te bieden aan paarden en herten, leek aanvankelijk weinig schade te hebben opgelopen, maar enige pedaalslagen verder kantelde het beeld, en wel in dezelfde richting als de stammen. De foto laat zien dat er aardig wat bomen zijn omgegaan. En dit stukje bos had het toch al niet breed, omdat edelherten de bast afknagen als er geen ander voedsel meer te vinden is. Natuur of niet, als het Staatsbosbeheer ernst is met de overloopfunctie van de randbossen, dan wordt het hoog tijd voor nieuwe aanplant.


Een reactie plaatsen

Een bijna leeg panorama van de Oostvaardersplassen

Afgelopen zondag fietsten we weer eens langs de Almeerse kant van de Oostvaardersplassen. Geen hert, paard of rund, respectievelijk Edel, Konik of Heck, te zien. Slechts eenmaal ooit waanden wij ons op safari, toen de runderen met dreigende horens aan de overzijde van het afgebeelde water stonden. Dus kom nou niet aan met verhalen dat het gebied overbevolkt is, want je ziet geen ene moer. Alleen “1 Vandaag” ziet kans om massa’s stervende dieren te tonen, door hetzelfde beest vanuit 18 verschillende standpunten te filmen, alvorens hem in het water te gooien.
Op een van de uitkijkheuvels starend in de leegte viel mij op dat het best een mooi panorama was. En omdat ik nog nooit een panorama had gemaakt, besloot ik dat nu eens te proberen. Ik schoot uit de hand zes overlappende opnamen in 28mm groothoek om een overzicht van ongeveer 160 graden te krijgen. Photomerge deed vervolgens heel netjes de rest, inclusief het balanceren van de belichting. Ik vind het resultaat eigenlijk wel geinig. Misschien ga ik er toch eens wat meer mee doen.


Een reactie plaatsen

Zonder camera zie je veel meer

Gisteren gingen we naar een stukje van het Kottersbos, waar de winteroverloop voor de Oostvaardersplassen is gerealiseerd. Omdat er in het Kottersbos eigenlijk nooit iets te zien valt, had ik besloten geen camera mee te nemen. Het resultaat was verbluffend. Al vrij snel zagen we vlakbij een ree lopen, die niet erg paniekerig deed. Ik had het beest rustig kunnen fotograferen. Een poosje later liepen we op vijftien meter afstand langs een buizerd die een prooi zat te verorberen en rustig bleef zitten. Ik zou de tijd gehad hebben om de iso-waarde op te peppen en een foto van hem te maken. Nog weer wat later bleek een rare horizontale boomstronk langs de Lage Vaart een ree die aan de waterkant stond. Natuurlijk plenty tijd om een goede foto te maken. Dit alles deed me denken aan de frustrerende fietstocht door de Romney Marches in Zuid-Engeland, toen ik mijn camera vergeten was en ik de meest idyllische polderlandschapjes tegenkwam. Het is maar net wat je wilt: kiekjes maken of iets moois zien. Er lijkt geen tussenweg.