WATERGEEST

dagboek van een early vutter


1 reactie

Ode aan de Deltagoot

Eind zeventiger jaren bouwde het Waterloopkundig Laboratorium van de toenmalige TH Delft in het Waterloopbos bij Voorst in de NO polder een 230 meter lange goot voor golfslagproeven op dijkbewapening. Zo hé, dat is nog eens een zin om een deur in te trappen. Na jarenlange afwezigheid mag dat ook wel, dunkt me. “Dunkt?” zult u vragen. Jazeker, ik schaam me niet om te dunken. Veel mensen lullen tegenwoordig zomaar iets na, maar mij dunkt het liever, dat geeft ruimte voor nuance.
Ter zake. In 1995 werd het terrein van het Waterloopkundig Laboratorium verkocht aan een investeerder die er een gigacamping van wilde maken. Gelukkig wisten omwonenden en natuurorganisaties die plannen te torpederen, waarna Natuurmonumenten het gebied in 2002 overnam. Het was inmiddels een uniek natuurgebied geworden, terwijl de waterwerken ook nog eens op de monumentenlijst stonden. Lange tijd gebeurde er weinig meer dan het opengooien van de oude waterlopen. Maar Natuurmonumenten wilde het Waterloopbos natuurlijk ontsluiten voor bezoekers en na diverse geldinjecties heeft men leuke resultaten bereikt. Het hoogtepunt is ongetwijfeld de van zichzelf saaie, want strak betonnen deltagoot, die omgetoverd is in een unniek stuk landschapskunst. Landschapkunst is typisch een Flevoland dingetje en dit project mag wel de kroon genoemd worden. Geniet van de sfeerimpressie en ga er eens kijken. Me dunkt dat je niet teleurgesteld kunt zijn. Vooral ook omdat er een genietwaardige horeca bij staat.




Advertenties


1 reactie

De muziek kent Vreemde Kostgangers

Afgelopen vrijdag gingen we, vooral op aanraden van de Volkskrant, naar het optreden van Henny Vrienten, Boudewijn de Groot en George Kooymans, dat de titel “Vreemde Kostgangers” droeg. Nu hadden we in het verleden al heel veel plezier beleefd aan Henny Vrientens vorige project “Aardige Jongens” (met Henk Hofstede en Frank Boeijen), dus met een positieve recensie in de rug was het een kleine stap naar het theater. Maar hebben we daar weer net zo genoten als de vorige keer? Nee, maar dat lag voor 60% aan het geluid. Dat was namelijk erbarmelijk slecht, het klonk allemaal veel te schel en te blikkerig, en de zang was voor een deel onverstaanbaar. Terwijl we toch bij Aardige Jongens zelfs Frank Boeijen goed konden verstaan. Een ander minpunt was dat de liedjes nogal oppervlakkig waren. Waar de songs van Aardige Jongens stuk voor stuk origineel, rijk, diep, speels en poëtisch waren, hadden we hier het gevoel naar jaren zestig popliedjes te luisteren, alleen dan niet over nieuwe liefdes, maar over voorbije liefdes. Na de pauze was er een gedeeltelijk akoestische set die wat beter uit de verf kwam, mede ook doordat George Kooymans op een akoestische gitaar kennelijk wat meer buiten de gebaande paden durfde te treden. Alles bij elkaar hadden we de indruk dat Henny Vrienten een beetje met heldenverering bezig was in plaats van met gelijkgestemden een project te doen. Dus als de krant dan nu van een supergroep durft te spreken, terwijl Aardige Jongens dat echt was, dan vraag ik mij heel erg af wat er voor nodig is om zo’n baantje van recensent te krijgen. Goede smaak is in elk geval geen vereiste.
*** Update. Het geluid van de tv-registratie die op donderdag 29 december werd uitgezonden, was stukken beter. Had het in Almere maar zo geklonken.


Een reactie plaatsen

The Bus, een surrealistische strip van Paul Kirchner, verdient meer aandacht

Augustus lijkt hier op Watergeest wel de maand van de kunst. Nu besteed ik weer aandacht aan Paul Kirchner die wat mij betreft op het grensvlak van de gewone cultuurkunst en de 9e kunst opereert. Dit voorjaar maakte ik kennis met The Bus via facebook wat dan weer eens een verdienste mag heten. Deze strip die in de jaren 80 in Heavy Metal verscheen deed me afwisselend denken aan M.C. Escher, Will Eisner, Winsor McCay en Joost Swarte. Wat sommigen de beschuldiging van naäperij in de mond zal leggen, maar die kunnen beter voor een lepel meel kiezen. Want het tegendeel is waar, het is bedoeld als een groot compliment, zijn werk is volstrekt origineel. Paul Kirchner kan namelijk met eenvoudige technieken een wereld van verwondering oproepen. Precies wat de andere vier tekenaars ook kunnen.
Paul Kirchner werkte o.a. bij DC Comics, je weet wel, naast Marvel de uitgever van veel van die ellendige superhelden. Begin jaren 70 ontdekte hij de underground in de VS em ging een tijdje voor Wally Wood werken, je weet wel, die van die spotprent vol neukende en spuitende Disney figuren. Begin jaren 80 deed hij The Bus voor het uit Europa overgewaaide underground tijdschrift Heavy Metal (Metal Hurlant). Hij heeft natuurlijk nog veel meer gedaan, o.a. een grafische roman samen met onze eigen Janwillem van de Wetering. The Bus is het enige werk dat ik van hem ken. En dat is voldoende, geloof me.
Op Imgur kun je 56 stripjes bekijken.


Een reactie plaatsen

Marius van Dokkum stopt unieke humor in zijn schilderijen

Het leukste van het internet is toch wel dat je dingen tegen kunt komen die je anders misschien niet tegen was gekomen. Zo had ik nog nooit van Marius van Dokkum gehoord. Terwijl hij toch maar zes jaar jonger is dan ik en slechts zes keer handen schudden van mij is verwijderd volgens een zekere theorie. Verder is hij in Andijk geboren net als mijn vader, zij het wel 41 jaar later. Maar goed, kennelijk op goede grond verbouwd net als de muizen. Want zijn schilderijen mogen er zijn. En dan niet zozeer vanwege de techniek (die is gewoon goed), maar vanwege de ongewone verbeeldingskracht. Ik vraag me af wat er eerder was, zijn schilderij van een hangplek voor bejaarden of die film over bejaarden die een bank gaan beroven. In ieder geval heeft Marius er iets heel leuks van gemaakt. Kijk zelf maar eens op zijn site.


Een reactie plaatsen

John Lowerson schildert meer dan oude auto’s

Door de facebook pagina van het Brochuremuseum kwam ik op het spoor van John Lowerson.Hij is waarschijnlijk ooit begonnen met het in opdracht schilderen van antieke auto’s, maar tegenwoordig maakt hij fantastisch sfeervolle aquarellen op eigen titel. Wel voornamelijk van klassieke auto’s en motorfietsen, maar hij kleedt de boel nu zodanig aan dat je ook een beetje naar een tijdsbeeld kijkt. Bijzonder vind ik dat Engeland er bij hem uitziet of het altijd regent, ook als de zon schijnt. Dat zal wel komen door het aquareleffect. Want ik heb ook wel eens zulke mooie zomerdagen meegemaakt dat je bijna ging verlangen naar een drupje regen. John zit voor zover ik weet niet op Deviantart of een dergelijke site, maar op zijn facebookpagina kun je heel veel moois bewonderen. Dit is het adres: John Lowerson Watercolours.