WATERGEEST

dagboek van een early vutter


1 reactie

Van Hon naar Blinkert – Ameland op haar mooist

Wij hebben echt geen smoes nodig om naar Ameland te gaan. Elk jaar proberen we er een weekje te bivakkeren. Het is vrijwel de enige sleur die nooit verveelt. Het tweede bezoek dit jaar viel eind september in een weekje met goddelijk weer. De jas kon meestentijds thuisblijven en dat hebben we toch wel anders meegemaakt. Al vroeg in ons weekje maakten we de wandeling langs natuurgebied Het Oerd aan de zeezijde. Het is een prachtig strand met heel veel groene duintjes (nieuwe duinen). Dat beviel ons uitstekend en toen het weer maar bleef verlokken, besloten we een tweede wandeling te maken. Maar deze keer wilden we proberen helemaal naar de punt van de zandhaak op de Hon te lopen.
Hoe steekt het in elkaar? Aan de oostkant wordt het eiland steeds smaller. Waar het fietspad ophoudt, begint het duinengebied Het Oerd, dat tussen de Noordzee en de Waddenzee in ligt. Als ook de duinen uiteindelijk helemaal ophouden, kom je op De Hon, een enorme, kale strandvlakte met vrij uitzicht op Schiermonnikoog. In de loop der jaren is deze vlakte gegroeid en richting Waddenzee is er een zandreep ontstaan die De Zandhaak wordt genoemd. Het gevolg is dat de droogvallende plaat langs het Oerd ook steeds groter wordt. Deze plaat wilden wij graag eens wandelen, maar dan wel aan de voet van de duintjes van het Oerd, want anders wordt het al snel wadlopen en daar hadden we geen schoeisel voor meegenomen.
Normaal gesproken is die wandeling niet verantwoord. Bij hoog water verblijven er massa’s rustende vogels die je niet wilt verstoren. En bij laag water wordt er dichtbij druk gefoerageerd. Maar dit jaar hadden we geluk, het was extreem laag water, zo laag dat de veerboten soms niet konden varen. Toen we op de uiterste punt van de zandhaak aankwamen, zagen we in de verste verte geen enkele vogel. We besloten het erop te wagen. En inderdaad, tijdens de hele wandeling richting het hoge duin De Blinkert, de westelijke grens van Het Oerd, hebben we geen vogel gehinderd. Ook een groot voordeel van het lage tij was dat we vrij makkelijk langs de uitlopers van de slenken konden komen. Bij een wandeling lang geleden moesten we nog waden, terwijl het toen ook laag water was.
Het werd een van de allermooiste wandelingen die we ooit op Ameland hebben gemaakt. De rust en de ruimte waren overweldigend. We kwamen slechts één persoon tegen, volgens mij was zij een plaatselijke fotograaf. Ze zag en sprak er in elk geval niet toeristisch uit en ze had een bulk van een camera. In de verte zagen we boven de Waddenzee prachtige zwermen van vogels. Een vriendelijke wind fluisterde voortdurend om ons hoofd. In de verte klonk het geruis van de zee. Het zou niet erg geweest zijn om daar afscheid te nemen van het leven. Of ben ik nu te veel beïnvloed door Soylent Green? Maar dat is weer een heel ander onderwerp. Ameland waddendiamant is niet gelogen. Al zijn Schiermonnikoog en Terschelling ook niet te versmaden.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Ameland in panorama’s | 1: de overtocht

Let op: klik op een kleine foto om een grote foto te zien.

Tijdens ons laatste bezoek aan Ameland herinnerde ik mij tijdig dat er een panoramafunctie op mijn nieuwe camera zit. Omdat ik Ameland al vanuit iedere mogelijke hoek heb gefotografeerd in modern klassiek 3:4 formaat besloot ik mij nu eens geheel op het panoramaformaat te storten. Dit ondanks het feit dat de panoramafunctie op de Panasonic FZ200 verre van perfect is. Zo lukt een panorama bij laag contrast niet en zitten er vaak verticale strepen in het beeld. Ik vermoed dat dit laatste te maken heeft met het tempo waarin je de camera rondzwiert. Moet ik nog eens uitgebreid testen. Feit is dat de meeste andere merken camera’s en smartphones op dit punt veel beter presteren. Soms hield de camera voor het einde van de zwaai op. De opnamen die toch goed waren zijn daardoor veel meer breedbeeld dan panorama. Maar evengoed mooi, want bij de weidse wadden horen weidse foto’s. De foto’s zijn allemaal gereduceerd tot een breedte van 1920 pixels. Klik op een foto om de grote versie te zien.
Een reis naar Ameland begint natuurlijk met de overtocht met een veerboot, die Sier of Oerd heet. De regelmatige dekken met veel parallelle lijnen lenen zich uitstekend voor een panorama vanwege de typische vervorming die optreedt. In een landschap zonder dichtbijgelegen objecten is het vervormingseffect veel kleiner. Dat blijkt bijvoorbeeld al uit de foto waarbij je tussen de pijpen door zusterschip de Sier aan ziet komen. Overigens is het verbazend om te zien dat zo weinig mensen aan dek zijn bij zulk fraai weer. Velen blijven zelfs in hun auto zitten. Hoe blasé kun je zijn? Verdienen zulke mensen het geschenk van de wadden wel? Zelf hebben we deze overtocht al minstens twintig keer gemaakt, maar uitkijken over de waddenzee blijft een feest.
Vanuit historisch oogpunt zijn de opnamen van de veerdam op Ameland interessant. Binnenkort start men namelijk met een omvangrijke opknapbeurt, waarbij de pier en de veerdam opgehoogd zullen worden. De kop van de veerdam toont nu al de nodige verzakkingen. En de meerpalen zien er ook bepaald niet meer als nieuw uit. Bij springtij en harde wind staat de boel soms onder water en slaan er golven over de veerdam heen. De veerdam is dan gesloten voor alle verkeer en de veerdienst ligt stil. Eind 2016 moet dat allemaal verleden tijd zijn.


