WATERGEEST

dagboek van een early vutter


1 reactie

De muziek kent Vreemde Kostgangers

Afgelopen vrijdag gingen we, vooral op aanraden van de Volkskrant, naar het optreden van Henny Vrienten, Boudewijn de Groot en George Kooymans, dat de titel “Vreemde Kostgangers” droeg. Nu hadden we in het verleden al heel veel plezier beleefd aan Henny Vrientens vorige project “Aardige Jongens” (met Henk Hofstede en Frank Boeijen), dus met een positieve recensie in de rug was het een kleine stap naar het theater. Maar hebben we daar weer net zo genoten als de vorige keer? Nee, maar dat lag voor 60% aan het geluid. Dat was namelijk erbarmelijk slecht, het klonk allemaal veel te schel en te blikkerig, en de zang was voor een deel onverstaanbaar. Terwijl we toch bij Aardige Jongens zelfs Frank Boeijen goed konden verstaan. Een ander minpunt was dat de liedjes nogal oppervlakkig waren. Waar de songs van Aardige Jongens stuk voor stuk origineel, rijk, diep, speels en poëtisch waren, hadden we hier het gevoel naar jaren zestig popliedjes te luisteren, alleen dan niet over nieuwe liefdes, maar over voorbije liefdes. Na de pauze was er een gedeeltelijk akoestische set die wat beter uit de verf kwam, mede ook doordat George Kooymans op een akoestische gitaar kennelijk wat meer buiten de gebaande paden durfde te treden. Alles bij elkaar hadden we de indruk dat Henny Vrienten een beetje met heldenverering bezig was in plaats van met gelijkgestemden een project te doen. Dus als de krant dan nu van een supergroep durft te spreken, terwijl Aardige Jongens dat echt was, dan vraag ik mij heel erg af wat er voor nodig is om zo’n baantje van recensent te krijgen. Goede smaak is in elk geval geen vereiste.
*** Update. Het geluid van de tv-registratie die op donderdag 29 december werd uitgezonden, was stukken beter. Had het in Almere maar zo geklonken.

Advertenties


Een reactie plaatsen

The Bus, een surrealistische strip van Paul Kirchner, verdient meer aandacht

Augustus lijkt hier op Watergeest wel de maand van de kunst. Nu besteed ik weer aandacht aan Paul Kirchner die wat mij betreft op het grensvlak van de gewone cultuurkunst en de 9e kunst opereert. Dit voorjaar maakte ik kennis met The Bus via facebook wat dan weer eens een verdienste mag heten. Deze strip die in de jaren 80 in Heavy Metal verscheen deed me afwisselend denken aan M.C. Escher, Will Eisner, Winsor McCay en Joost Swarte. Wat sommigen de beschuldiging van naäperij in de mond zal leggen, maar die kunnen beter voor een lepel meel kiezen. Want het tegendeel is waar, het is bedoeld als een groot compliment, zijn werk is volstrekt origineel. Paul Kirchner kan namelijk met eenvoudige technieken een wereld van verwondering oproepen. Precies wat de andere vier tekenaars ook kunnen.
Paul Kirchner werkte o.a. bij DC Comics, je weet wel, naast Marvel de uitgever van veel van die ellendige superhelden. Begin jaren 70 ontdekte hij de underground in de VS em ging een tijdje voor Wally Wood werken, je weet wel, die van die spotprent vol neukende en spuitende Disney figuren. Begin jaren 80 deed hij The Bus voor het uit Europa overgewaaide underground tijdschrift Heavy Metal (Metal Hurlant). Hij heeft natuurlijk nog veel meer gedaan, o.a. een grafische roman samen met onze eigen Janwillem van de Wetering. The Bus is het enige werk dat ik van hem ken. En dat is voldoende, geloof me.
Op Imgur kun je 56 stripjes bekijken.


Een reactie plaatsen

Marius van Dokkum stopt unieke humor in zijn schilderijen

Het leukste van het internet is toch wel dat je dingen tegen kunt komen die je anders misschien niet tegen was gekomen. Zo had ik nog nooit van Marius van Dokkum gehoord. Terwijl hij toch maar zes jaar jonger is dan ik en slechts zes keer handen schudden van mij is verwijderd volgens een zekere theorie. Verder is hij in Andijk geboren net als mijn vader, zij het wel 41 jaar later. Maar goed, kennelijk op goede grond verbouwd net als de muizen. Want zijn schilderijen mogen er zijn. En dan niet zozeer vanwege de techniek (die is gewoon goed), maar vanwege de ongewone verbeeldingskracht. Ik vraag me af wat er eerder was, zijn schilderij van een hangplek voor bejaarden of die film over bejaarden die een bank gaan beroven. In ieder geval heeft Marius er iets heel leuks van gemaakt. Kijk zelf maar eens op zijn site.


Een reactie plaatsen

John Lowerson schildert meer dan oude auto’s

Door de facebook pagina van het Brochuremuseum kwam ik op het spoor van John Lowerson.Hij is waarschijnlijk ooit begonnen met het in opdracht schilderen van antieke auto’s, maar tegenwoordig maakt hij fantastisch sfeervolle aquarellen op eigen titel. Wel voornamelijk van klassieke auto’s en motorfietsen, maar hij kleedt de boel nu zodanig aan dat je ook een beetje naar een tijdsbeeld kijkt. Bijzonder vind ik dat Engeland er bij hem uitziet of het altijd regent, ook als de zon schijnt. Dat zal wel komen door het aquareleffect. Want ik heb ook wel eens zulke mooie zomerdagen meegemaakt dat je bijna ging verlangen naar een drupje regen. John zit voor zover ik weet niet op Deviantart of een dergelijke site, maar op zijn facebookpagina kun je heel veel moois bewonderen. Dit is het adres: John Lowerson Watercolours.


Een reactie plaatsen

Tijdens het theaterconcert van De Dijk werd ik ter plekke fan

Gisteren naar het eerste van de tien theaterconcerten van De Dijk geweest. Het was mijn kerstkadootje voor Rita, die een enorme fan van Huub en zijn band is. Zelf ben ik nooit zo’n fan geweest. De studioversie van “Als ze er niet is” vind ik bijvoorbeeld tamelijk aanstellerig. Maar wat een live band zeg: fenomenaal. Natuurlijk had ik dat kunnen weten op grond van wat ik op tv had gezien. Maar dat massale, met tienduizend man tegelijk je vingers verbranden aan je aansteker kan me niet bekoren. Om maar te zwijgen van dat irritante meezingen en (uit-de-)maatklappen. Dat viel gelukkig heel erg mee in het theater. Weliswaar zaten er op ons balkon een paar neurotici die voortdurend probeerden iedereen aan het klappen te krijgen, maar gelukkig wilden de meeste mensen gewoon van de muziek genieten. Ook zaten er vlakbij ons een suffe griet die haar klep niet kon houden en een aansteller die wilde laten zien dat hij alle nummers uit zijn hoofd kende. Maar dat was het enige minpunt. Het concert zelf was voortreffelijk. De vaste crew had geen enkele moeite met de beperkingen van het theater. Alleen toergitarist JB Meijers leek maar moeilijk te kunnen wennen aan een klein versterkertje. Zoals bij een band van naam gebruikelijk duurden de twee sets maar net iets meer dan anderhalf uur. Maar in die tijd heb ik dan ook intens genoten. Sterker nog, ik ben ter plekke fan geworden. Het merendeel van het publiek was trouwens erg 45-plus, waarschijnlijk veel die-hard fans, waardoor ik niet het gevoel hoefde te hebben dat ik tussen guppies zat.