WATERGEEST

dagboek van een early vutter


Een reactie plaatsen

Een nevelige najaarswandeling in het Wendelbos.

Op 26 november deden we een ons nog niet bekende wandeling in een bekend gebied, het Waterloopbos. Daar hadden we al vaker gewandeld, maar voor Rita is het nadeel dat er altijd veel te fotograferen valt. Vandaar dat we deze keer voor het aanpalende Wendelbos hadden gekozen, mede om Rita’s nieuwe wandelschoenen in te lopen. De wandeling begint gewoon in het Waterloopbos, waar Natuurmonumenten nu zichtbaar bezig is om de oude waterloopkundige modellen schoon te maken. Tot nu toe was alles overgroeid geweest, deels zelfs helemaal dichtgegroeid. Nu is het waterpeil op een aantal punten verlaagd en zijn de lagen modder, bladeren en waterplanten weggehaald. Jammer genoeg verdwijnt daardoor ook de prachtige sfeer van teloorgang. Maar vanuit geschiedkundig oogpunt zal het dan wel weer interessant zijn.
De Wendelboswandeling is niet lang, iets van 7 kilometer. Maar het is wel gevarieerd bos, deels jong ook, iets heel anders dan de Veluwe met zijn oude woudreuzen. Het eerste deel gaat door het oude Waterloopbos, daarna komt nieuwe aanplant die aan landbouwgrond grenst. Een gedeelte loopt langs een vaart, waar dankzij de mist een mystieke sfeer hing. Daarna weer een pad dat tussen de bomen slingert. Natuurmonumenten heeft erg zijn best gedaan om het uiterste uit de wandeling te halen. Soms heb je het gevoel in een kringetje te lopen. Maar op zo´n klein stukje grond kan het moeilijk anders. En als je rustig wilt wandelen maakt het niet zo veel uit wat het parcours is. Zolang het maar rustig is.

Advertenties


Een reactie plaatsen

2e Fotoalbum Cantal met o.a. La Transhumance (wandelen met schapen)

Het tweede album van onze 2013 vakantie in de Cantal is voornamelijk gewijd aan de pastorale wandelingen. Omdat het bergachtig gebied is, gaan wandelpaden erg op en neer. Maar je wordt beloond met de prachtigste paden die door weinig bezochte gebieden slingeren. Wie van rust houdt en niet zo nodig meutes sjokkende medemensen om zich heen hoeft, zit hier op rozen. Op een van de wandelingen zagen we eekhoorntjes die zich redelijk goed lieten fotograferen. Niet van dat zenuwachtige heen-en-weer geren, maar gewoon een stukje werkoverleg. “Hoe bedoel je, waar zijn de beukenootjes? Die zou jij toch meenemen.” Dat soort dingen.
Na zo’n wandeling op ons zonnige terras gezeten hoorden we gefluit, geklets en geblaat. Het deed ons denken aan schapen hoeden, maar dan met meer hoeders dan schapen. Beneden in het dal liep een hele troep schapen over een paadje. Daarachter een paar herders met hondjes (vandaar dat gefluit). En daar weer achter een menigte mensen die met verhitte koppen probeerde het moordende marstempo bij te houden. Het paadje leidde naar het punt waar de toegangsweg naar ons huisje aftakte van de hoofdweg (wat trouwens de Route des Crêtes was, voor degenen die dat iets zegt). Daar waren we precies op tijd om de schapen een weitje ingedreven te zien worden. Eromheen stonden luidkeels fotograferende toeristen, die een beetje gebelgd leken dat ik foto’s kon maken zonder het hele eind te hoeven meelopen. Een gesprekje met de hoofdhoeder leerde mij dat het hier om een goedbetaalde re-enactment ging van de traditionele trek van mens en dier naar de zomerweiden bovenop de heuvels (en terug natuurlijk): la transhumance. Zo leer je nog eens wat op je vakantie.
Klik hier om het album te bekijken of ga naar de pagina Fotoalbums (in het menu).


