WATERGEEST

dagboek van een early vutter


2 reacties

Een enigszins natte week in South Hams, Devon, Engeland

Onze laatste zomervakantie is alweer verbleekt in het geheugen, maar gelukkig is het eerste fotoalbum nu ook digi-gereed, zodat alles wat opnieuw voor onze geest staat openbaar is. Afgelopen zomer waren we in Devon in Zuid-West Engeland. Ons eerste huisje heette The Old Stables en lag in een sub-gehucht vlakbij het plaatsje Diptford. Dat rurale zuiden van Devon heet South Hams. Op een of andere manier hebben we dat geweten. Bijna alle wegen daar zijn precies één auto breed, met sporadisch passeerplekken die volgens ons geen twee auto’s breed zijn, maar op mirakuleuze wijze hebben we geen werk voor de uitdeukerij mee teruggebracht. Helaas hebben we ons niet ten volle in het gebied kunnen onderdompelen, omdat er twee dagen met klassiek Engels weer voorbij kwamen. Maar de eerste week moesten we toch een beetje uitrusten van de reis (op vrijdag gaat kennelijk iedereen in Zuid-Engeland naar Devon en Cornwall, en dan niet met de trein) en de banken in The Old Stables nodigden gewoon uit tot lekker lui lezen, wat we dan ook vol overgave gedaan hebben.
Niet heel ver van ons huisje lag een interessant landgoed, Dartington Hall, waar je leuk zou moeten kunnen wandelen. Een ander object van verlangen was de South Devon Railway van Buckfastleigh naar Totnes. In Staverton bleek een leuk tussenstation te liggen vanwaar je de wandeling zou kunnen starten. Maar goed dat we dat gedaan hebben want anders was een van de twee er misschien bij ingeschoten door de regendagen. Wandelend langs de rivier de Dart zagen we twee keer een stoomtrein voorbij komen wat danig aan de feestvreugde bijdroeg op de verder toch al aangename dag.
De enige kustwandeling die we konden maken was die bij Noss Mayo, een gouden greep, want het leverde ons een plaatsvervangende impressie van de zuidkust op. Het lieflijke dorpje, waar zonder meer een detective gefilmd zou kunnen worden, ligt aan de monding van de minder bekende rivier de Yealm. Niettemin hadden we sterk de indruk dat alle zeilbootjes van al die mensen die ons onderweg opgehouden hadden met hun files precies daar lagen. Het waren er in elk geval heel veel. Wel begrijpelijk want we kunnen ons de charmes voorstellen van het niet hebben van een zeilbootje aldaar.
Onze laatste grote tocht begon in Dittesham aan de river de Dart bij een veerpontje dat ons naar Greenway aan de overzijde bracht. Daar lag Greenway House, waar Agatha Christie heeft gewoond. Naar ons idee woonde zij vooral in haar boeken dus dat huis hebben we links laten liggen. Na een flinke tippel hoorden we in de buurt van Kingswear het geruststellende geluid van een stoomlocomotief. Het was die van de Paignton and Dartmouth Steam Railway wat volgens mij het grootste stoomtraject van heel het nog-verenigd koninkrijk is. Het eindstation heet Kingswear for Dartmouth. Je kon vroeger daar met de stoomboot van dezelfde maatschappij oversteken. Nu zijn er diverse pontjes. Na Dartmouth was het nog flink voortstappen, maar de dag was zeker een hoogtepunt.
Heb je ook zin in een vakantiehuisje in Zuid-West Engeland? We kunnen verhuursite Helpful Holidays van harte aanbevelen. Correcte informatie en behulpzaam. En soms ook betaalbaar.
Hier is de link naar het fotoalbum devon 2017 week 1. Je kunt de fotoalbums ook in het menu rechts vinden.

Advertenties


1 reactie

Vierde album vakantie 2015 gereed: fietsen langs het kanaal van Nantes naar Brest

Fietsen langs oude kanalen is echt een hobby van ons geworden. Het is lekker vlak en met warm weer lommerrijk en verkoelend. Er is altijd wat te zien, meestal bootjes. Maar in dit geval niet, want het traject dat wij gefietst hebben, was vrijwel geheel onbevaarbaar, doordat de sluizen buiten gebruik waren of zelfs gedeeltelijk ontmanteld, of doordat het kanaal was dichtgeslibd. Toch lagen er soms boten tussen stukken die niet bevaarbaar waren, vermoedelijk vakantieverblijven of gewoon vergeten. In 1923 werd het kanaal afgesloten door de aanleg van de stuwdam voor het meer van Guerledan.
Officieel is het kanaal tussen het meer van Guerledan en Brest bevaarbaar, maar bij één sluis ontbrak zichtbaar al lange tijd een deur, dus dat is verouderde informatie. Van het meer richting Nantes is de situatie tot aan Rohan ronduit beroerd. Dichtgeslibde stukken tot aan Pontivy, compleet drooggevallen trajecten na Pontivy, en overal ontbrekende of defecte sluisdeuren. Verder dan Rohan zijn we niet gefietst, maar daar lag een groot, modern schip aan de kade, dus waarschijnlijk is de rest wel in orde. Zo’n kanaal in verval is wel heel schilderachtig. Dit jaar hopen we er weer een te bezoeken.
Klik hier voor het fotoalbum of kijk bij Fotoalbums in het menu.


