WATERGEEST

dagboek van een early vutter


1 reactie

Konikpaarden lopen te hoop in het Horsterwold

Al vaker groepen paarden gezien in het Horsterwold, maar zoveel als afgelopen zondag nog nooit, toch al gauw zo’n tachtig tot honderd dieren. Vrijwel alle paarden liepen lekker te grazen, behalve sommige jonge hengsten die een beetje aan het dollen waren.  Maar de meesten waren heel relaxed. We konden gewoon tussen hen door lopen op aanraakafstand zonder dat ze ons een blik waardig keurden (met uitzondering van de jonge dieren, die waren wel nieuwsgierig). Vermoedelijk betrof het hier een ontbijt of een brunch na een wilde groepsorgie waarin de veulentjes voor volgend jaar aangemaakt worden.

De grootte van de groep riep visioenen op van de wantoestanden in de Oostvaardersplassen. Maar gelukkig hier geen schuimbekkende gekkies die gillend met balen hooi de dieren komen redden. Laat het Horsterwold in vredesnaam vrij blijven van populisme.







Een reactie plaatsen

Een nevelige najaarswandeling in het Wendelbos.

Op 26 november deden we een ons nog niet bekende wandeling in een bekend gebied, het Waterloopbos. Daar hadden we al vaker gewandeld, maar voor Rita is het nadeel dat er altijd veel te fotograferen valt. Vandaar dat we deze keer voor het aanpalende Wendelbos hadden gekozen, mede om Rita’s nieuwe wandelschoenen in te lopen. De wandeling begint gewoon in het Waterloopbos, waar Natuurmonumenten nu zichtbaar bezig is om de oude waterloopkundige modellen schoon te maken. Tot nu toe was alles overgroeid geweest, deels zelfs helemaal dichtgegroeid. Nu is het waterpeil op een aantal punten verlaagd en zijn de lagen modder, bladeren en waterplanten weggehaald. Jammer genoeg verdwijnt daardoor ook de prachtige sfeer van teloorgang. Maar vanuit geschiedkundig oogpunt zal het dan wel weer interessant zijn.
De Wendelboswandeling is niet lang, iets van 7 kilometer. Maar het is wel gevarieerd bos, deels jong ook, iets heel anders dan de Veluwe met zijn oude woudreuzen. Het eerste deel gaat door het oude Waterloopbos, daarna komt nieuwe aanplant die aan landbouwgrond grenst. Een gedeelte loopt langs een vaart, waar dankzij de mist een mystieke sfeer hing. Daarna weer een pad dat tussen de bomen slingert. Natuurmonumenten heeft erg zijn best gedaan om het uiterste uit de wandeling te halen. Soms heb je het gevoel in een kringetje te lopen. Maar op zo´n klein stukje grond kan het moeilijk anders. En als je rustig wilt wandelen maakt het niet zo veel uit wat het parcours is. Zolang het maar rustig is.


Een reactie plaatsen

2e Fotoalbum Cantal met o.a. La Transhumance (wandelen met schapen)

Het tweede album van onze 2013 vakantie in de Cantal is voornamelijk gewijd aan de pastorale wandelingen. Omdat het bergachtig gebied is, gaan wandelpaden erg op en neer. Maar je wordt beloond met de prachtigste paden die door weinig bezochte gebieden slingeren. Wie van rust houdt en niet zo nodig meutes sjokkende medemensen om zich heen hoeft, zit hier op rozen. Op een van de wandelingen zagen we eekhoorntjes die zich redelijk goed lieten fotograferen. Niet van dat zenuwachtige heen-en-weer geren, maar gewoon een stukje werkoverleg. “Hoe bedoel je, waar zijn de beukenootjes? Die zou jij toch meenemen.” Dat soort dingen.
Na zo’n wandeling op ons zonnige terras gezeten hoorden we gefluit, geklets en geblaat. Het deed ons denken aan schapen hoeden, maar dan met meer hoeders dan schapen. Beneden in het dal liep een hele troep schapen over een paadje. Daarachter een paar herders met hondjes (vandaar dat gefluit). En daar weer achter een menigte mensen die met verhitte koppen probeerde het moordende marstempo bij te houden. Het paadje leidde naar het punt waar de toegangsweg naar ons huisje aftakte van de hoofdweg (wat trouwens de Route des Crêtes was, voor degenen die dat iets zegt). Daar waren we precies op tijd om de schapen een weitje ingedreven te zien worden. Eromheen stonden luidkeels fotograferende toeristen, die een beetje gebelgd leken dat ik foto’s kon maken zonder het hele eind te hoeven meelopen. Een gesprekje met de hoofdhoeder leerde mij dat het hier om een goedbetaalde re-enactment ging van de traditionele trek van mens en dier naar de zomerweiden bovenop de heuvels (en terug natuurlijk): la transhumance. Zo leer je nog eens wat op je vakantie.
Klik hier om het album te bekijken of ga naar de pagina Fotoalbums (in het menu).