Een reactie plaatsen

Het eeuwig bewegende zand van Ameland

Dankzij de webcam van strandtent De Buren Van Nes wisten we al dat het water heel hoog was gekomen tijdens de grote januaristorm. Tijdens ons bezoek deze maand konden we met eigen ogen zien dat er heel wat was weggeslagen. Kijk maar eens naar de foto van strandtent Het Strandhuys in Buren. De trap die op het strand hoort uit te komen, hangt er nu bijna twee meter boven. Dat is een flink pak zand alles bij elkaar.
Toen we later van daar af naar de vuurtoren wandelden, zagen we dat er bij de westpunt, tussen paal 2 en 3, ook flink wat van het duin was weggeslagen. Het begroeide gebied dat normaal achter de duinen ligt, grensde nu op sommige plekken aan het strand. Volgens Rijkswaterstaat is dat allemaal niet zo erg omdat er in het stormvrije seizoen weer veel zand wordt vastgelegd. Op het strand tussen paal 3 en de balg (tot paal 7) vindt tegenwoordig veel duinvorming plaats, de zogenaamde groene duintjes. De storm heeft daar ook flink huisgehouden, maar de jonge duintjes waren nu alweer aan het groeien. Als er dit seizoen geen grote stormen uit het noorden meer komen, dan zal het inderdaad wel los lopen. En mocht het allemaal bedreigend worden dan gaan ze natuurlijk meteen zand opspuiten. Zo zal het badstrand na het zomerseizoen opgespoten worden, waardoor de trap van het Strandhuys weer gewoon op het strand zal uitkomen.


Een reactie plaatsen

Palen op het wad, een oude les in fotografie

Ooit, op een blauwe maandag, was ik lid van een fotoclub, fotoclub Heiloo als ik mij niet vergis. Ik zat in de vijfde klas en toen ik met de amanuensis over fotografie sprak, kreeg ik het adres van de club. wadpalenOp zich was het een leuke club, maar ik bracht de gemiddelde leeftijd niet echt omlaag. Het was een gemengd gezelschap, meest goedbedoelende amateurs en een enkele extreem gevorderde (ik herinner me de naam Gerard Bijwaard, maar ik weet niet of dat klopt). Over het algemeen was het getoonde werk veel beter dan het mijne. De frustratie daarover was zo groot dat ik na een half jaar weer gestopt ben. Toch heb ik er wel het een en ander geleerd. Een les die ik echt nooit vergeten ben, is die van de voorgrondvulling bij landschappen en overzichten. wadpalenAls je een vlakte fotografeert en er is op de voorgrond niets te zien, dan mis je diepte. Je ogen gaan dwalen, waardoor de afbeelding aan zeggingskracht verliest. Het is een van de bekendste lessen uit de fotografie. En reken maar dat het werkt.
Op schiermonnikoog wilde ik een foto van het uitgestrekte wad maken. Ik zocht iets op de voorgrond; het werden in onbruik geraakt meerpalen. Kijk zelf maar eens hoeveel diepte je krijgt als je nog eens palen voor de palen fotografeert.


Een reactie plaatsen

Ten langen leste het Bouwe Hoekstrapad

We zijn niet heel vaak op Schiermonnikoog geweest. Maar wel hebben wij al een paar keer vergeefs geprobeerd een stukje van het Bouwe Hoekstrapad te lopen, dat door de Oosterkwelder naar het Oosten loopt, naar het Willemsduin. Tot nu toe strandde het avontuur altijd op de hoge stand van het grondwater. Het is echt een laarzenpad. Dit jaar gingen we dus eerst laarzen huren bij het Natuurcentrum. Nu bleek het natuurlijk allemaal mee te vallen. Wat wel viel was iets op, namelijk dat het pad op de verkeerde plaatsten is bewegwijzerd. Het eerste het beste kruispunt van sporen liepen wij al de verkeerde kant uit, richting Stuifdijk. Uiteindelijk kwamen wij dankzij een lokale vogelaar mevrouw weer goed uit. Maar het genot was van korte duur. Want er doemde een behoorlijk onoverspringbare kreek op. We konden twee dingen doen. Naar rechts naar het wad om daar te proberen naar de overkant te waden. Maar het was hoog water, dus kozen we voor links. De kreek bleek helemaal door te lopen tot aan de duinen. Met een akelig hoog water zou het zo maar kunnen dat Noordzee en Waddenzee hier elkaar even raken. De totaal indruk die we hebben gekregen is dat Schiermonnikoog het ruigste stuk natuur biedt van alle waddeneilanden. Het eiland is echt overrompelend mooi. Maar je moet wel buiten het broedseizoen komen (15 april tot 15 augustus), want dan is de Oosterkwelder afgesloten en zou je het mooiste stuk van het eiland missen.