Een reactie plaatsen

Derde fotoalbum van 2015 gereed: Gite Le Rose bij Lac de Guerledan

Het duurt even misschien, maar dan heb je ook wat. Namelijk een fotoalbum van de vorige zomervakantie. Het is het eerste album van ons tweewekelijks verblijf aan de noordkant van het Lac de Guerledan. Dat meer vormt de grens tussen twee provincies, namelijk Cotes-d’Armor in het noorden en Morbihan in het zuiden. Het gebied is vrij toeristisch, maar ons huisje lag aan een stil weggetje, dat nog stiller was omdat het in verband met de verwachte drukte voor het drooggevallen meer in beide richting afgesloten was. Het huisje was tweepersoons, met een etra slaapbank zodat er vier mensen kunnen verblijven. Zou ik overigens niemand aanraden. De ramen zaten alleen maar aan de zuidkant wat geen probleem was omdat er aan de noordkant niets was te zien. Vanaf onze ruime veranda keken we vrij uit over de landerijen van de eigenaar. In het grasland liep het Friese paard met artritis dat we Nelly gedoopt hebben. Het beest werd altijd vergezeld door een kraai die we Karel gedoopt hebben. Qua veranda en uitzicht was dit een van de leukste huisjes ooit. En erbij kregen we de verhalen van eigenaar Steve Francis die musicus was. Hij trad nog af en toe op in clubs en op festivals in de buurt.
Klik hier voor het album of kijk bij Fotoalbums in het menu.


Een reactie plaatsen

2e Fotoalbum Cantal met o.a. La Transhumance (wandelen met schapen)

Het tweede album van onze 2013 vakantie in de Cantal is voornamelijk gewijd aan de pastorale wandelingen. Omdat het bergachtig gebied is, gaan wandelpaden erg op en neer. Maar je wordt beloond met de prachtigste paden die door weinig bezochte gebieden slingeren. Wie van rust houdt en niet zo nodig meutes sjokkende medemensen om zich heen hoeft, zit hier op rozen. Op een van de wandelingen zagen we eekhoorntjes die zich redelijk goed lieten fotograferen. Niet van dat zenuwachtige heen-en-weer geren, maar gewoon een stukje werkoverleg. “Hoe bedoel je, waar zijn de beukenootjes? Die zou jij toch meenemen.” Dat soort dingen.
Na zo’n wandeling op ons zonnige terras gezeten hoorden we gefluit, geklets en geblaat. Het deed ons denken aan schapen hoeden, maar dan met meer hoeders dan schapen. Beneden in het dal liep een hele troep schapen over een paadje. Daarachter een paar herders met hondjes (vandaar dat gefluit). En daar weer achter een menigte mensen die met verhitte koppen probeerde het moordende marstempo bij te houden. Het paadje leidde naar het punt waar de toegangsweg naar ons huisje aftakte van de hoofdweg (wat trouwens de Route des Crêtes was, voor degenen die dat iets zegt). Daar waren we precies op tijd om de schapen een weitje ingedreven te zien worden. Eromheen stonden luidkeels fotograferende toeristen, die een beetje gebelgd leken dat ik foto’s kon maken zonder het hele eind te hoeven meelopen. Een gesprekje met de hoofdhoeder leerde mij dat het hier om een goedbetaalde re-enactment ging van de traditionele trek van mens en dier naar de zomerweiden bovenop de heuvels (en terug natuurlijk): la transhumance. Zo leer je nog eens wat op je vakantie.
Klik hier om het album te bekijken of ga naar de pagina Fotoalbums (in het menu).


Een reactie plaatsen

Weerzien met de Baie des Trépassés in tweede album Bretagne

Zo’n vijftig jaar geleden ging ik met mijn ouders naar Bretagne. We reden dat in één dag met een volgeladen DAF 750. Gaar waren we toen we op de camping bij Mur-de-Bretagne aankwamen. Zelf heb ik er een hekel aan om grote afstanden te rijden tijdens mijn vakantie, maar mijn vader draaide zijn hand niet om voor ritje van 200 km. Zo gingen we dus op een dag naar de Pointe du Raz, het meest zuidwestelijke puntje van Bretagne. Dat is op zich een belevenis. Maar wat echt een verpletterende indruk op me maakte, was de Baie des Trépassés. Je rijdt van beide kanten met een bocht naar de baai toe en dan heb je ineens een schitterend uitzicht over een prachtige baai. Het was winderig en somber weer. En het hotel zag er vervallen en verlaten uit. En dat dan in de baai van de overledenen. Mijn puberale fantasie sloeg op hol en ik had het idee dat ik in een Hitchcock film zat of in een boek over Hercule Poirot of Maigret. Een heerlijke sfeer die altijd is blijven hangen. Tegenwoordig drijft Bretagne op het toerisme. Er staan nu twee flinke hotels die het volgens mij prima doen. Veel overledenen zullen er ook niet aanspoelen vandaag de dag. De naam schijnt trouwens verkeerd uit het Bretons vertaald te zien. Het zou eerder gaan om een punt waar de overleden druïden scheep gingen naar de andere wereld.
Wil je het fotoalbum over de westkant van Bretagne bekijken, klik dan op Fotoalbum vakantie 2015 Plovan deel 2 of ga naar de pagina Fotoalbums (zie het menu).