Een reactie plaatsen

Het Leuvenschepad bij Brummen is de moeite waard

Vorig jaar viel het klompenpad “Het Leuvenschepad” net buiten onze prijzen. Maar er komt gelukkig altijd weer een jaar en dat was 2015. Het vertrekpunt is de oude school in Leuvenheim, tegenwoordig het buurthuis. Maar eerst gingen we langs kasteel Engelenburg voor een kop koffie, nadat we onze zoon in Brummen hadden gedropt alwaar hij een jarige vriend ging bezoeken.We hadden Engelenburg gekozen omdat zij de folder van de wandeling zouden verkopen. Helaas, dat was veruit te min voor ze. Bij binnenkomst werden we direct al geconfronteerd met drie mens personeel in strakke kledij van het type livrei. Een beschrijving van een klompenpad, nooit van gehoord. Maar we konden desgewenst wel een versnapering nuttigen op het terras. Blijmoedig bestelden we een cappucino met een kwarktaartje. Het was erg lekker en de prijzen waren ook netjes in overeenstemming met de ambiance van een deftige golfclub, want dat was het in feite.

In Brummen kochten we vervolgens bij de wereldwinkel de routebeschrijving. Die hadden we overigens nauwelijks nodig want het pad was goed gemarkeerd, zij het dat de bordjes erg klein waren. Maar dat is waarschijnlijk om het lokale jachtgespuis geen aanleiding te geven de bordjes aan flarden te schieten, wars als zij zijn van alle van bovenhand opgelegde duiding van de omgeving. De wandeling loopt eerst door de uiterwaard van de IJssel, zo dicht langs de winterdijk dat je de rivier niet te zien krijgt. Maar er is al snel een leuk omwegje langs de Geldersche toren, die vlakbij de rivier ligt. Statige oprijlanen en een omvangrijke woontoren waarvoor ik mij geen moment zou schamen. Daarna doet de wandeling de klompen een tijdje lang geen eer aan, want je loopt kilometers over een asfaltweggetje. Dat overigens wel aangenaam rustig is. Als je dan voor de verlengde versie van de wandeling kiest (2 km extra) loop je zoals je zou verwachten door het gras langs de Leuvenheimsche beek, een stukje dat alleszins de moeite waard is.

Uiteindelijk pik je de hoofdroute weer op bij huis Den Bosch dat in de oorlog door Seyss Inquart gevorderd was om er “anständige mädchen” onder te brengen, wat bij mij in het licht van de geschiedenis associaties oproept met een gruwelijk nazi bordeel vol minderjarige meisjes. Als je huis Den Bosch ook echt wilt zien, kun je beter in voorjaar of winter gaan, want een hoge rietkraag laat je achter met een verlangen naar meer. De laatste etappe na de verlengde route was voor ons (wij lopen altijd een beetje raar) landgoed De Wildbaan. Verlangend naar rustieke horeca waar een lokaal biertje viel te drinken, kwamen we weer aan bij het buurthuis. Zonder alcoholische versnapering reden we huiswaarts en misschien was dat maar beter ook.