Een reactie plaatsen

Het Leuvenschepad bij Brummen is de moeite waard

Vorig jaar viel het klompenpad “Het Leuvenschepad” net buiten onze prijzen. Maar er komt gelukkig altijd weer een jaar en dat was 2015. Het vertrekpunt is de oude school in Leuvenheim, tegenwoordig het buurthuis. Maar eerst gingen we langs kasteel Engelenburg voor een kop koffie, nadat we onze zoon in Brummen hadden gedropt alwaar hij een jarige vriend ging bezoeken.We hadden Engelenburg gekozen omdat zij de folder van de wandeling zouden verkopen. Helaas, dat was veruit te min voor ze. Bij binnenkomst werden we direct al geconfronteerd met drie mens personeel in strakke kledij van het type livrei. Een beschrijving van een klompenpad, nooit van gehoord. Maar we konden desgewenst wel een versnapering nuttigen op het terras. Blijmoedig bestelden we een cappucino met een kwarktaartje. Het was erg lekker en de prijzen waren ook netjes in overeenstemming met de ambiance van een deftige golfclub, want dat was het in feite.

In Brummen kochten we vervolgens bij de wereldwinkel de routebeschrijving. Die hadden we overigens nauwelijks nodig want het pad was goed gemarkeerd, zij het dat de bordjes erg klein waren. Maar dat is waarschijnlijk om het lokale jachtgespuis geen aanleiding te geven de bordjes aan flarden te schieten, wars als zij zijn van alle van bovenhand opgelegde duiding van de omgeving. De wandeling loopt eerst door de uiterwaard van de IJssel, zo dicht langs de winterdijk dat je de rivier niet te zien krijgt. Maar er is al snel een leuk omwegje langs de Geldersche toren, die vlakbij de rivier ligt. Statige oprijlanen en een omvangrijke woontoren waarvoor ik mij geen moment zou schamen. Daarna doet de wandeling de klompen een tijdje lang geen eer aan, want je loopt kilometers over een asfaltweggetje. Dat overigens wel aangenaam rustig is. Als je dan voor de verlengde versie van de wandeling kiest (2 km extra) loop je zoals je zou verwachten door het gras langs de Leuvenheimsche beek, een stukje dat alleszins de moeite waard is.

Uiteindelijk pik je de hoofdroute weer op bij huis Den Bosch dat in de oorlog door Seyss Inquart gevorderd was om er “anständige mädchen” onder te brengen, wat bij mij in het licht van de geschiedenis associaties oproept met een gruwelijk nazi bordeel vol minderjarige meisjes. Als je huis Den Bosch ook echt wilt zien, kun je beter in voorjaar of winter gaan, want een hoge rietkraag laat je achter met een verlangen naar meer. De laatste etappe na de verlengde route was voor ons (wij lopen altijd een beetje raar) landgoed De Wildbaan. Verlangend naar rustieke horeca waar een lokaal biertje viel te drinken, kwamen we weer aan bij het buurthuis. Zonder alcoholische versnapering reden we huiswaarts en misschien was dat maar beter ook.


Een reactie plaatsen

Een trage wintertocht bij landgoed Slangenburg

Rita genoot deze week een werkstress-onderbreking, waarin wij o.a. wandelen in de natuur hadden gepland met eventueel een overnachting. Het vooruitziende weer lachte ons echter dermate zuinigjes toe dat wij besloten slechts één dag te gaan, namelijk woensdag 21 januari. De keuze viel op de Trage Tocht Slangenburg. Trage tochten zijn wandeltochten zonder paaltjes, schildjes of merktekens. De route lees je van een beschrijving, wat natuurlijk extra tijd kost, vandaar misschien dat de tochten iets trager zijn. Na een familiebezoek in Zelhem kwamen wij bij het landgoed aan, de heerlijkheid Slangenburg met het bijbehorende kasteel. Ja, zo kan ik het ook heerlijk hebben, wat een prachtig kasteel. En tot overmaat van pret stond onderaan het bordje met versnaperingen in het koetshuis (het enige toegankelijke deel) warme chocolademelk met slagroom. Echt iets om op een lange wandeling als beloning in het vooruitzicht te hebben.
Voor mij was het de eerste trage tocht, Rita had er al meer gelopen met een vriendin. Zij had dus moeten weten dat je de beschrijving beter heel letterlijk kunt nemen en dus niet een paadje naast een sloot moet nemen als die in de beschrijving niet staat genoemd. Evengoed was ook dat een leuk traject en per saldo konden we elders weer een stukje afsnijden zodat we toch op schema bleven voor de chocolademelk. Het landschap van de heerlijkheid en omgeving is heel gevarieerd. Bos, heide, akkers en weiland wisselen elkaar af, zodat er steeds nieuwe vergezichten opduiken. Die heide is er trouwens nog niet zo lang. Staatsbosbeheer is bezig om de oorspronkelijke heide terug te brengen in het gevarieerde landschap door lappen weidegrond af te graven. Gelukkig maar dat die ellendige ponyboer (Henk Bleker red.) niet de kans heeft gekregen om Staatsbosbeheer uit te schakelen. Als je ook maar iets om natuur geeft kun je sowieso beter niet op het CDA stemmen, of op de VVD.
Op de website vind je bij de Slangenburgtocht een foto van een ree. Maar van wild hebben we geen spoor gezien. We moesten het doen met een groepje ganzen in een weiland niet ver van een leuk afgelegen huisje waar we wel zouden willen wonen als het torentje van het kasteel al bewoond bleek. Verder op de wandeling viel ons ook nog een roodborstje ten deel, dat geheel niet bang was uitgevallen. Hadden we nog broodkruimels overgehad, dan was ie misschien op een van onze handen komen zitten. Over het algemeen was het erg stil in veld en beemd. Andere wandelaars hebben we alleen vlakbij het kasteel gezien, waar kortere wandelingen zijn uitgezet. Toen we na zo’n 14 km weer bij het kasteel aankwamen met een gierende trek in warme chocolademelk met slagroom kregen we de domper op de neus. Een aantal verveeld kijkende mensen deed ons vermoeden uitkristalliseren dat het koetshuis afgehuurd was voor iets wat zich daarbinnen afspeelde. Jammer.
Maar verders was het een heel leuke wandeling. Het weer was uitstekend, koud maar windstil met een lage luchtvochtigheid, waardoor de gevoelstemperatuur royaal aan deze kant van de Oeral bleef. Wel moest ik af en toe mijn Siberische muts dragen, om te voorkomen dat mijn oren een doodswens ontwikkelden. Trage tochten kan ik iedereen warm aanbevelen, zelfs in de winterse kou.


Een reactie plaatsen

Een wandeling langs het volkseigen Dashorster klompenpad bij Scherpenzeel

Veel Nederlandser kan een lanschap niet. Op 9 mei wandelden we het Dashorsterpad dat ten noorden van Scherpenzeel ligt.knotwilgen langs het dashorsterpad Een kanaaltje met vistrappen bij de stuw, knotwilgen, oude bomen, zelfs een driehonderd jaar oude linde, helaas ook moderne veeschuren en als toetje een wonderlijke burgerschietbaan. Echt heel veel bijzonders was er niet te zien. Maar het grootste deel van de tocht is wel heel landelijk. De beloofde ijsvogel hebben we ook niet gezien. Maar eerlijk gezegd heb ik die nog maar twee keer in mijn leven gezien, en dan altijd op plaatsen waar ie niet beloofd was. lindenlaan op het DashorsterpadDus dat soort beloftes vertrouw ik toch al niet. Wellicht is er een stagiair van een toerisme opleiding op de folder gezet. En daar leer je vast het uiterste uit een gebied te halen.
Het enige echt bijzondere, waar we nog bijna aan voorbij liepen, was de schiebaan uit 1901. Op een langgerekt terrein liggen drie rijen heuvels met een doorgang.de schietbaan aan het Dashorsterpad Doorheen (ik steun het Vlaams als verrijking van de Nederlandse taal) de drie doorgangen moest je schieten. Zo voorkwam men dat abusievelijk afgeschoten kogels alle kanten op konden waaieren tot in de toevallig passerende dominee aan toe. Al met al een heel leuke wandeling.
Volkseigen zult u zeggen. Een moment van boosheid. Soms overvalt me dat als ik lees over het beschermen van “onze nationale waarden”. Wat voor waarden heeft een volk dat zijn koning laat koekhappen en pleepotgooien?